Πρωινός καφές με την ηθοποιό Ζέτα Δούκα (βίντεο)

Καλλιτεχνικός ο σημερινός «πρωινός καφές». Τα είπαμε με την ηθοποιό Ζέτα Δούκα λίγο πριν ξεκινήσουν οι 3 παραστάσεις που δίνει από χθες και μέχρι αύριο στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζοντας το έργο Varginahood με πρωταγωνιστές 5 γυναίκες. Ο πρωινός καφές, στο φιλόξενο χώρο του ξενοδοχείου Onoma, όπου δίνονται και οι παραστάσεις, περιλάμβανε τα παλιά και την εκκίνησή της ως χορεύτρια, αλλά και τα σημερινά, τον ρόλο της τέχνης, τη γυναίκα «υπερ-εργαλείο», τη συμπερίληψη και την κοινωνική προσφορά. Είναι το σημείο που μάς είπε ότι «δεν μπορεί να ζει κανένας άνθρωπος χωρίς να προσφέρει κοινωνικά. Το να φέρεται μόνος, σαν να είναι ο μόνος άνθρωπος σε αυτό το πλανήτη και να μην τον ενδιαφέρει τίποτα γύρω του, να μην τον ενδιαφέρουν οι άλλοι, να μην τον ενδιαφέρει το περιβάλλον, να μην τον ενδιαφέρει να βοηθήσει στην αλλαγή προς την καλύτερη πλευρά του κόσμου, είναι μάταιο».

Υπάρχει πρωινός καφές στη ζωή σας;

Το πρωί. Όταν ξυπνάω, ένα μισάωρο περίπου, πριν ξυπνήσω την κόρη μου, για να την πάω στο σχολείο, γιατί την πηγαίνω και την φέρνω εγώ κάθε μέρα από το σχολείο. Ξυπνάω μισή ώρα πριν για να πιώ τον καφέ μου. Και αφού την πάω στο σχολείο, πίνω και ένα δεύτερο καφέ. Δηλαδή πίνω δύο καφέδες το πρωί (γελάει). Έναν πριν τη Θάλεια και έναν αφού την αφήσω στο σχολείο (γελάει).

Τι προτιμάτε;

Προτιμάω καφέ φίλτρου.

Σκέτο;

Σκέτο.

Και είναι η στιγμή χαλάρωσης, στιγμή σκέψης πώς θα πάει η ημέρα; Τι ακριβώς κάνετε;

Είναι μια στιγμή για μένα. Σκέφτομαι πόσο κουρασμένη, πόσο ανανεωμένη είμαι. Πόσο καλά κοιμήθηκα, πόσο καλά δεν κοιμήθηκα (γελάει). Τι έχω να κάνω; Πολύ συχνά με συντροφεύει ένα βιβλίο. Βιβλία διαβάζω πριν να κοιμηθώ και αφού ξυπνήσω το πρωί. Κατά τη διάρκεια της ημέρας δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Αλλά πριν κοιμηθώ διαβάζω οπωσδήποτε και αφού ξυπνήσω κάποιες φορές που θα έχω λίγο χρόνο και τη διάθεση το κάνω πάντοτε.

Τι διαβάζετε τώρα;

Αυτή τη στιγμή διαβάζω το βιβλίο της Naomi Watts «Τολμώ να το πω».

Έχετε αρκετές ιδιότητες. Είστε ηθοποιός, αλλά ταυτόχρονα έχετε διατελέσει και παρουσιάστρια, συγγραφέας, ιδρύτρια μη κερδοσκοπικής εταιρείας. Πως αισθάνεστε περισσότερο;

Ηθοποιός είμαι, η ιδιότητά μου είναι ηθοποιός, η πρώτη μου τουλάχιστον ιδιότητα. Ναι, ήμουν παρουσιάστρια στο πλαίσιο κάποιων εκπομπών, κάποιων talk shows. Ή τώρα -καλή ώρα- που κάνω ένα vidcast, το «Μore than a mom».

Και συγγραφέας;

Και συγγραφέας. Έχω γράψει δύο παιδικά βιβλία. Εύχομαι προσεχώς και άλλα (γελάει). Γιατί μ' αρέσει πολύ να γράφω.

