Γράφει
Σοφία Χριστοφορίδου
Σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ισπανία υπουργοί παραιτήθηκαν όταν αποδείχτηκε ότι τμήματα της διδακτορικής τους διατριβής ήταν αποτέλεσμα λογοκλοπής. Στην Ουγγαρία παραιτήθηκε για τον ίδιο λόγο ο τότε πρόεδρος της χώρας Παλ Σμιτ.
Στην Ελλάδα, χρειάστηκε να ανοίξει μία μεγάλη συζήτηση για τα αυτονόητα. Όχι για το αν μπορεί να εκλέγεται κάποιος βουλευτής χωρίς πτυχίο -μπορεί και παραμπορεί- αλλά για το αν είναι νόμιμο (!) να εξαπατά κανείς το δημόσιο και να εργάζεται ως επιστημονικός σύμβουλος, μη έχοντας τα απαραίτητα ακαδημαϊκά προσόντα. Αφού ζήτησε και τα ρέστα, ο -συντοπίτης μου, και «συνάδελφος»- Μακάριος Λαζαρίδης αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αφού τον είχε «παραιτήσει» πριν η κ. Μπακογιάννη.
Το επόμενο επεισόδιο αφορούσε τα πτυχία του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ Δημήτρη Μαρκόπουλου και πήρε τέτοια έκταση, που χρειάστηκε να εκδοθεί επίσημη ανακοίνωση από το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστημίου (ΕΑΠ), η οποία επιβεβαιώνει ότι είναι πτυχιούχος του Προπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών «Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό». Έκτοτε άνοιξε ένας νέος κύκλος συζητήσεων στα social media, με ειρωνίες και απαξίωση όχι μόνο του κ. Μαρκόπουλου αλλά και του ίδιου του ΕΑΠ.
«Καταλάβαμε College of Southeastern Europe κι εσύ σαν τον Λαζαρίδη» του γράφει κάποιος. «Το ΕΑΠ είναι ένα δημόσιο ίδρυμα με δίδακτρα,μονοπώλιο ιδιωτικού τύπου, έως πρόσφατα που αναγνωρίστηκαν τα κωλέγια (sic), με σπουδές επι πληρωμή» ένας άλλος. «Ανοικτό πανεπιστήμιο. Μέγας επιστήμονας και εσύ . Τόση αριστεία εκεί στην ΝΔ που να χωρέσει. Έχουν φύγει τα καλύτερα μυαλά έξω και έχει μείνει η σαπίλα να μας κυβερνά με διαφθορά και οικογενειοκρατία» ένας τρίτος. Μέχρι και ο Θάνος Τζήμερος είχε άποψη για το ΕAΠ - όχι που δεν θα 'χε ο συγκεκριμένος. «Δεν υπάρχει πιο γελοίο πράγμα από σπουδές "Ελληνικού Πολιτισμού". Άρπα κόλλα, λίγο απ' όλα. Τι θες να μάθεις για τον Ελληνικό Πολιτισμό, που δεν μπορείς μόνος σου, και πρέπει να το "σπουδάσεις" στο "Ανοιχτό" Πανεπιστήμιο;».
Με τον κ. Μαρκόπουλο έχω ελάχιστα κοινά. Εργάστηκε για ένα φεγγάρι στη «Μακεδονία» και έχει ολοκληρώσει το προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του ΕΑΠ «Σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό», όπως κι εγώ. Όμως θέλω να υπερασπιστώ όχι τον ίδιο αλλά το πανεπιστήμιο.
Σπούδασα Τεχνολόγος Ιατρικών Εργαστηρίων στο τότε ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, γιατί δυστυχώς δεν έπιασα τις μονάδες για το Βιολογικό του ΑΠΘ και δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να φύγω για σπουδές στο εξωτερικό. Μετά το πτυχίο, κι αφού είχα ήδη αρχίσει να εργάζομαι ως δημοσιογράφος, αναζητούσα μια δεύτερη ευκαιρία, ένα ανοικτό παράθυρο στη γνώση. Έτσι μπήκε στη ζωή μου το ΕΑΠ και ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός. Δεν ήταν εύκολο, γιατί δούλευα 12ωρα στην εφημερίδα και έπειτα διάβαζα. Αλλά το απόλαυσα. Τη δημοσιογραφία την έμαθα δουλεύοντας, δεν ήταν προϋπόθεση το πτυχίο, ούτε στη συνέχεια διεκδίκησα μια θέση στο δημόσιο ως πτυχιούχος. Στη συνέχεια, έκανα και ένα μεταπτυχιακό στη δημοσιογραφία, στο ΑΠΘ, ενώ παράλληλα εργαζόμουν, αλλά ομολογώ ότι δεν ήταν ούτε τόσο ενδιαφέρον, ούτε τόσο απαιτητικό όσο το ΕΑΠ...
Ας επιστρέψουμε στον κ. Μαρκόπουλο. Για τη θέση του δημοσιογράφου σε ιδιωτικά ΜΜΕ δεν χρειαζόταν πτυχίο πανεπιστημίου. Το ίδιο και για την εκλογή του. Βουλευτής έγινε χάρη στους πολίτες, όχι λόγω πτυχίων. Εάν στην πορεία αποδειχθεί ότι ήταν επιστημονικός σύμβουλος ή εργάστηκε στο δημόσιο σε θέση ΠΕ ΠΡΙΝ λάβει το πτυχίο του από το ΕΑΠ, να τον ψέξουμε. Αλλά όχι το ίδιο το πανεπιστήμιο.
Το ΕΑΠ είναι το 18ο δημόσιο ΑΕΙ. ΑΕΙ όσο και τα άλλα. Δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους που εργάζονται να αποκτήσουν δεύτερο πτυχίο, ή δεύτερη ευκαιρία για σπουδές. Τα τελευταία χρόνια δε, έχει αναβαθμιστεί, έχει αποκτήσει πλήρη διοίκηση (πρύτανη και αντιπρυτάνεις, σύγκλητο και συμβούλιο διοίκησης, εξωτερική συμβουλευτική επιτροπή), έχει αναπτύξει σύγχρονα προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών.
Εντέλει, αν αποδειχθεί ότι φταίει ο γάιδαρος, ας μην χτυπάμε το πανεπιστημιακό σαμάρι... και μάλιστα εκ των προτέρων. Ο κ. Μαρκόπουλος είναι βουλευτής και πρέπει να κρίνεται καθημερινά, όπως και όλοι οι βουλευτές. Όχι όμως με βάση το αν μας αρέσει ή όχι το πανεπιστήμιο στο οποίο φοίτησαν. Να κριθούν από τις πολιτικές τους επιλογές, τον τρόπο που πολιτεύονται, από τον τρόπο που τοποθετούνται δημόσια, στη Βουλή και στο δημόσιο διάλογο.
