Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google- Newsroom
Τέσσερις φίλοι από τη δεκαετία του '90 σμίγουν και πάλι στη Θεσσαλονίκη, όχι μόνο για να θυμηθούν τα παλιά, αλλά για να κοιτάξουν ξανά τον κόσμο μέσα από τον φακό τους. Ο Δημήτρης Παπαθανασίου, ο Λευτέρης Πλακίδας, ο Κωστής Σκλαβούνος και ο Κωστής Τσιτσελίκης βρίσκονται ξανά μαζί, 35 χρόνια μετά την πρώτη κοινή τους έκθεση, κουβαλώντας πλέον διαφορετικές ζωές, εμπειρίες και διαδρομές, αλλά την ίδια ανάγκη να αφηγούνται εικόνες.
Ταξιδευτές του κόσμου και οι τέσσερις, μέσα από την έκθεση φωτογραφίας «Τέσσερις ματιές στον κόσμο», που εγκαινιάζεται σήμερα το απόγευμα στον εκθεσιακό χώρο του καφέ των BeetRoot, μεταφέρουν το κοινό από τις γνώριμες εικόνες της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και άλλων γωνιών της χώρας, μέχρι κάθε ήπειρο του πλανήτη, παρουσιάζοντας με τη δική τους ματιά μοναδικά στιγμιότυπα.
«Η πρώτη μας ομαδική έκθεση πραγματοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '90, σε έναν δημοτικό εκθεσιακό χώρο στην Εθνικής Αμύνης, που πλέον δεν υπάρχει. Εκεί ξεκινήσαμε και κάπως έτσι επιστρέφουμε σήμερα, με όλη τη διαδρομή που έχει μεσολαβήσει», δήλωσε, στη διάρκεια της παρουσίασης της έκθεσης στα μέσα ενημέρωσης που πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ, ο Λευτέρης Πλακίδας, θυμίζοντας πως η ιδέα της δημιουργίας της γεννήθηκε ουσιαστικά ως μια επιστροφή στις κοινές αφετηρίες των τεσσάρων φίλων.
Μάλιστα, στο κάτω μέρος της αφίσας της έκθεσης, μια φωτογραφία των τεσσάρων από το 1991 λειτουργεί σαν μικρό κλείσιμο του ματιού στον χρόνο. Οι τέσσερις φωτογράφοι μοιάζουν να συνομιλούν με τις νεότερες εκδοχές του εαυτού τους, σε μια άτυπη σύγκριση ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα.
Ο Κωστής Τσιτσελίκης παραδέχθηκε ότι χρειάστηκε «πολύ σπρώξιμο» για να ξαναβρεθούν οι τέσσερις μαζί εκθεσιακά, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η εμπειρία είχε τελικά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλους. «Είναι σαν να βλέπεις τον εαυτό σου σε δύο φωτογραφίες: μία του 1991 και μία του 2026», ανέφερε. «Ήμασταν πολύ μικροί τότε και με πολύ θράσος παρουσιάζαμε τις φωτογραφίες μας. Σήμερα έχει ενδιαφέρον να βλέπεις πώς εξελίχθηκε ο καθένας, αλλά και πώς διατηρήθηκε η προσωπική του ματιά», πρόσθεσε.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο Κωστής Σκλαβούνος, ο οποίος σημείωσε ότι οι τέσσερις ακολούθησαν πολύ διαφορετικές ζωές, χωρίς όμως να χαθεί ο κοινός πυρήνας που τους συνέδεε. «Αυτό που μένει είναι η φιλία», είπε χαρακτηριστικά. «Οι ζωές μας άλλαξαν, οι διαδρομές μας ήταν διαφορετικές, αλλά έχει ενδιαφέρον να αναρωτιέσαι αν οι ματιές μας έμειναν ίδιες ή αν άλλαξαν μέσα σε αυτά τα 35 χρόνια». Όπως ανέφερε, βλέποντας απλώς τις φωτογραφίες των τριών φίλων του, θα μπορούσε αμέσως να αναγνωρίσει τουλάχιστον τον Λευτέρη Πλακίδα και τον Κωστή Τσιτσελίκη, ενώ ο Δημήτρης Παπαθανασίου εμφανίζεται -όπως είπε, πιο διαφοροποιημένος σε σχέση με το παρελθόν.
