Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google«72 ώρες προθεσμία». Το φιλμ αναφέρεται σε άλλο είδος έντασης που ασχολείται με πραγματικά γεγονότα και τα παρασκήνιά τους. Στις 6 Ιουνίου του 1944, μία τεράστια συμμαχική αρμάδα, εκκίνησε από το Ντόβερ για μεγάλη αποβατική ενέργεια στη Νορμανδία με αρχιστράτηγο τον Αμερικανό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.
Επειδή ο καιρός ήταν πολύ άσχημος, 72 ώρες πριν την επιχείρηση, παρακολουθούμε τις αμφιβολίες και τα διλήμματα του αρχιστράτηγου και τις συνεχείς συζητήσεις του με τον βρετανό μετρ της μετεωρολογίας. Αργόρυθμο φιλμ, εσωτερικών χώρων, με εκπληκτικό τον Μπρένταν Φρέιζερ ως Αϊζενχάουερ.
Καλογυρισμένο μεν, παλαιομοδίτικο δε.
«Η μεγάλη σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου»
Και μεταβαίνουμε τώρα σε μία παραγωγή του Δήμου Αλίμου, που είδαμε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Είναι «Η μεγάλη σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» του Αθανάσιου Σκλάβου. Ένα παράξενο κινηματογραφικό συνεργείο ΛΟΑΤΚΙ+ γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για μία πυρκαγιά, που συνέβη προ ετών στο γηροκομείο της περιοχής, όπου και κάηκαν 70 (!) ηλικιωμένοι. Με χιούμορ, ευαισθησία, ερασιτέχνες ηθοποιούς και έξυπνες λύσεις, καταλήγουμε σ’ ένα καλό αποτέλεσμα.
«Supergirl: Η γυναίκα του αύριο»
Και ένα γνωστό κόμικς, ακόμα μία φορά στη μεγάλη οθόνη. «Supergirl: Η γυναίκα του αύριο». Επιστρέφει, λοιπόν, η Κάρα Ζορ Ελ, που την παίζει εξαιρετικά η 26χρονη πανέμορφη Μίλι Άλκολ. Η ηρωίδα, με άλλους μαζί, που δεν συμπαθιούνται, σε ένα διαστημικό ταξίδι εκδίκησης και απονομής δικαιοσύνης, ώσπου έρχεται ένα αναπάντεχο γεγονός που όλα τα αλλάζει. Καλογυρισμένο αμερικάνικο φιλμ για μικρά και μεγάλα παιδιά.
«Υπεράνω υποψίας»
Και τώρα, κάτι που έχει γεύση από τα παλιά, αλλά παρά τα 56 του χρόνια θα σας συναρπάσει. Το πολύκροτο αστυνομικό ψυχολογικό νουάρ του Έλιο Πέτρι «Υπεράνω υποψίας», πολυσυζητημένο και βραβευμένο, με Τζιάν Μαρία Βολοντέ, Φλορίντα Μπόλκαν. Μεταξύ των πολλών βραβείων, κέρδισε και το ξενόγλωσσο Όσκαρ (1971), το ειδικό βραβείο της επιτροπής, αλλά και των κριτικών στο φεστιβάλ Καννών 1970. Χρυσές Σφαίρες για τον Βολοντέ και ξενόγλωσση ταινία και πολλά άλλα βραβεία.
Ένας, απόλυτα διεφθαρμένος, παρανοϊκός και σαδιστής ανώτατος αστυνομικός, κάνει ένα φριχτό πείραμα. Σκοτώνει και αφήνει ίχνη, που οδηγούν σ’ αυτόν, πεπεισμένος ότι η αστυνομία θα το παραβλέψει θεωρώντας τον έντιμο. Με εκπληκτική φωτογραφία, εξαιρετική μουσική του Ένιο Μορικόνε, σκηνογραφία υπέροχη, αλλά πάνω απ’ όλα με φανταστικό τον Τζιάν Μαρία Βολοντέ, ο Πέτρι χτίζει έναν καφκικό λαβύρινθο με εντονότατη κριτική, σχόλιο, για την εξουσία. Παράλληλα, βάζει τις βάσεις για το σύγχρονο ενήλικο ψυχοπαθολογικό θρίλερ. Αργόρυθμο μεν, αλλά σου κόβει την ανάσα. Δεν χάνεται με τίποτα.
«Fuze»
«Fuze». Πόσο καιρό έχουμε να δούμε μία πολύπλοκη αστυνομική ποιοτική ταινία χωρίς σφαγές, προβλέψιμες καταστάσεις και κοινοτοπία. Τώρα είναι ευκαιρία μ’ ένα φιλμ, που με ενθουσίασε και το παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα.
Σενάριο έξυπνο, πολλές υποπλοκές, εξαιρετικοί ηθοποιοί, ωραία φωτογραφία. Στο σύγχρονο Λονδίνο, σ’ ένα εργοτάξιο βρίσκουν μία μεγάλη βόμβα 500 κιλών, που δεν έχει εκραγεί, και θωρείται ότι ανήκει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποκλείουν άμεσα την περιοχή, εκκενώνονται πολλές κατοικίες και αρχίζει τη δράση της η ειδική ομάδα για να πραγματοποιήσει ελεγχόμενη έκρηξη. Παράλληλα, πιο δίπλα μια ομάδα κλέβει μία τράπεζα σπάζοντας θυρίδες και παίρνοντας πολύτιμους λίθους.
