Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα: Εγκαινιάστηκε η έκθεση «Χρυσά και μάλλινα γαϊτάνια με τα χρυσά στριφτά κορδόνια»
39 σύγχρονοι εικαστικοί καλλιτέχνες συνομιλούν και επαναπροσεγγίζουν τη μακεδονική ιστορία και παράδοση
Και πάλι οι νέες ταινίες που κάνουν την πρεμιέρα τους από σήμερα. Καταιγισμός νέων αξιόλογων βραβευμένων ταινιών, ενώ πιθανά την τελευταία στιγμή θα προστεθούν και άλλες.
Προσωπικά μου άρεσε πολύ το «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ» (διάρκεια 110’) της Ιαπωνίδας σκηνοθέτιδας Χικάρι, συμπαραγωγή ΗΠΑ- Ιαπωνίας με εκπληκτικό τον Μπρένταν Φρέιζερ (βραβείο κοινού στο φεστιβάλ 2025 της Χαβάη και του Χέρτλαντ). Αρχικά να σας προλάβω να σας ενημερώσω πως στα τελευταία χρόνια έχουν ιδρυθεί κερδοφόρες επιχειρήσεις στην Ιαπωνία που σε διαθέτουν, έναντι αμοιβής και για όσο χρονικό διάστημα επιθυμείς, άτομα σε ρόλο πατέρα, ερωμένης, γιαγιάς (Ο ιδιοφυής Λάνθιμος είχε θίξει το θέμα στις «Άλπεις» του). Ένας Αμερικανός ηθοποιός, που βρίσκεται στην Ιαπωνία, την τελευταία επταετία συνεργάζεται μ΄ ένα γραφείο που τον στέλνει να παίξει ρόλους διαφόρων προσώπων. Αρχίζει να του αρέσει η δουλειά και παρά τους αυστηρούς κανόνες εμπλέκεται συναισθηματικά σε δυο απ΄ αυτές. Η μια αφορά σ΄ έναν μεγάλης ηλικίας διάσημο συγγραφέα που φοβάται ότι τον έχουν ξεχάσει και ζητάει την ευκαιρία μιας συνέντευξης. Η άλλη είναι ότι, ένα κοριτσάκι χωρίς πατέρα, πιστεύει απόλυτα πως είναι ο δικός της και «δένεται» υπερβολικά μαζί του. Με επικεφαλής τον Φρέιζερ, μια πικρή κομεντί που κάποιες φορές ολισθαίνει προς το μελόδραμα, αλλά σε γενικές γραμμές κρατάει ισορροπίες, καλό φιλμ, ψυχολογικό, με αναμονές των εξελίξεων.
«Pillion». Ο τίτλος σημαίνει το υπερυψωμένο κάθισμα του συνοδηγού της μηχανής και είναι η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του 34χρονου Βρετανού Χάρυ Λάιτον . Στη σημερινή απονομή των Bafta θα διεκδικήσει τα βραβεία «βρετανική ταινία που ξεχωρίζει», «ντεμπούτο σκηνοθέτη που ξεχωρίζει, διασκευασμένο σενάριο». Στα ανεξάρτητα βρετανικά βραβεία κέρδισε το βραβείο του καλύτερου φιλμ και σεναρίου. Το σενάριο προέρχεται από το βιβλίο Box-Hil και στους ηθοποιούς ξεχωρίζει ο Αλεξάντερ Σκάρσγκορντ γιός του διάσημου Στέλαν. Ο άπειρος 20άρης Κόλιν δημιουργεί παθιασμένο και γεμάτο εξάρτηση δεσμό με την πανέμορφη και μεγαλύτερή του Ρέι, που τον χειραγωγεί, συνεχώς τον ταπεινώνει και του φέρεται βίαια. Οι γονείς του Κόλιν ανησυχούν. Εικόνες γεμάτες συναίσθημα που εναλάσσονται με αποφάσεις και αποδοχές. Υπάρχουν πολύ σκληρές ερωτικές γκέι σκηνές στο φιλμ. Άλλη μια ιστορία ενηλικίωσης καλογυρισμένη. Αξιοπρεπής παραγωγή, μ΄ άφησε αδιάφορο.
«Ο αιχμάλωτος» έχει την υπογραφή του Ισπανού Αλεξάντρο Αμεναμπάρ, μεγάλου ονόματος του σινεμά που ασχολείται με την ιστορία του συμπατριώτη του διάσημου συγγραφέα Μιγκέλ Θερβάντες («Δον Κιχώτης») όταν στα 1575 είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και πωλήθηκε στον ΧασάνΜπαγιά στο Αλγέρι. Εν αναμονή των λύτρων για την απελευθέρωσή του και ενώ ετοιμαζόταν να αποδράσει, άρχισε να μαθαίνει να γράφει. Πολύ ενδιαφέρον, ωραία ατμόσφαιρα εποχής και καλή φωτογραφία.
«Θανάσιμη απειλή». Και πάμε τώρα στις ανατριχίλες και στις πρόσφατες τραγικές αναμνήσεις. Ο μέγας Ντέηβιντ Κεπ εξπέρ του τρόμου έγραψε ένα βιβλίο από το οποίο προέκυψε η αμερικανογαλλική συμπαραγωγή του Τζόνι Κάμπελ. Επικίνδυνος ιός διαφεύγει από απομονωμένο εργαστήριο βιοτεχνολογίας. Όλος ο κόσμος κινδυνεύει από πανδημία. (Να θυμηθούμε το Covid 19).΄Ενας μαιτρ βιοτεχνολόγος ανακαλείται στη δράση για να βρει λύσεις. Το βλέπεις με κομένη την ανάσα, αλλά, προσοχή, έχει πολύ σκληρότητα και ανείπωτα φρικτές σκηνές.
«Το σφύριγμα του θανάτου» (Whistle). Μια ακόμα αχρείαστη ταινία τρόμου από Καναδά- Ιρλανδία. Μια ομάδα μαθητών, περιπλανώμενοι κατά την διάρκεια του καρναβαλιού σε μια περιοχή των Ατζέκων, κατά λάθος παίζουν μια μελωδία που είναι το κάλεσμα και η προαναγγελία του θανάτου της. Υπερβολική βία, φρίκη, αίμα, τρόμος. Αχρείαστο.
Το «Οτιδήποτε», ελληνική ταινία πολύ χαμηλού κόστους του Γιώργου Αθανασίου, το είδαμε στο περσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Δυο φίλοι πηγαίνουν στα απομονωμένα βουνά της Αρκαδίας για να ψάξουν έναν ήχο. Μιλάνε, μιλάνε ατελείωτα για πάντα. Υπάρχει η εκκρεμότητα πως κάτι θα γίνει. Κι όμως δεν γίνεται το παραμικρό.
Το κινούμενο σκίτσο αυτής της εβδομάδας το «Arco». Είναι εξαιρετικό και μας μεταφέρει στα 2075 μ.χ. Προσοχή προτείνεται για ΄Οσκαρ στην κατηγορία του και είναι συμπαραγωγή Γαλλίας-ΗΠΑ- Ηνωμένο Βασίλειο. Το διακρίνει έξοχη αισθητική, ομορφιά, τρυφερότητα. Μια κοπελίτσα βλέπει ένα αγόρι να κατεβαίνει στη Γη πάνω σ΄ένα ουράνιο τόξο. ΄Ερχεται από το μακρινό μέλλον μισό αιώνα μετά. Του προσφέρει καταφύγιο και τον βοηθάει να επιστρέψει στον χρόνο του. Συγκίνηση, φιλία και αίσθημα μετέωρο.