Είστε και πρόεδρος και ιδρύτρια της «Ανάσας».

Eίναι ένας τίτλος που έχει να κάνει περισσότερο με μια κοινωνική προσφορά και με την ανάγκη μου να προσφέρω. Και προσπαθώντας να επουλώσω και τα δικά μου τραύματα και να βοηθήσω και κάποιους ανθρώπους να επουλώσουν τα δικά τους λίγο πιο εύκολα. Αλλά δεν είναι κάτι το οποίο με χαρακτηρίζει σαν επάγγελμα.

Μια και το είπατε: πώς προέκυψε η «Ανάσα»; Είχατε ένα προσωπικό βίωμα και είπατε ότι πρέπει να κάνω κάτι ή συνέβη κάτι άλλο;

Ναι, έχω μιλήσει επανειλημμένως γι’ αυτό στο πλαίσιο -καλή ώρα- μιας συνέντευξης όταν ρωτήθηκα, αν έπασχα ποτέ από κάποια μορφή διαταραχής πρόσληψης τροφής. Είπα ότι ναι, για δώδεκα χρόνια είχα ανορεξία και είδα το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του κόσμου να μάθει παραπάνω. Είδα ότι υπάρχει τεράστια έλλειψη σε εξειδικευμένη δομή, τόσο ενδονοσοκομειακή πόσο μάλλον εξωνοσοκομειακή, οπότε αποφάσισα να το ιδρύσω εγώ.

Κάνετε και έρευνες από τι είδα για το θέμα. Πού καταλήγουν; Από πού προέρχονται αυτές οι διαταραχές στους ανθρώπους;

Αυτό τώρα είναι μια πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα. Το θέμα των διαταραχών πρόσληψης τροφής είναι μια τεράστια συζήτηση. Αυτού του είδους οι διαταραχές ανήκουν στις ψυχικές ασθένειες, στη κατηγορία των εθισμών. Είναι πολυπαραγοντική νόσος, πολυσύνθετη και δυσεπίλυτη.

Και θέλει και δουλειά.

Θέλει παρά πολύ δουλειά, θέλει έγκαιρη και σωστή αντιμετώπιση από εξιδεικευμένους ανθρώπους. Από διεπιστημονική ομάδα, όχι μόνο έναν ειδικό. Βρίσκω, δηλαδή έναν ψυχίατρο ή έναν ψυχολόγο ή πόσο μάλλον έναν διατροφολόγο. Από διεπιστημονική ομάδα. Η «Ανάσα» δρα εδώ και 18 χρόνια και έχει πλέον ένα αναμφισβήτητο τεράστιο έργο 18 χρόνων, τόσο στον τομέα της θεραπείας και της στήριξης και των πασχόντων και του περιβάλλοντός τους, όσο και στο επιστημονικό έργο. Έχει κάνει επιστημονικά συνέδρια, έχει συγγράψει πρωτόκολλα θεραπείας, έχει κάνει portal για μαθητές και για εκπαιδευτικούς και έχει ένα πάρα πολύ μεγάλο έργο. Και επίσης διαθέτει μια τεράστια διασύνδεση με όλη την επιστημονική κοινότητα.

Γενικά αυτό που χρειάζεται καταρχήν είναι να παραδεχτεί ο καθένας το πρόβλημα και να μιλήσει ανοιχτά για το θέμα του. Συμφωνείτε;

Ναι, σαφώς. Το να εντοπίσεις το θέμα σου και να παραδεχτείς ότι πάσχεις και ότι χρειάζεσαι βοήθεια είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα. Αλλά εγώ θεωρώ ότι πριν από αυτό είναι η δυνατότητα των ανθρώπων. Δηλαδή να τους δοθούν τα εργαλεία της ενημέρωσης και κυρίως το που θα πάνε για να λύσουν αυτό που έχουν παραδεχτεί και για το οποίο χρειάζονται βοήθεια. Γιατί πολύ ωραία: να παραδεχτώ ότι χρειάζομαι βοήθεια ή πολύ ωραία να παραδεχτώ ότι έχω ένα θέμα στη ζωή μου. Αν όμως δεν υπάρχει το επόμενο βήμα να κάνω, πολύ δύσκολα θα κάνεις και το πρώτο.

