«Μία χάρη μόνο, μην το λες ατύχημα, γιατί δεν ήταν. Δεν ήταν κακή τύχη, αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν συνειδητά να κάνουν κακό». Με αυτά τα λόγια έκλεισε την συζήτησή μας ο Γιάννης Κολέτσος υπενθυμίζοντας ότι οι λέξεις έχουν σημασία: Γιατί δεν περιγράφουν απλώς την πραγματικότητα - τη διαμορφώνουν.
Η ιστορία του Γιάννη είναι μία ιστορία μεγάλης τύχης ή απόλυτης ατυχίας, σίγουρα όμως μεγάλης δύναμης και επιμονής. Ένας βίαιος ξυλοδαρμός τον οδήγησε σε κώμα, τον άφησε για μήνες μεταξύ ζωής και θανάτου και για χρόνια χωρίς βασικές λειτουργίες, όπως η ομιλία και η κίνηση.
Επτά χρόνια μετά έχει νικήσει όλες τις πιθανότητες.
Σήμερα κινείται, μιλάει, και ζει μία κανονική ζωή με αναπηρία. Έγινε παράδειγμα, αλλά όχι «Άγιος». Ο ξυλοδαρμός τον καθόρισε αλλά δεν τον ορίζει. Παραμένει ένας άνθρωπος με τα θετικά του και τα αρνητικά του που ψάχνει τον δρόμο του σε αυτή τη ζωή, όπως όλοι μας.
Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Μη φοβάσαι να ξαναρχίσεις» ο Γιάννης περιγράφει τη διαδρομή του από τα φοιτητικά του χρόνια μέχρι σήμερα, καταγράφοντας τη ζωή του πριν και μετά το περιστατικό. Όπως εξηγεί στη «ΜτΚ», στόχος είναι προσκαλέσει τους αναγνώστες να μπουν για λίγο στα παπούτσια του και με αυτή την αφορμή να ξαναδούν τη ζωή τους.
«Μία κανονική νύχτα που κατέληξε αλλιώς»
Ο Γιάννης σπούδασε οδοντική τεχνολογία στην Αθήνα και από το 2015 βρισκόταν στον Βόλο, τον τόπο καταγωγής του όπου εργαζόταν σε ένα οδοντοτεχνικό εργαστήριο. Το βράδυ της 29ης Σεπτεμβρίου 2019 βγήκε ως συνήθως με τους φίλους του σε ένα μπαρ. Περνούν μια κανονική νύχτα διασκέδασης και βγαίνοντας από το μαγαζί υπήρξε ένας διαπληκτισμός για ασήμαντη αφορμή. Ο Γιάννης προσπάθησε να ηρεμήσει την κατάσταση για να λήξει χωρίς ένταση, αλλά τελικά βρέθηκε με πολύ σοβαρά χτυπήματα. Όπως περιγράφει, «ήμασταν κουρασμένοι και λίγο μεθυσμένοι, όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα. Τα χτυπήματα ήταν στο κεφάλι, αλλά δεν καταλάβαμε τι είχε συμβεί». Λίγο αργότερα, στο σπίτι του, άρχισε να αισθάνεται έντονη δυσφορία. «Θυμάμαι να κρατάω το κινητό και να νιώθω σαν να “σκάει” κάτι στο κεφάλι μου. Ζαλάδα, αστάθεια… και μετά σκοτάδι».
Έχασε τις αισθήσεις του και έμεινε για περίπου 12 ώρες αβοήθητος. «Δεν είχα συνείδηση. Οι πρώτες μνήμες είναι θολές, φωνές, προσπάθειες ανάνηψης. Με έψαχναν όλοι. Η κοινωνικότητά μου, τελικά, με έσωσε - κινητοποιήθηκαν πολλοί άνθρωποι για να με βρουν».
Η μάχη για τη ζωή
Ο Γιάννης έφτασε στο νοσοκομείο και μπήκε κατευθείαν στην εντατική με ένα μεγάλο οίδημα στο κεφάλι και ένα πρησμένο μάτι. Μπήκε εσπευσμένα σε ένα χειρουργείο που διήρκησε πέντε ώρες, η κατάστασή του χαρακτηρίστηκε ως πολύ κρίσιμη, ένας γιατρός μάλιστα αποκάλεσε την υπόθεση «τελειωμένη». Ο Γολγοθάς του μόλις είχε ξεκινήσει. Όταν άνοιξε τα μάτια του ήταν ήδη Νοέμβριος. «Ξύπνησα με μία κάποια διαύγεια που δεν την περίμεναν χωρίς να μπορώ να κουνήσω το σώμα μου και να μιλήσω καθόλου. Ήμουν σε κώμα για ενάμιση μήνα, οι γιατροί δεν περίμεναν να ξυπνήσω πριν το τετράμηνο. Έβλεπα όνειρα παράλληλα άκουγα ήχους, μύριζα πράγματα που δεν συνδέονταν με αυτά που έβλεπα. Έβλεπα πολλά και πολύ ζωντανά όνειρα. Ζούσα μία παράλληλη ζωή στα όνειρά μου, έβλεπα ότι έκανα πράγματα που δρομολογούσα να κάνω. Άκουγα γνώριμες φωνές -θυμάμαι τη θεία μου, δε θυμάμαι ακριβώς τι έλεγε- και μου είχε χαραχτεί η φωνή της νοσηλεύτριας την οποία αναγνώρισα όταν ξύπνησα».
