Καταιγισμός νέων ταινιών από σήμερα Πέμπτη που κάποιες θα πάνε σίγουρα χαμένες μια και ο πιο φανατικός σινεφίλ δεν μπορεί να δει τόσο πολλές σε μία εβδομάδα. Έχει αρχίσει η πτώση των εισιτηρίων. Είναι μεγάλο λάθος να ρίχνουν οι διανομείς όλο το απόθεμά τους σε μια-δυο εβδομάδες γιατί τα εισιτήρια συνεχώς μειώνονται. Να ευχαριστήσω τις εταιρείες διανομής που μου στέλνουν τις ταινίες τους για τη δική σας έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση.
«I was a stranger» («Η περίπτωση των ξένων»). Άκρως επίκαιρη ταινία, που αγαπήθηκε πολύ, όπου προβλήθηκε, γιατί και συγκινητική και ανθρώπινη είναι. Το κοινό την αποθέωσε στα φεστιβάλ και στο Βερολίνο κέρδισε το βραβείο της Αμνηστίας. Πέντε διαφορετικά πρόσωπα, τελείως άγνωστα μεταξύ τους, θα διασταυρώσουν τους δρόμους τους κάπου στη Μεσόγειο. Μία Σύρια γιατρός με την κόρη της που φεύγουν από το Χαλέπι, ένας διακινητής που επιχειρεί να σώσει τον γιο του. Ακόμα ένας στρατιώτης που παλεύει με την συνείδησή του, ένας ποιητής που αναζητά μία πατρίδα. Αναμεσά τους και ένας Έλληνας κυβερνήτης σκάφους του λιμενικού που διχάζεται: Καθήκον ή ανθρωπιά, ιδού η απορία. Αμφίβολη επιβίωση, βία αλλά και ανθρωπιά. Από Έλληνες ηθοποιούς παίζουν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Αγγελική Παπούλια, Θάνος Τοκάκης. Πενήντα βραβεία και ένας σπάνιος συνδυασμός αυθεντικότητας, αγωνιώδους θρίλερ, έντασης. Η πρόταση της εβδομάδας.
Πάμε τώρα στο πολυσυζητημένο «Γυναίκες έξω». Επίσημη συμμετοχή της Ιταλίας στο περσινό φεστιβάλ των Καννών. Ιταλογαλλική παραγωγή του γνωστού δημιουργού Μάριο Μαρτόνε («Νοσταλγία») σε σενάριο από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Γκολιάρντα Σαπιένζα από την Κατάνια της Σικελίας, συγγραφέα και ηθοποιού με ταραγμένη ζωή. Το «έξω» σημαίνει μακριά και έξω από την κατεστημένη ζωή και το σύστημα, μακριά από τους κανόνες, ένα είδος ανατρεπτικής φιλοσοφίας της ζωής. Η ηρωίδα ξέπεσε πολύ, κάποτε έκλεψε τα κοσμήματα μίας φίλης της, μπήκε φυλακή για πέντε μέρες και αφέθηκε ελεύθερη. Πέθανε το 1996. Συζητήθηκε πολύ στην Ιταλία, έζησε τη ζωή της και την υποδύεται η πανέμορφη Βαλέρια Γκολίνο που κέρδισε και το βραβείο των Ιταλών κριτικών κινηματογράφου. Θέμα λοιπόν αντικομφορμιστικό, το χειρίζεται με γενναιοδωρία, θραυσματική γραφή, νεωτερικές τεχνικές, φωτογραφία και μοντάζ εξαιρετικά. Το βιβλίο της ηρωίδας μετά τρεις απαγορεύσεις εξεδόθη και έγινε μεγάλη επιτυχία. Να σημειώσω ακόμα τον εκπληκτικό βιωματικό ρόλο της νέας Ιταλίδας σταρ Ματίλντα Ντε Άντζελις στον ρόλο της Ρομπέρτα. Πέρασα υπέροχα μ’ αυτή την αντικομφορμιστική τοιχογραφία μίας σχετικά σύγχρονης εποχής.