Πάμε λίγο στα παλιά, τα πρώτα σας βήματα. Πήγατε στη δραματική σχολή του Ιάσμου του Βασίλη Διαμαντόπουλου, αλλά κάνατε και μαθήματα Φωνητικής στη σοπράνο Ειρήνη Καβαγιάννη. Ήταν σημαντικές αυτές οι στιγμές για να φτάσετε στο σημείο να πάτε σιγά-σιγά στο σανίδι;

Εγώ ήμουν χορεύτρια. Είχα μία γιαγιά που είχε σχολή χορού και πιάνου και χόρευα και έμαθα πιάνο από πολύ μικρή. Θεωρούσα τη σκηνή το πρώτο μου σπίτι ουσιαστικά. Ούτε καν δεύτερο. Το πρώτο μου σπίτι, αυτό στο οποίο αισθανόμουν πάρα πολύ όμορφα, όποτε βρισκόμουν εκεί. Και όταν πέρασα Φυσικοθεραπεία μετά από πανελλήνιες εξετάσεις…

…Στο ΤΕΙ Αθήνας, έτσι;

Στο ΤΕΙ Αθήνας τότε. Τώρα είναι ΑΕΙ. Μετά διορίστηκα στο ΚΑΤ και αντιλήφθηκα ότι δε θέλω να είμαι εκεί, αλλά θέλω να είμαι χορεύτρια. Έπαθαν βλάβη όμως τα γόνατά μου και αδυνατούσα να χορεύω. Να χορεύω, όπως θα ήθελα να χορεύω. Γιατί ήμουν χορεύτρια επαγγελματικά μέχρι τα 22 μου. Και είπα ότι αυτό που θέλω να κάνω δεν είναι να είμαι φυσικοθεραπεύτρια σε ένα νοσοκομείο, αλλά επάνω στη σκηνή. Οπότε το αμέσως επόμενο πράγμα το οποίο βρήκα πιο κοντινό στο χορό ήταν η υποκριτική. Και πήγα και γράφτηκα στην Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Τώρα αυτό με τη Φωνητική ήταν στο πλαίσιο κάποιων προβών για την παγκόσμια πρεμιέρα τότε της «Πενθεσίλεια» που έκανε ο Πέτερ Στάιν. Μέσα λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο υπήρχαν και κάποια μαθήματα με την Ειρήνη Καράγιανη, η οποία είναι εξαιρετική σοπράνο διεθνούς φήμης. Από εκεί και πέρα έχω κάνει διάφορα πράγματα και στο τραγούδι, αλλά και στο πλαίσιο του πτυχίου του πιάνου. Έχω κάνει Φωνητική, έχω κάνει σολφέζ. Τραγούδι όμως έχω κάνει σε κάποιες περιόδους της ζωής μου στο πλαίσιο των προβών, της προετοιμασίας δηλαδή μιας θεατρικής παράστασης.

Το σανίδι πότε μπήκε οριστικά στη ζωή σας; Πότε αισθανθήκατε πως θα πηγαίνατε προς τα εκεί;

Αμέσως. Οι Έλληνες εξάλλου διδασκόμαστε Θέατρο στις δραματικές σχολές. Αυτό είναι κυρίως που κάνουμε. Δεν κάνουμε κινηματογράφο, δεν κάνουμε κάμερα, δεν κάνουμε τηλεόραση, τουλάχιστον όχι ως κύριο μάθημα. Οι δραματικές σχολές διδάσκουν Θέατρο στους Έλληνες που θέλουν να ακολουθήσουν αυτό το επάγγελμα. Οπότε το κατάλαβα αμέσως. Καταπιανόμουν με όλα τα θεατρικά έργα, το παγκόσμιο και το ελληνικό ρεπερτόριο, σύγχρονα ή παλαιότερα, τραγωδίες, οτιδήποτε. Αυτό ήταν που δόνησε την ψυχή μου, το συναίσθημά μου και μπόρεσα και κατάλαβα και πολλά πράγματα από τον εαυτό μου. Ή ίσως κάποια κομμάτια που ακόμα δεν ήξερα ότι υπήρχαν ή ήταν αλλού και τα έφερα στη σωστή τους θέση.

