Οιαδήποτε συζήτηση για το ΠΑΣΟΚ αξίζει να γίνεται με σοβαρότητα. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μία παρέα χαβαλετζήδων που συντάχθηκε πίσω από έναν πολιτικό τυχοδιώκτη, καβάλησε το αντιμνημονιακό ρεύμα και ο σοφός ελληνικός λαός της ανέθεσε να χειριστεί τις τύχες της χώρας. Ούτε είναι ΙΧ κόμμα κάποιου επηρμένου συνωμοσιολόγου, από τους πολλούς που κυκλοφορούν στην πιάτσα. Το ΠΑΣΟΚ είναι μία σταθερά του πολιτικού συστήματος. Όποιος πιστεύει στη δημοκρατία, δεν μπορεί να χαίρεται με την απομείωση του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και αν δεν έχει διανοηθεί ποτέ να το ψηφίσει.
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι η απροθυμία του να χαρτογραφήσει τις πολιτικές συνθήκες ώστε να επιλέξει σε ποιο κοινό και με ποια γλώσσα θα απευθυνθεί. Το 1981 το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε ένα ρεύμα που υπήρχε στην ελληνική κοινωνία τροφοδοτούμενο από την κούραση για το «Κράτος της Δεξιάς». Στα Αριστερά του, έως τις παρυφές του ΚΚΕ, το γήπεδο ήταν άδειο. Χωρούσε κόσμος και κοσμάκης, μέχρι και ο Κουφοντίνας. Συγχρόνως, το μεγάθυμο πνεύμα της Μεταπολίτευσης εξάγνισε την Αριστερά στα μάτια των Κεντρώων εξασθενίζοντας την παρακαταθήκη του Σοφούλη, του Πλαστήρα και του Γεωργίου Παπανδρέου.
Οι Κεντρώοι δεν είχαν ιδεολογική άρνηση να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια στέγη με Αριστερούς, πολύ δε περισσότερο σε ένα κόμμα που γρήγορα απέκτησε προοπτική εξουσίας. Η εξουσία, η ικανότητα του Ανδρέα να ισορροπεί ανάμεσα σε αυτά και τα αντίθετά τους και οι ποταμοί χρημάτων που ήρθαν από την Ευρώπη, δημιούργησαν ένα ευρύχωρο κόμμα που επί τρεις δεκαετίες δέσποσε στην πολιτική ζωή. Ακόμη και κατά την περίοδο Σημίτη, όταν το πολιτικό στίγμα του ΠΑΣΟΚ έγινε σαφέστερο, οι δύο τάσεις, εκσυγχρονιστική και λαϊκίστικη, μπορούσαν να συνυπάρχουν διότι τις ένωνε το νήμα της εξουσίας.
Αυτό τελείωσε με την οικονομική κρίση. Όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τα ευθύνες απέναντι στην πατρίδα και πήρε τις δύσκολες αποφάσεις, πρώτα με τον ΓΑΠ και μετά με τον Βενιζέλο, το κατά δήλωση αριστερό αλλά στην πραγματικότητα απολιτικό ακροατήριο έσπευσε να προσκυνήσει εκείνους που του υπόσχονταν ότι με έναν νόμο και με ένα άρθρο θα έσκιζαν τα μνημόνια. Έτσι έγινε 4,68% το 2015 το 43,92% του 2009. Έφυγαν οκτώ στους εννιά! Και επειδή δεν μπορούσαν να πουν καθαρά και ξάστερα ότι γουστάρουν ευημερία με δανεικά, παρέστησαν ότι θύμωσαν γιατί το ΠΑΣΟΚ έπαψε να είναι αριστερό.
Αυτούς εκφράζει αυθεντικά ο Τσίπρας. Μία συγκυρία έφερε το ΠΑΣΟΚ στην αξιωματική αντιπολίτευση. Από τη στιγμή που ο Τσίπρας επέστρεψε, αναμενόμενο ήταν ότι θα ανακτούσε το κοινό του. Η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να «συνομιλήσει» με τους Αυριανιστές και μάλιστα με τους όρους τους, ήταν εξ αρχής μάταιη. Του φόρτωσε και τον λεκέ μίας συμπεριφοράς προσβλητικής για την ιστορία του. Ειδικά η συμπόρευση με την αθλιότητα των Τεμπών, για την οποία μάλιστα κατέθεσε προτάσεις μομφής και δυσπιστίας, είναι λεκές ανεξίτηλος. Το ΠΑΣΟΚ αντιπολιτεύθηκε με όρους Καρυστιανού, Κωνσταντοπούλου και Βελόπουλου. Και μη χειρότερα!
Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, δεν μπορεί άλλο να είναι κόμμα - σούπερ μάρκετ ούτε ο αρχηγός του επιτρέπεται να παριστάνει τον τροχονόμο των τάσεων. Εκείνος πρώτος πρέπει να αποφασίσει. Θα είναι το ΠΑΣΟΚ ένας αξιόπιστος πόλος, εναλλακτικός προς την φθαρμένη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας; Που δεν θα λέει όχι στην ανανέωση της θητείας του Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος; Που δεν θα απορρίπτει την ένταξη του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ; Που δεν θα παζαρεύει με την Κασιμάτη, την Τζάκρη και τον Μπόλαρη; Ή προτιμά να επιτρέπει στον απίθανο δήμαρχο Αθηναίων να το σέρνει προς εκείνους οι οποίοι απειλούσαν τα στελέχη του ότι «δεν θα μπορούν να βγουν από το σπίτι τους»;
Αν δεν υπάρχει πολιτικό κριτήριο, τουλάχιστον υπάρχει λίγη τσίπα;
