Έχουμε μία κοινή συνομιλία με τους συμμαθητές μου από το σχολείο -εννοώ τον στενό πυρήνα των κολλητών- όπου ανταλλάσσουμε μηνύματα, σχόλια, ειδήσεις και ενημέρωση μεταξύ μας. Σήμερα μία από εμάς έστειλε ένα δημοσίευμα τοπικού σάιτ, όπου αναφερόταν ότι μία πινακίδα έπεσε κοντά στη ΧΑΝΘ πάνω σε μία γυναίκα και την τραυμάτισε σοβαρά.
Η συμμαθήτριά μας, μας έγραψε «αυτή είναι η…» αναφέροντας μία κολλητή της φίλη. «Περάσαμε όλο το βράδυ στο "Παπαγεωργίου". Έχει άπειρα ράμματα». Ήταν φοβισμένη και πραγματικά στεναχωρημένη. Και φυσικά αρχίσανε τα σχόλια του στιλ «από θαύμα ζούμε».
Χθες την ώρα που ήμουν στο κέντρο μού τηλεφώνησε έντρομη μία άλλη φίλη μου. Η κόρη της έγκυος με την εγγονή της και το ποδηλατάκι της προσπάθησε να βγει από ένα μαγαζί κρατώντας ταυτόχρονα τη γυάλινη πόρτα. Κανείς δεν προθυμοποιήθηκε να τη βοηθήσει. Το τιμόνι από το ποδηλατάκι της μπήκε στην κοιλιά και ένιωθε έναν έντονο πόνο. Έτρεξαν επειγόντως για έκτακτο υπέρηχο. Ευτυχώς όλα ήταν καλά. Λίγο μετά πήγαν για ψάρι αλλά έφυγαν άρον άρον διότι στο διπλανό τραπέζι ένας άντρας κάπνιζε πούρο μέσα στα μούτρα τους.
Στην προηγούμενη της εγκυμοσύνη περνούσαν με πράσινο για τους πεζούς έναν δρόμο με τον άντρα της και τους χτύπησε και τους δύο ένα μηχανάκι που πέρασε με κόκκινο. Κατέληξαν στα επείγοντα και ευτυχώς όλα καλά.
Το θέμα έχει παραγίνει και το γράφω χωρίς να έχω κάτι με τους οδηγούς τους.
Μηχανάκια καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος των πεζοδρομίων ακόμα και εκεί που με δυσκολία χωράς να περάσεις. Και δεν είναι μόνο αυτό. Οδηγοί απειλούν τη ζωή των οδηγών από τα μηχανάκια στον δρόμο. Πατίνια απειλούν τη ζωή των πεζών στο πεζοδρόμιο. Ποδηλάτες απειλούν τη ζωή την δική τους και όλων στους δρόμους και τα πεζοδρόμια. Έντρομοι τουρίστες προσπαθούν να σύρουν τις βαλίτσες τους στους θεσσαλονικιώτικους δρόμους. Και έντρομοι θεσσαλονικείς προσπαθούν να πάνε στη δουλειά τους.
Μία άλλη φίλη που τελευταία συχνάζει σε παιδικές χαρές με το αγοράκι της, έχει πολλές φορές τηλεφωνήσει στην αστυνομία επειδή στο πάρκο του Ξαρχάκου αλλά και στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας μηχανάκια κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα με κίνδυνο την ζωή των πεζών. Μου είπε ότι μία φορά στο πάρκο του Ξαρχάκου ήρθαν δύο αστυνομικοί και έβλεπαν τα μηχανάκια να μπαίνουν ανενόχλητα στο πάρκο. Μάλιστα το ένα πάρκαρε δίπλα τους αλλά δεν είπαν τίποτα ούτε το έγραψαν.
Μία άλλη φορά που εγώ περνούσα το ίδιο πάρκο μπήκε μέσα ένα ταξί. Ο οδηγός κατέβηκε κοντά στο Θέατρο Κήπου, έκανε την ανάγκη του και μετά επιβιβάστηκε για να πάει για δουλειά.
Υ.Γ. Η ιδέα να γράψω για όλα αυτά μου ήρθε από τα ράμματα στο κεφάλι της φίλης της φίλης μου. Σκεφτόμουν ότι αντί για brain gain καλό θα είναι να σκεφτούμε την υγεία των brain γενικά.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 24.05.2026