Βλέπω ότι κάνατε και αρκετά πράγματα στην τηλεόραση. Εκεί ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν στο «Η ώρα η καλή», σωστά;

Ναι. Ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία τηλεοπτική. Ήταν από τις πρώτες μου δουλειές, η τρίτη ή η τέταρτη δε θυμάμαι, αλλά ήταν η πρώτη μου επιτυχία. Από εκεί και έπειτα ήρθαν τα πράγματα λίγο και από μόνα τους.

Πιο πολύ όμως η αγάπη και η προσήλωσή σας είναι προς το θέατρο. Γιατί έχετε κάνει και κινηματογράφο, έχετε κάνει και άλλα πράγματα.

Κοιτάξτε, οι Έλληνες ηθοποιοί -όπως σας είπα- διδασκόμαστε κυρίως Θέατρο. Αυτό μαθαίνουμε να αγαπάμε και αυτό θεωρώ ότι είναι και στο DNA μας. Από εκεί και έπειτα κάνουμε τα πάντα (γελάει). Κάνουμε και τηλεόραση, κάνουμε και κινηματογράφο, κάνουμε και διαφημίσεις, κάνουμε και παρουσιάσεις, κάνουμε και τα πάντα. Αρκεί να ξέρεις γιατί κάνεις τι και τι θέλεις να κερδίσεις από όλο αυτό. Κάποια στιγμή μπορεί να είναι μια πάρα πολύ καλή δουλειά, να υπάρχει ελάχιστη αμοιβή, αλλά να το κάνεις γιατί έχει κάποιο νόημα είτε για την καριέρα σου είτε κοινωνικού περιεχομένου. Κάποια άλλα μπορείς να τα κάνεις, επειδή έχουν πάρα πολλά χρήματα. Και λες: Οκ, δε θα κάνω κάτι το οποίο έχει υψηλό καλλιτεχνικό αποτύπωμα, αλλά τουλάχιστον θα μπορεί να μου ασφαλίσει κάποια χρήματα, τα οποία τα χρειάζομαι στην παρούσα φάση ή στο μέλλον.

Τα κοινωνικά δρώμενα επίσης ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της προσωπικότητάς σας. Γιατί;

Για μένα δεν μπορεί να ζει κανένας άνθρωπος χωρίς να προσφέρει κοινωνικά. Το να φέρεται μόνος, σαν να είναι ο μόνος άνθρωπος σε αυτό το πλανήτη και να μην τον ενδιαφέρει τίποτα γύρω του, να μην τον ενδιαφέρουν οι άλλοι, να μην τον ενδιαφέρει το περιβάλλον, να μην τον ενδιαφέρει να βοηθήσει προς την καλύτερη πλευρά του κόσμου, είναι μάταιο, είναι κάτι το οποίο είναι παντελώς άχρηστο. Θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι έτσι όπως είμαστε πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας και αυτούς που αγαπάμε, πρέπει να είμαστε και χρήσιμοι για το κοινωνικό σύνολο. Αλλιώς, περνάει η ζωή και δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.

Πάμε στο «Vaginahood».

Vagina είναι η μήτρα μας. Η αδελφότητα, δηλαδή, της μήτρας.

Και είναι θέατρο του μπαρ, σωστά το χαρακτηρίζουμε;

Είναι ένα έργο γραμμένο για bar theatre. Είναι ένα είδος θεάτρου το bar theatre. Οι θέσεις δεν είναι οι αμιγώς θεατρικές, ο κόσμος που έρχεται να το παρακολουθήσει μπορεί να πιεί και το ποτό του, μπορεί να μιλήσει διακριτικά με τον διπλανό του, μπορεί να σηκωθεί, μπορεί να καθίσει. Και σαφώς υπάρχει μια μεγαλύτερη διάδραση από ό,τι υπάρχει στο κλασικό θέατρο.

Και το έχετε κάνει και καιρό στην Αθήνα.

Ναι, από τις αρχές Νοεμβρίου.

Είναι μια συνέχεια των «Αιδοίων μονόλογοι».

