Κώστας Μακεδόνας: «Πάντα αναζητούσα την ισορροπία»
Ο αγαπημένος ερμηνευτής συνεργάζεται με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και μιλά για το νέο του άλμπουμ
Χαλασμός κόσμου με τις νέες ταινίες. Άνοιξαν και τα θερινά μαγαζιά και δεν ξέρεις που να πρωτοπάς ενώ έχουμε και δυο ελληνικά ντοκιμαντέρ. Αρχίζω μ΄ ένα σημαντικό επετειακό κινηματογραφικό γεγονός. Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή του παρουσιάζεται σε ψηφιακή κόπια το «Top Gun» του Τόνι Σκοτ με τον Τομ Κρουζ, στα 25 του, και την Κέλι Μακ Γκίλις. Ακούγεται και το έξοχο οσκαρικό τραγούδι «Take my breath away». Οι πιλότοι του πολεμικού ναυτικού, εξασκημένοι στην τεχνική όπλων τακτικής, είναι έτοιμοι για όλα, είναι το Top Gun. Σε μια πολιτική κρίση ο Πιτ (Τομ Κρουζ), που εν τω μεταξύ τάχει φτιάξει με την εκπαιδεύτριά του) αναλαμβάνει μια επικίνδυνη αποστολή και κάνει θαύματα στις αερομαχίες. Πολύ θεαματικό. Παράλληλα θα προβληθεί και η συνέχεια της ταινίας το «Top Gun Maverick» (2022) με συνολικές εισπράξεις παγκόσμια 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Εδώ ο ήρωάς μας θα πάρει μέρος σε μια αποστολή που το ζητούμενο είναι η υπέρτατη θυσία, δηλαδή ακόμα και o θάνατoς. Άκρως εντυπωσιακές οι λήψεις.
«Αυτόματος τηλεφωνητής». Εξαιρετική γαλλική δραματική κωμωδία της Φαμπιέν Γκοντέ. Ο Μπατίστ είναι ένας ταλαντούχος μίμος αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει. Γίνεται φίλος με τον γνωστό συγγραφέα Πιέρ που τον ενοχλούν συνέχεια στο τηλέφωνο και ο οποίος ετοιμάζει το νέο του βιβλίο. ΄Ετσι αναθέτει στον μίμο να απαντάει αντ΄αυτού μιμούμενος την φωνή του. Ο Μπατίστ ξεπερνάει την αποστολή, δημιουργεί έναν δικό του χαρακτήρα και δρα καθοριστικά. Πανέξυπνο σεναριακά φιλμ, σχόλιο για την επιτυχία, την εξάρτηση, την ταυτότητα, τη φιλία, και την ανάγκη για επικοινωνία. Θα αρέσει πολύ.
Και τώρα το εξαιρετικό «Για σένα». Μια ιταλική ταινία, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, που την σκηνοθέτησε ο Αλεσάντρο Αρονάντιο. Ο Πάολο, μόλις στα 40, πάσχει από πρώιμο Αλτσχάιμερ. Αλλάζουν όλα γιαυτόν και την οικογένειά του. Με την γυναίκα του Μικέλα και τον γιό του Ματία κάνει το παν για να δημιουργεί αναμνήσεις και να μαθαίνει πράγματα για την ζωή στον γιό του για να του τα μεταφέρει εκείνος όταν η μνήμη του εξασθενήσει. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, η ταινία παρακάμπτει το μελόδραμα και τα χουλιγουντιανά κλισέ και μετατρέπεται σε μια γνήσια αυθόρμητη συγκινητική εξομολόγηση. Ευχαριστώ θερμά την εταιρεία για την αποστολή της ταινίας. Έτσι βλέποντάς την η άποψή μου είναι θετική, θα αρέσει ενώ εκπέμπει ένα μεσογειακό ταπεραμέντο. Ειδικά το τέλος είναι συνταραχτικό, γνήσια συγκινησιακό, ανθρώπινο και με μια γλυκιά πικρία. Τα πραγματικά γεγονότα καταγράφηκαν σε βιβλίο και από εκείνο γράφτηκε το σενάριο. Η σκηνοθεσία ενώνει όμορφες εικόνες με θραυσματικό τρόπο, ελλείψεις και υπαινιγμούς επιχειρώντας να αποδώσει βιωματικά την βαθμιαία απώλεια του χωροχρόνου.