Στο πλαίσιο της συζήτησης, οι τέσσερις δημιουργοί αναφέρθηκαν και στη μετάβαση από το φιλμ στην ψηφιακή φωτογραφία και το κινητό τηλέφωνο. Ο Κωστής Τσιτσελίκης παρατήρησε πως παλιότερα «ένα κλικ είχε μεγαλύτερη βαρύτητα» και πως υπάρχει πλέον «απόλυτη αλλαγή ως προς το πώς βλέπεις το θέμα σου», καθώς ο φωτογράφος τότε περίμενε ακόμη και μήνες για να επιστρέψει από το ταξίδι, να εμφανίσει και να τυπώσει το φιλμ ώστε να δει το αποτέλεσμα.
Ο Λευτέρης Πλακίδας, από την άλλη, αποκάλυψε πως εξακολουθεί να λειτουργεί με την ίδια σχεδόν φιλοσοφία ακόμη και σήμερα. «Όλες αυτές οι φωτογραφίες που έχω εδώ, είναι βγαλμένες με ένα κλικ. Δεν υπάρχει δεύτερο ή τρίτο, γιατί νιώθω ότι αυτή είναι η φωτογραφία», είπε χαρακτηριστικά. Όσο για την αναγνωρισιμότητα των τεσσάρων, γνωρίζοντας ο καθένας τη διαδρομή του άλλου, αυτό που παρατηρεί είναι ότι «πατάμε εκεί όπου ξεκινήσαμε. Εξελίσσουμε τη φωτογραφία μας και εξελισσόμαστε μέσα από αυτήν και μέσα από τη ζωή. Η φωτογραφία είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εξέλιξή μας».
Στην παρουσίαση συμμετείχαν επίσης ο πρόεδρος του MOMus Επαμεινώνδας Χριστοφιλόπουλος και ο οικοδεσπότης του χώρου, Άγγελος Λιάκος.
Ο κ. Χριστοφιλόπουλος στάθηκε περισσότερο στη συναισθηματική διάσταση της επανένωσης των τεσσάρων φωτογράφων, παρά αποκλειστικά στο αισθητικό αποτέλεσμα της έκθεσης. «Ταξιδεύω κι εγώ, έχω επισκεφθεί 62 χώρες και έχω την ίδια μανία για φωτογραφίες. Βλέποντας τις ματιές σας, πολλές φορές βλέπω τον εαυτό μου μέσα», είπε χαρακτηριστικά, παρατηρώντας πως ακόμη και όταν οι δημιουργοί βρίσκονται στα ίδια μέρη, ο καθένας βλέπει κάτι διαφορετικό που τον συγκινεί και θέλει να αποτυπώσει. «Το πιο σημαντικό όλων όμως είναι ότι, μετά από έναν μεγάλο κύκλο ζωής και επαγγελματικής πορείας, ξανασυγκεντρώνεστε και ενώνεστε μέσα από την κοινή σας αγάπη», σημείωσε.
Από την πλευρά του, ο Άγγελος Λιάκος συνέδεσε τη σημερινή έκθεση με την ιστορία του ίδιου του BeetRoot και της δημιουργικής κοινότητας της πόλης. Θυμήθηκε, μάλιστα, πως ο Λευτέρης Πλακίδας ήταν από τους ανθρώπους που τους έδωσε για πρώτη φορά χώρο και ελευθερία στις αρχές της δεκαετίας του 2000. «Μας πήρε από το χέρι και μας είπε "ελάτε να πειραματιστείτε, να δείξετε ό,τι θέλετε". Ίσως τότε ξεκίνησε και η σπίθα να δημιουργήσουμε κι εμείς έναν χώρο ανοιχτό στη δημιουργία, στις εκθέσεις και στην ανταλλαγή ιδεών», σημείωσε. Σήμερα, το BeetRoot αποτελεί ένα διεθνώς αναγνωρισμένο γραφείο δημιουργικού σχεδιασμού και επικοινωνίας με έδρα τη Θεσσαλονίκη, το οποίο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα στούντιο οπτικής επικοινωνίας στην Ευρώπη, έχοντας αποσπάσει πολυάριθμες διεθνείς διακρίσεις.
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