Όχι. Καθόλου. Το Vagina Monologues είναι ένα έργο βασισμένο στα βιβλία της Eve Ensler, που γράφτηκε πριν από είκοσι χρόνια και κάτι. Ήταν, για την εποχή του ιδίως, ένα πολύ σπουδαίο και ρηξικέλευθο έργο. Το Vaginahood είναι ένα έργο και μια ιδέα που εμπνευστήκαμε με την Δώρα τη Χρυσικού, με την οποία πριν από είκοσι χρόνια είχαμε κάνει το Vagina Monologues σε ένα θέατρο. Αλλά θέλαμε πάντοτε να γράψουμε πάλι ένα έργο, να συμμετάσχουμε σε ένα έργο που αφορά στη γυναικεία εμπειρία, στους διαφορετικούς και κοινούς τόπους που συναντιόμαστε εμείς οι γυναίκες και μπορούμε να μιλήσουμε με αλήθεια, μπορούμε να μιλήσουμε σπάζοντας τα στερεότυπα. Όλα αυτά τα οποία μας αφορούν και μας ξενίζουν, όλα αυτά που μας φέρνουν κοντά τη μία με την άλλη και ίσως μάς απομακρύνουν σε κάποιες φάσεις. Αλλά εν πάσει περιπτώσει είναι πράγματα τα οποία πρέπει οπωσδήποτε να ακουστούν σε όλο τον κόσμο, για να μπορούμε να ζήσουμε σε μία αρμονικότερη κοινωνία.

Ο εσωτερικός κόσμος των γυναικών συνεπώς.

Θα έλεγα ο κόσμος των γυναικών. Δεν είναι καθόλου εσωτερικός αυτός ο κόσμος. Είναι πράγματα που λέμε καθημερινά στη ζωή μας. Σκεφτόμαστε, νιώθουμε και ευτυχώς όλο και περισσότερο εκφράζουμε. Μπορεί να είναι πράγματα, τα οποία γυναίκες μοιραζόμαστε μεταξύ μας. Είναι στις κοινές μας συζητήσεις. Αλλά δεν ωφελεί να τα λέμε μόνο μεταξύ μας. Δεν έχει κανένα όφελος, πέρα ίσως από την αναγνώριση ότι αυτό που ζω είναι κοινό με αυτό που ζεις εσύ. Οπότε υπάρχει μια αλληλοβοήθεια, μια αλληλοϋποστήριξη. Αλλά το πραγματικό όφελος έχει να κάνει με την εξωτερίκευση, με την ενημέρωση, τη σχέση με όλο τον κόσμο. Και γι’ αυτό είναι ένα έργο το οποίο αφορά σε όλους και απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους. Ανεξαρτήτως φύλου.

Και έχει και αρκετά μεγάλο αντρικό ακροατήριο από ότι διάβασα.

Βεβαίως. Αν θέλουμε να ζήσουμε καλά, πρέπει να ζήσουμε σε μια αρμονική, αξιοκρατική και ισότιμη κοινωνία. Δεν είμαστε μόνες μας. Είμαστε πάρα πολλοί άνθρωποι μαζί. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη θέση του. Κανένας δεν παίρνει τη θέση του άλλου. Η θέση μου δεν απειλείται από κανέναν. Ούτε πρέπει να απειλώ κανέναν να του πάρω τη θέση. Πρέπει να ζήσουμε έχοντας ο καθένας τη θέση του σε αυτόν τον κόσμο. Αρμονικά και ισότιμα.

Βλέπω ότι το θέμα των τρανς είναι κάτι που σας έχει απασχολήσει. Παίζει και η κυρία Κουρουπού στην παράσταση. Και εσείς έχετε παίξει ένα τέτοιο ρόλο παλιότερα. Γιατί;

Γιατί είναι η κοινωνία μας. Η κοινωνία μας είναι συμπεριληπτική. Τα τρανς άτομα, όπως και όλα τα άτομα, όλα τα πλάσματα σε αυτή τη φύση, έχουν το δικαίωμα να ζουν σε αυτόν τον κόσμο και να είναι ισότιμα και αποδεκτά και να έχουν τη θέση που τους αξίζει. Δε σημαίνει ότι εγώ, επειδή είμαι μια ετεροφυλόφιλη γυναίκα, έχω παραπάνω δικαιώματα από μια τρανς γυναίκα. Είμαστε όλοι ισότιμοι.