«Το τραγούδι της μικρής φάλαινας». Εξαιρετικό και βραβευμένο κινούμενο σκίτσο από τις Τσεχία, Γερμανία, Καναδά, ρημέικ της εξαιρετικής ταινίας του 1946 που ήταν χωρίς ηθοποιούς αλλά μόνον με θαλάσσια ζωή. Ένα τρομερό θαλάσσιο τέρας ανεσκήπτει και τα κάνει όλα μαντάρα. Η μόνη λύση να ανακαλυφθεί, ένα μυστικιστικό τραγούδι που μπορεί να σώσει τους ωκεανούς. ΄Ενας έφηβος – φάλαινα, που έχει χάσει τους γονείς του, ξεπερνάει τους φόβους του και με τους φίλους, έναν γυρίνο και μια συμπαθέστατη έφηβη φάλαινα, ρίχνονται στα σκοτεινά βάθη του νερού, όπου η τόλμη είναι το ζητούμενο και το ρίσκο για το συλλογικό καλό. Εντυπωσιακό παιδικό-εφηβικό φίλμ με άποψη για την συλλογικότηρα.
«Beast». Αθλητικό δράμα πολεμικών τεχνών του Τάιλερ΄Ατκιντ με τους Ράσελ Κρόου και Ντάνιελ Μακ Φέρσον. Η μυθοπλασία δίνει σάρκα και οστά στον Πάττον Τζέιμς, μύθο του είδους, που επιστρέφει στους αγώνες για να σώσει τον αδελφό του. Το σενάριο του Ράσελ Κρόου αδύναμο και γεμάτο κλισέ επαναλαμβάνει γνωστά θέματα χωρίς τίποτα το νεωτερικό. Οι σκηνές δράσεις σκληρές και αληθοφανείς προσπαθούν να εμπλέξουν τους θεατές συναισθηματικά. Μια αμερικανιά από τα ίδια.
«Γκρίζα ζώνη». Χαράς ευαγγέλια για τους φίλους του Γκάι Ρίτσι που επαναλαμβάνει για μια ακόμα φορά τον εαυτό του με κόλπα, δυνατό μοντάζ, κλωτσιές, μπουνιές, υποπλοκές, μπερδέματα, που λατρεύουν οι νέοι. Παίζουν οι Χένρι Κάβιλ, Τζέικ Τζίλενχαλ, Ρόζαμουντ Πάικ και είναι καλοί. ‘ Οταν κλέβεται ένα τεράστιο ποσό, η ειδική ομάδα αναλαμβάνει το αδύνατο, να βρει τους ενόχους. Ο Ρίτσι, πέρα από τη δράση, τοποθετεί τώρα και στοιχεία υπαρξιακού θρίλερ, μελαγχολίας, διπλοπροσωπίας, εξαπάτησης, μαζί με κυνικούς διαλόγους. Ο ορισμός της διασκέδασης στο σινεμά, αλλά μέχρι εκεί..
«Ανάμεσα σε τρείς ζωές».Συμπαραγωγή Αυστραλίας, Ολλανδίας, Φιλανδίας, σε σκηνοθεσία της Σόφι Χάιντ. Η Χάννα και ο non-binary (μη καθοριζόμενου φύλου) Φράνσις ταξιδεύουν στο Άμστερνταμ για να συναντήσουν τον γκέι παππού. Ο Φράνσις γοητεύεται και θέλει να μείνει μαζί του τουλάχιστον για ένα χρόνο, αλλά αυτό χαλάει τα σχέδια της Χάννα. Η Ολίβια Κόλμαν και ο Τζον Λίθγκουν έξοχοι, ειδικά ο τελευταίος. «Βαρύτατα» συναισθηματικό φιλμ, αργό τόσο πολύ που μετράς συνεχώς την ώρα, πολύ κουραστικό, διδακτικό και η διερεύνηση των προβλημάτων ταυτότητας επιπόλαια.
«Iron Maiden: Burning ambition».Ντοκιμαντέρ του Μάλκολμ Βένβιλ, που ασχολείται με τον τεράστιο μύθο του συγκροτήματος για πέντε δεκαετίες. Καλογυρισμένο, αλλά ποιόν θεατή να στείλεις σε μουσικό ντοκιμαντέρ; Στην Ελλάδα δεν έχουν πέραση. Καλοφτιαγμένο αλλά βεβαίως απευθύνεται μόνον στους φίλους του είδους.