Η αστυνομία το αντιλαμβάνεται αργά και αρχίζει η καταδίωξή των ληστών. Ανατροπές, ανεξιχνίαστες σχέσεις, εντάσεις και συμπλοκές είναι στην ημερήσια διάταξη. Τι σχέση έχει η βόμβα με την ληστεία; Ιδού η απορία. Παρακολούθησα το φιλμ, με έξοχο τέλος, με κομμένη την ανάσα Ξεχώρισα αρχικά τους υπέροχους ρόλους. Σενάριο, μοντάζ, φωτογραφία, είναι υπέροχα. Θεωρώ πως είναι ιδανική επιλογή για αξιοπρεπή θερινή ψυχαγωγία.
«Ρομέρια»
«Ρομέρια» της Ισπανίδας Κάρλα Σιμόν. Η ορφανή 18χρονη Μαρίνα ταξιδεύει το 2004 στο παραθαλάσσιο Βίγο της Γαλικίας, ψάχνοντας την άγνωστη οικογένεια του νεκρού πατέρα της με αφορμή την έκδοση ενός πιστοποιητικού για μία υποτροφία, που να αποδεικνύει τη σχέση του μαζί του. Στο καλοκαιρινό αυτό ταξίδι ζωής και αυτογνωσίας, οπλισμένη με μία ψηφιακή κάμερα, ανασύρει στοιχειωμένες μνήμες για τους ερωτευμένους και παθιασμένους νεαρούς γονείς της και αναζητά απαντήσεις για την αινιγματική ζωή τους μέσα από ένα παλιό ημερολόγιο της μαμές της και σκόρπιες αντικρουόμενες πληροφορίες που την μπερδεύουν.
Είναι η βιολογία πεπρωμένο; Αναρωτιέται η νεαρή ηρωίδα καθώς συναντά για πρώτη φορά άγνωστους θείους, θείες, ξαδέρφια και δύο σοκαριστικά ψυχρούς παππούδες που δεν την αναζήτησαν ποτέ. Ο εύπορος παππούς της, ισχυρίζεται ότι αν η σύγχρονη Ισπανία «εξαφανιζόταν, ο κόσμος θα γινόταν καλύτερος» και ως πάτερ φαμίλιας θα απαιτεί από τα εγγόνια του, εν είδει τελετουργίας, να παραταχθούν για να τον χαιρετήσουν, δίνοντάς τους ένα χαρτονόμισμα 50 ευρώ ως ανταμοιβή. Μυστικά και ψέματα συνθέτουν σιγά-σιγά το πορτρέτο μίας δυσλειτουργικής οικογένειας φανερώνοντας ταυτόχρονα τα ταμπού, τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις μίας ολόκληρης εποχής στη δεκαετία του ’80, την εποχή που οι γονείς του κοριτσιού ήταν εικοσάχρονα παιδιά, λίγο μεγαλύτερα από την ίδια.
Το «Ρομέρια» είναι ένα προσκύνημα (romeria) στους, κάθε άλλο παρά, άγιους τόπους της καταγωγής της.
Μέσα από την κάμερα που κρατάει στο χέρι η έφηβη πρωταγωνίστρια, καθώς αναζητά την ταυτότητά της, αναδύεται μία γλυκόπικρη ωδή στη χαμένη οικογένεια, αλλά και σε μία ολόκληρη γενιά στην Ισπανία του ’80.
Το τέλος της δικτατορίας του Φράνκο το 1975 σηματοδότησε την έναρξη της «La Movida», ενός κινήματος στη Μαδρίτη που πρόσφερε μία επαναστατική και ηδονιστική διέξοδο στους νέους της Ισπανίας, οι οποίοι είχαν μεγαλώσει προηγουμένως σε μία συντηρητική, καθολική εκκλησία. Ως αποτέλεσμα, η χρήση ναρκωτικών αυξήθηκε ραγδαία. «Η ελευθερία είχε και τη σκοτεινή της πλευρά» λέει η Κλερ Σιμόν. Η σκηνοθέτιδα, αγαπημένη των κριτικών, διασχίζει τη μνήμη και την απώλεια σε μία ποιητική ιστορία που εντυπώνεται στο νου, με την οποία μοιάζει να ξορκίζει τα δικά της βιώματα και τους δικούς της δαίμονες, από τότε που, εξάχρονο κοριτσάκι, έχασε τους δικούς της γονείς στα τέλη της δεκαετίας 1980.
«Οι ονειροπόλοι»
«Οι ονειροπόλοι». Με μεγάλη χαρά υποδεχόμαστε την αριστουργηματική ταινία του Μπερτολούτσι σχετικά με το πώς βιώνει τον Μάη ’68 στο Παρίσι τρεις νέοι.
Έξοχη ατμόσφαιρα, πολιτικό σχόλιο και χάρμα η Εύα Γκριν. Δεν χάνεται.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