Συμφωνούμε.

Αυτό όλο λοιπόν το πράγμα, το οποίο έχει να κάνει με στερεότυπα και με πατριαρχικά στερεότυπα, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει να γίνεται. Και για να σταματήσει σημαίνει ότι χρειάζεται μια ενημέρωση. Η ενημέρωση λοιπόν πρέπει να εξυπηρετείται με πάρα πολλούς τρόπους.

Ένας τρόπος είναι και το Θέατρο;

Βεβαίως. Το Θέατρο εν προκειμένω η τέχνη, είναι ένας από τους πιο εύληπτους, σωστούς και εύκολους τρόπους για να μιλήσεις για οτιδήποτε θέλεις. Είναι ευθύβολη στις καρδιές και στα μυαλά των ανθρώπων. Άρα, η ύπαρξη ενός τρανς ανθρώπου, μιας τρανς γυναίκας στα θέματα που μιλάνε για την γυναίκα, είναι όχι απλώς ευπρόσδεκτη και αναγκαία, αλλά απαραίτητη και αναπόσπαστη.

Θεωρείτε ότι έχει αλλάξει η ελληνική κοινωνία που είναι μια συντηρητική κοινωνία στο πώς αντιμετώπιζε αυτό το θέμα;

Έχουν γίνει κάποια μικρά βήματα. Υπάρχει μεγαλύτερη συμπερίληψη, υπάρχει μεγαλύτερη ορατότητα. Θεωρώ ότι όσο προχωράνε κάποια πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση της αλλαγής και της συμπερίληψης, σαφώς θα εντείνονται και οι αντιδράσεις της συντηρητικής πλευράς που δε θέλει να χάσει τα κεκτημένα του. Έτσι γίνεται. Όμως έτσι προχωράει πάντοτε ο κόσμος. Ο κόσμος προχωράει μέσα από την επανάσταση και την αντίδραση. Μάλλον από την αντίδραση και την επανάσταση που φέρνει η αντίδραση. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αλλά ο κόσμος έχει προχωρήσει και το νερό έχει μπει στο αυλάκι. Από εκεί και έπειτα μπορεί τώρα να έχουμε πάρα πολλά σημεία που ανακόπτουν αυτήν την πορεία, όμως έχει κυλήσει το νερό στο αυλάκι.

Γενικά -όπως λέτε σωστά- έχουν γίνει κάποια βήματα. Παρ' όλα αυτά οι γυναίκες σε θέσεις ευθύνης ακόμα δεν είναι πολλές στη χώρα μας. Άρα και εκεί χρειάζεται δουλειά ακόμη.

Πάρα πολύ δουλειά και τώρα -ευκαιρίας δοθείσης-και επειδή την αναφέρατε να σας πω ότι η κυρία Κουρουπού, με επίσης άλλα άτομα που ανήκουν στην ΛΟΑΤΚΙ και στην τρανς κοινότητα, έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα προς την τρανς ορατότητα και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Δηλαδή, έχει ιδρύσει εδώ και 10 χρόνια μια οργάνωση, τη Red Umbrella, που είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση, ένα Κέντρο Ημέρας που βοηθάει πολύ τα άτομα τα οποία βρίσκονται σε σεξεργασία. Κατ’ αρχάς να πούμε ότι μέχρι πριν από πολύ λίγα χρόνια τα άτομα αυτά τα λέγαμε πόρνες. Και τώρα είναι ο όρος της σεξεργασίας, των σεξεργαζόμενων ατόμων, αυτός που έχει καθιερωθεί. Αυτό και μόνο του, δηλαδή το πώς ονομάζουμε μια κατάσταση, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο, μια τεράστια επιτυχία. Συν του ότι τους δίνονται πάρα πολλές παροχές στον τομέα της περίθαλψης, στον τομέα της προστασίας, στον τομέα της ενημέρωσης, γι’ αυτό το πολύ σπουδαίο πράγμα που κάνουν.

Παρ' όλα αυτά θεωρώ ότι ακόμα θέλει δουλειά, σε αυτό που λέμε «ισότητα των δυο φύλων» με την παλιά κλασική έννοια.