Και τώρα το έξοχο ελληνικό ντοκιμαντέρ (μου άρεσε πολύ) της Νικολέτας Παράσχη «Ιερά οδός 21 χλμ». Με στυλ rood movie ένα οδοιπορικό από τον Κεραμεικό ως την Ελευσίνα. Σήμερα αδιάφορος αυτοκινητόδρομος, στο παρελθόν ο δρόμος για την μύηση και την τελετουργία των Ελευσίνιων μυστηρίων. Ισορροπία, έξυπνος λόγος, εθνολογία, πολιτιστική αναζήτηση, έξοχο από κάθε πλευρά. Θα σας αρέσει πολύ. Και τώρα τι λέει η σκηνοθέτιδα « Η Ιερά οδός δεν είναι απλά ένας δρόμος. Ήταν μια έννοια, ένα κόσμος αξιών και αυτά τα στοιχεία αναζητώντας ξεκίνησα την διαδρομή που κατέληξε να γίνει η πρώτη μου μεγάλου μήκους ταινία Αν και η αρχική μου πρόθεση ήταν διαποτισμένη με μια επικριτική διάθεση για την εγκατάλειψη της ιστορικής διάστασης του δρόμου, πολύ γρήγορα η ίδια η απουσία της παρακίνησε το ενδιαφέρον μου. Ο δρόμος που ένωνε κάποτε την πόλη με το ιερό και το μυστήριο, σήμερα έχει καταστεί ένα πεδίο σιωπής. Στις άκρες του σύγχρονου αυτοκινητόδρομου, οι αντανακλάσεις του παρελθόντος κρυμμένες κάτω από ξεθωριασμένες προσόψεις, μάντρες, βιομηχανικά κτίρια και αρχαιολογικά ευρήματα σε σταθμούς του Μετρό αποκαλύπτουν σταδιακά μια αόρατη ένταση που συντηρεί η Ιερά Οδός ακόμη και σήμερα. Οι άνθρωποι που τη βιώνουν καθημερινά, στην πλειοψηφία τους, ελάχιστα γνωρίζουν για το παρελθόν της. Δεν μιλούν τόσο για το δρόμο όσο για μια δική τους πνευματική αναζήτηση. Για την ανάγκη νοήματος μέσα σ΄ έναν κόσμο που μοιάζει να έχει χάσει τα σημεία αναφοράς του και αδυνατούν να διαχειριστούν. Την ίδια ίσως ανάγκη που παρακινεί κι έμενα να περπατήσω στον δρόμο και αναζητώντας την σημερινή του ταυτότητα».
Άλλο ένα ελληνικό ντοκιμαντέρ τώρα. Τα «Λευκά όρη» του Αλέξανδρου Παπαθανασίου. Η ταινία παρακολουθεί τον Λευτέρη Ηλιάκη, έναν Κρητικό αγωνιστή που έδρασε στην Κατοχή και στον Εμφύλιο, πληρώνοντας τη δράση του με σχεδόν είκοσι χρόνια φυλάκισης ως πολιτικός κρατούμενος. Οι δικές του, άμεσες και βιωματικές, αφηγήσεις, σε συνδυασμό με μια αφηγηματική περιήγηση σε ιστορικούς τόπους της αντίστασης και της Μάχης της Κρήτης, αναδύεται μια λιγότερο γνωστή πλευρά της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η τόσο ανοιχτή και φιλική φυσιογνωμία του Λευτέρη Ηλιάκη, η σημαντική συμβολή του ιστορικού Γιώργου Μαργαρίτη και οι εκπληκτικές φωτογραφίες και άλλο υλικό, τη στιγμή ειδικά που η γενική συζήτηση για τη σημασία του αρχείου παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις, συνθέτουν ένα ενδιαφέρον νέο «μνημείο». Μονότονη αφήγηση και γραμμική σκηνοθεσία δεν το βοηθούν να απογειωθεί αλλά δεν παύει να αποτελεί μια μαρτυρία της Εθνικής Αντίστασης.
Και έχοντας καιρό να ακούσουμε κινηματογραφικά νέα από την Τσεχία ιδού τώρα και «Το Τροχόσπιτο» της Σουζάνα Κιρτσένοβα σε συμπαραγωγή Τσεχίας, Ιταλίας και Σλοβακίας (εξαιρετικά γυρίσματα έγιναν στην Καλαβρία) και με συμμετοχή στο «Ένα κάποιο βλέμμα» στο περσινό φεστιβάλ Καννών. Κέρδισε στα Τσέχικα βραβεία 2026 το βραβείο καλύτερης ταινίας. Μια μόνη γυναίκα η Έστερ με έναν γιό τον Νταβίντ έχει σχεδιάσει ένα ταξίδι διασκέδασης και χαλαρότητας στην Ιταλία μόνη της. Το σχέδιο «χαλάει» και η μόνη λύση είναι να μεταβεί στην Ιταλία με άλλους με ένα τροχόσπιτο. Το έτσι ή το αλλιώς δύσκολο ταξίδι γίνεται προβληματικό όταν παίρνει μαζί της και τον Ντάβιντ που είναι μεν ευφυέστατος αλλά δημιουργός απίθανων δυσαρμονιών. Ο μικρός θα γνωρίσει και την Ζούζου. Συνηθισμένο οδοιπορικό με εξαιρετικά τοπία, καλούς ηθοποιούς αλλά απόλυτα προβλέψιμο και με γνωστά στερεότυπα. Βλέπεται ευχάριστα αλλά είναι μια από τα ίδια.