Ο Γιάννης συνειδητοποίησε την σοβαρότητα της κατάστασης τον Ιανουάριο του ’20 όταν παρατήρησε ότι άλλοι ασθενείς έφευγαν από το νοσοκομείο και εκείνος όχι. «Τα προγνωστικά δείχνανε ότι δεν θα περπατήσω σύντομα και δεν θα έκανα εύκολα άλλες κινήσεις όπως να κουνήσω το δεξί μου χέρι ή να βλέπω από το αριστερό μου μάτι. Αρχικά μιλούσα μέσα από πίνακες, έκανα συνολικά δύο χρόνια να αρθρώσω προτάσεις. Εκεί συνειδητοποίησα ότι πλέον ξεκινάει μία νέα ζωή για μένα».
«Όταν φτάνεις στο μείον, ακόμα και το 0 είναι κάτι»
Η συνέχεια για τον Γιάννη ήταν πολύ δύσκολη. Πολλά χειρουργεία, κέντρα αποκατάστασης, ψυχολόγοι και ένας ατελείωτος αγώνας για να ξανακερδίσει τη ζωή του. «Δεν έκατσα να επικεντρωθώ στο ‘γιατί σε μένα’ αλλά στο πώς θα βγω από εκεί μέσα. Έβλεπα κόσμο να πεθαίνει. Ήξερα ότι το περιστατικό δεν αντιστρέφεται. Υπήρχε σαφώς ο θυμός αλλά το κομμάτι της επιβίωσης υπερτερούσε. Από πριν ήμουν ένας άνθρωπος που κυνηγούσε τη ζωή και δεν φοβόμουν να πέσω ποτέ, ούτε να ξαναρχίσω. Το είχα κάνει ήδη πολλές φορές, είπα θα το παλέψω και όσο πάει. Δεν το παράτησα ποτέ. Ήταν δύσκολο, αλλά όταν φτάνεις στο μείον, ακόμα και το 0 είναι κάτι».
Σήμερα ο Γιάννης έχει νικήσει τις πιθανότητες. Από το κώμα πέρασε στην τετραπληγία και από εκεί στην ημιπληγία την οποία συνεχίζει να δουλεύει. Παράλληλα με την αποκατάστασή του έχει γραφτεί σε πρόγραμμα κατάρτισης ενώ βγάζει και μία σχολή αερόβιας προπονητικής για να βοηθήσει στην αποκατάσταση άλλων ανθρώπων. «Δεν ξέρω καθόλου αν μπορεί να βελτιωθεί η κατάστασή μου περισσότερο αλλά σε καμία περίπτωση δεν το παρατάω».
Εφόσον δεν γυρνάει ο χρόνος, αλλάζεις τρόπο σκέψης
Για τον ξυλοδαρμό του Γιάννη καταδικάστηκαν δύο άτομα σε φυλάκιση με αναστολή, ενώ τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη για την αποζημίωση. «Δεν με ικανοποίησε 100% το αποτέλεσμα αλλά δεν με τράβηξε πίσω γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει δικαιοσύνη στην Ελλάδα. 100% χαρούμενος θα ήμουν αν δεν είχε γίνει το περιστατικό. Το θέμα είναι να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Εφόσον δεν γυρνάει ο χρόνος, αλλάζεις τρόπο σκέψης. Θυμό και αδικία ένιωσα αλλά είδα ότι τα κακά συναισθήματα σε πάνε πολύ πίσω, με δυσκόλευαν στην καθημερινότητά μου. Είδα ότι η ζωή μπορεί να χαθεί πανεύκολα οπότε πρέπει να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και να πετάμε όσα και όσους δε μας προσφέρουν κάτι. Εμείς καθορίζουμε την ιστορία μας».
Ο Γιάννης υποστηρίζει πως ζωή δεν είναι αυτά που μας συμβαίνουν αλλά ο τρόπος που τα διαχειριζόμαστε. «Δεν είμαι ο μοναδικός που το έπαθε αυτό. Όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τον εσωτερικό μας κόσμο γιατί γίνονται πολλά που δεν περνάνε από το χέρι μας. Ισορροπία είναι να μπορείς να διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου, να τα φιλτράρεις και να μην αντιμετωπίζεις κάποιον σαν κάτι διαφορετικό. Να βλέπεις τη δυνατότητα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν». Γι’ αυτό έγραψε και το βιβλίο άλλωστε. «Θέλω να προσφέρω τη ζωή που στερήθηκα και να βοηθήσω τον κόσμο να εκτιμήσει τη ζωή, τους ανθρώπους, τη διαφορετικότητα».
Σήμερα νιώθει χαρούμενος και γεμάτος. Αισθάνεται πολύ καλά με τη ζωή που κέρδισε και ξέρει καλά πως θα μπορούσε να είχε πεθάνει. «Αληθινή ευτυχία δεν ξέρω τι σημαίνει αλλά νομίζω ότι τελικά εμείς τη χτίζουμε» καταλήγει.
ΙΝFΟ
Το βιβλίο του Γιάννη Κολέτσου με τίτλο «Μην φοβάσαι να ξαναρχίσεις» κυκλοφορεί σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Φυλάτος.
*Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 29 Μαρτίου 2026