Φυσικά θέλει πάρα πολλή δουλειά, θέλει πολλή κουβέντα, θέλει πολλή ενημέρωση. Αυτό που κάνουμε καλή ώρα. Βέβαια. Πάρτε μια συνέντευξη και από την κυρία Κουρουπού (γελάει). Θα σας ενημερώσει, αλλά και θα μάθει και στον κόσμο που σας παρακολουθεί, πάρα πολλά πράγματα. Άμα θέλετε πραγματικά να ξεδιψάσετε, θα πάτε στην πηγή.

Το έθεσα γιατί υπάρχει ως θέμα και στην παράσταση.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και αυτό που είναι πολύ σημαντικό είναι ότι θέλαμε με τη Δώρα τον ρόλο του τρανς ατόμου, της τρανς γυναίκας, στην παράσταση αυτή να το παίξει μια τρανς γυναίκα. Πλέον ευτυχώς υπάρχουν τρανς άτομα, τα οποία είναι ηθοποιοί. Υπάρχουν τρανς άτομα που είναι χορευτές ή σε θέσεις εργασίας στην κοινωνία γύρω μας και δεν κάνουν μόνο σεξεργασία, όπως πριν από λίγα χρόνια που θεωρείτο μονόδρομος.

Στο Vaginahood παίζετε τον ρόλο μιας δημοσιογράφου που δεν προλαβαίνει την καθημερινότητά της. Εν μέρει βιωματικό ή όχι;

Δημοσιογράφος δεν είμαι. Αλλά είμαι μια εργαζόμενη, σκληρά εργαζόμενη, μητέρα ενός μικρού παιδιού, σε μια κοινωνία που ουσιαστικά επιτάσσει να τα προλαβαίνεις όλα. Και να μπορείς να είσαι χαλαρή και όμορφη στο τέλος της ημέρας και να λες «αχ, τι ωραία που τα κατάφερα και πόσο καλά» και «τι θα κάνω» και να είσαι μόνιμα κεφάτη». Αυτό το πράγμα είναι ένας μύθος. Είμαστε πάρα πολύ κουρασμένες οι γυναίκες. Έχουμε χίλιους ρόλους παραπάνω από αυτούς που μας αναλογούν και συγκριτικά με τους άντρες, παρόλο που και οι άνδρες ολοένα και περισσότερο αναλαμβάνουν πιο πολλές ευθύνες και στο μεγάλωμα των παιδιών και στο σπίτι. Η κύρια φροντίδα του σπιτιού και του παιδιού -καλώς ή κακώς- περνάει από τη μητέρα, από τη γυναίκα. Και όταν είναι εργαζόμενη και όταν έχει και διάφορες άλλες υποχρεώσεις, τότε πραγματικά ο χρόνος δε φτάνει και υπάρχει μια εξουθένωση, την οποία τη ζεις σε καθημερινή βάση.

Οι άλλοι χαρακτήρες στο έργο;

Η Δώρα Χρυσικού υποδύεται μία δικηγόρο, δυναμική δικηγόρο σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον. Ουσιαστικά μιλάει για τον εργασιακό εκφοβισμό, για την πατριαρχία, για τα στερεότυπα, για έναν κόσμο, ο οποίος βλέπει εχθρικά μία γυναίκα ως προς την ανέλιξή της στην εργασία. Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου παίζει μία σερβιτόρα, η οποία είναι πρώην ηθοποιός και ουσιαστικά μιλάει για την κακοποίηση που έχει υποστεί στον χώρο του θεάτρου και για ένα αυτοάνοσο που έβγαλε και που της προέκυψε ως εκ τούτου. Η Άννα Κουρουπού είναι η νταντά του παιδιού της Μαριάνθης, την οποία υποδύομαι εγώ, μία τρανς γυναίκα η οποία και αυτή διεκδικεί τη θέση της σε αυτόν τον κόσμο ισότιμα, όπως πρέπει να είναι τα πράγματα. Και η Σόφη Ζανίνου παίζει μία γυναίκα σε μεγάλη ηλικία, η οποία αφού πέθανε ο άντρας της απελευθερώθηκε και έμαθε πια τι σημαίνει αληθινή αγάπη και καλό σεξ. Είναι η δεύτερη ευκαιρία, η τρίτη ή η τέταρτη που μπορεί να έχει μία γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας.

