Εδώ και λίγες ημέρες, από τη λήξη της σχολικής χρονιάς, οι συζητήσεις -στην πραγματικότητα ξεκίνησαν μήνες πριν- με άλλους γονείς μικρών παιδιών περιστρέφονται γύρω από το τι θα κάνουν τα παιδιά για όλους αυτούς τους μήνες που ακολουθούν ως τις 11 Σεπτεμβρίου που θα ξανανοίξουν τα σχολεία. Μιλάμε για μία περίοδο περίπου δώδεκα εβδομάδων.
Αν δεχτούμε ότι μία οικογένεια με δύο εργαζόμενους γονείς μπορεί να υπολογίζει στην καλύτερη περίπτωση σε δύο έως τρεις εβδομάδες διακοπών, προκύπτει ένα πολύ μεγάλο διάστημα, για το οποίο θα πρέπει να βρεθούν λύσεις αναφορικά με την απασχόληση των παιδιών.
Η κατασκήνωση ανάλογα με την ηλικία αλλά και το κόστος, π.χ. αν υπάρχει δυνατότητα κάλυψης από τον ΟΑΕΔ, είναι μία προφανής επιλογή. Η διαφυγή από την πόλη, η ευκαιρία για επαφή με τη φύση, οι παρέες και το περαιτέρω χτίσιμο της ανεξαρτησίας είναι μερικά από τα πλεονεκτήματα που ακολουθούν αυτή την απόφαση.
Από την άλλη, όμως, αν χρειάζεται κανείς να παραμείνει μαζί με τα παιδιά του στην πόλη για μεγάλο μέρος των καλοκαιρινών μηνών, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Πέραν κάποιων ΚΔΑΠ, για τα οποία αποτελεί ζητούμενο η εύρεση θέσης και η πληρωμή τους ενδεχομένως μέσω κάποιου voucher, οι περισσότερες επιλογές που είναι διαθέσιμες, αφορούν ιδιωτικές πρωτοβουλίες με σημαντικό κόστος.
Μάλιστα, κάθε χρόνο προκύπτουν όλο και περισσότερες δημιουργικές και αξιόλογες προσπάθειες. Το θέμα είναι σε τι βαθμό συμβαδίζουν με την ελληνική εργασιακή πραγματικότητα, καθώς μιλάμε για ένα πλαίσιο χωρίς κουλτούρα περιορισμένου ωραρίου, την ίδια στιγμή που κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να αποτελέσει επιλογή για τη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων, καθώς 61% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα είχαν μεικτό μηνιαίο μισθό 801-1.500 ευρώ το 2025 σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη». Πώς θα μπορούσαν να μειώσουν τις ώρες και άρα το μισθό τους έστω και αν συμφωνούσαν οι εργοδότες τους;
Και πάλι επιστρέφει η συζήτηση στην οικογένεια. Όπως και για τα περισσότερα θέματα που είναι συνυφασμένα με το κοινωνικό κράτος στις μεσογειακές χώρες (στέγαση, φροντίδα ηλικιωμένων/παιδιών κ.ο.κ.), ένας σημαντικός ρόλος επαφίεται στις οικογένειες που έχουν τη δυνατότητα να τον αναλάβουν.
Με δεδομένες τις ευδιάκριτες επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης που καθιστά την καθημερινότητα στο αστικό περιβάλλον ολοένα και πιο δύσκολη για τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού όπως τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι (παππούδες, γιαγιάδες) και την έλλειψη επαρκών σε αριθμό και κατάλληλων σε χαρακτηριστικά (σκίαση, υλικά κ.τ.λ.) δημόσιων χώρων στις ελληνικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης, βεβαίως, της Θεσσαλονίκης, είναι σαφές πως το «καλοκαίρι στην πόλη με τον παππού και τη γιαγιά» δεν μπορεί να είναι η προφανής επιλογή.
Είχαμε ξαναγράψει για τη φροντίδα σε αυτή τη στήλη και για τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής περίπτωσης. Η φροντίδα των παιδιών κατά το μακρύ ελληνικό καλοκαίρι είναι ένα ζήτημα που θα έπρεπε να μας απασχολήσει σε νέα βάση χωρίς να θυσιάζεται η ξεκούραση ή η ξενοιασιά των παιδιών.
Δομές Δήμων όπως οι παιδικές δημοτικές βιβλιοθήκες, κλειστοί κλιματιζόμενοι αθλητικοί χώροι άθλησης, ακόμα και η αξιοποίηση των σχολικών κτιρίων για άλλες δραστηριότητες είναι κομμάτια μίας συντονισμένης προσπάθειας που θα πρέπει να στοχεύσει σε ένα νέο μοντέλο προσιτής, συμπεριληπτικής φροντίδας των παιδιών το καλοκαίρι.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 21.06.2026