Στο «Μάικλ» του Αντουά Φουκουά το Χόλυγουντ έριξε τα ρέστα του. Με 155 εκατομμύρια κόστος μάς προσφέρει μία βιογραφία (παγκόσμια πρώτη στην Ελλάδα και από αύριο στις ΗΠΑ) του θανάτου του διακεκριμένου μουσικού Μάικλ Τζάκσον που τον υποδύεται ο ανιψιός του Τζαφάρ στα 30 του. Ο Φουκουά είναι μέγας στυλίστας της αφήγησης και αξιοποιεί εντυπωσιακά ευρήματα και φλασάκια. Μουσική, χορός, οικογενειακές λεπτομέρειες αλλά αποφεύγεται το θέμα των σκανδάλων του γνωστού μύθου. Στην Αμερική θα πιάσει, η Ελλάδα όμως δεν δείχνει ενδιαφέρον σε ανάλογες δημιουργίες. Πάντως η κατασκευή είναι άψογη.
«Ο σερίφης», αμερικαναδέζικο φιλμ σε σκηνοθεσία Μπεν Γουεάτλο. Σε μία μικρή πόλη γίνεται ληστεία στην τοπική τράπεζα. Ο σερίφης που διερευνά την υπόθεση και αναζητάει τους δράστες. Ωστόσο, κάθε μικρή πόλη έχει τα δικά της μυστικά και ιδιορρυθμίες και η εικόνα της είναι απατηλή. Άκρως βίαιο νεονουάρ που σαφώς παραπέμπει στους Κοέν. Σενάριο με ανατροπές, δυνατό μοντάζ αλλά και πολύ βία.
«Ένα τελευταίο για τον δρόμο». Ιταλογερμανικό δράμα του 37χρονου Ιταλού Φραντσέσκο Σοσάι που συμμετείχε στο φεστιβάλ των Καννών «Ένα κάποιο βλέμμα» και έκανε φεστιβαλική πορεία. Στο περσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο τμήμα «Meet the neighbors» κέρδισε τον Χρυσό Αλέξανδρο στην κατηγορία του και τον ανδρικό ρόλο για τους ηθοποιούς Σέρτζιο Ρομάνο, Πιερπάολο Καποβίλα. Πενηντάρηδες οι δύο φίλοι έχουν την έμμονη ιδέα να πηγαίνουν για ένα τελευταίο ποτό. Μαζί με έναν ντροπαλό φοιτητή της αρχιτεκτονικής, τον Τζούλιο, θα περιπλανηθούν μία ολόκληρη νύχτα από μπαρ σε μπαρ. Ένα φιλμ έκπληξη που με κατέπληξε. Υπέροχη φωτογραφία, έξυπνο μοντάζ, σωστή επιλογή χώρων και έξοχοι ηθοποιοί σ’ ένα οδοιπορικό εκπλήξεων, ανατροπών και τρυφερότητας. Θυμίζει πολύ Φελίνι, βέβαια και Μορέτι, Βέντερς και ιδίως Άκι Κουαρισμάκι. Ο Ιταλός δημιουργός σιγοκλαίει μαζί με τους ήρωές του, δεν τους σκοτώνει, τους τιμωρεί να ζήσουν, να νιώσουν, να αντιληφθούν την ακύρωσή τους. Ενθουσιάστηκα.
«Αίντα η ταινία». Πολύ αιχμηρή ισπανική κωμωδία του Πάκον Λεόν, κινηματογραφική εκδοχή της πασίγνωστης τηλεοπτικής ισπανικής σειράς -φαινόμενο. Στο φιλμ παίζουν οι τηλεοπτικοί ηθοποιοί. Έκοψε 700.000 εισιτήρια στην Ισπανία, πήγε εξαιρετικά παντού. Χαριτωμένη.