Όλα αυτά σε έναν ιδιαίτερο χώρο, που δεν είναι θέατρο.

Ναι, αποφασίσαμε με την Δώρα να το ανεβάσουμε στο ειδικά διαμορφωμένο λόμπι του ξενοδοχείου Onoma, Μοναστηρίου 24 στη Θεσσαλονίκη για τρεις παραστάσεις. Είναι ένας χώρος συμπερίληψης, ένας χώρος που γνωρίσαμε και εμείς μέσα από τις συνεντεύξεις που κάναμε με τις Rainbow Mermaids στο πλαίσιο ενός vidcast και αμέσως είδαμε ότι είναι ένας χώρος, ο οποίος θα μπορούσε να φιλοξενήσει αυτή την παράσταση. Ταιριάζει και ενεργειακά και χωροταξικά.

Πάμε στη Θεσσαλονίκη. Έχετε μία σχέση με την πόλη. Κάνατε εδώ «Tο γράμμα σε ένα παιδί» στο θέατρο Αυλαία και τώρα έρχεστε ξανά. Πως βλέπετε την πόλη; Πως την αισθάνεστε, όσο την έχετε ζήσει;

Η παράσταση στη Θεσσαλονίκη ήταν η έναρξη αυτής της θεατρικής διαδρομής της παράστασης «Το γράμμα σε ένα παιδί». Είναι μία πόλη την οποία την έχω αγαπήσει, γιατί εδώ έχω γνωρίσει καλλιτεχνική επιτυχία και αποδοχή του κόσμου σε σχέση με «Το γράμμα σε ένα παιδί». Έχω έρθει αρκετές φορές ξανά και πριν μάλλον και μετά, αλλά «Το γράμμα σε ένα παιδί» ήταν ένας σταθμός, ήταν ένα τρένο μάλλον που η αφετηρία του ήταν στη Θεσσαλονίκη. Γι' αυτό και την αγαπώ ιδιαιτέρως. Τη θεωρώ δεύτερή μου θεατρική πατρίδα. Χαίρομαι όποτε πηγαίνω ή όποτε έρχομαι εδώ. Έχω πια ανθρώπους. έχω φίλους με τους οποίους μάς συνδέουν ωραία πράγματα και χαίρομαι πάρα πολύ που έρχεται το Vagina Hood και που τα καταφέραμε να το φέρουμε εδώ. Κάθε θεατρική παράσταση για να μπορεί και το κοινό να τη δει έτσι όπως πρέπει, αλλά και εμείς να είμαστε καλά και να το προσφέρουμε όπως το αξίζει, έχει πολλή δουλειά. Δεν είναι «φέρνω, άντε έρχομαι και το παίζω όπως όπως, με ό,τι φώτα, με ό,τι ήχο». Αυτή είναι μια παραγωγή, η οποία αποτελείται από 6 άτομα. Είναι μουσικο-θεατρική, έχει και live μετά κάθε μέρα διαφορετικό που σημαίνει ότι υπάρχουν υψηλά καλλιτεχνικά στάνταρ. Δε θέλουμε να κάνουμε εκπτώσεις και προσπαθούμε για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Τελειώνουμε με εσάς. Πόσο εύκολο είναι όλα αυτά να τα κάνετε και να έχετε και μια κόρη στο σπίτι σε σχολική ηλικία;

Νομίζω σάς το είπα στην προηγούμενη ερώτηση (γελάει): γυναίκες «πολυεργαλεία». Θεωρώ και εγώ τον εαυτό μου ένα «πολυεργαλείο».

Υπάρχει κάποιος τρόπος που χαλαρώνετε; Κάπου διάβασα ότι έχετε ένα ησυχαστήριο στα Τρίκαλα.

Προσπαθώ να χαλαρώνω με απλά πράγματα, καθημερινά. Το να βρίσκομαι αυτό που σας είπα στο τέλος της ημέρας με ένα βιβλίο στο χέρι πριν κοιμηθώ. Διαλογίζομαι πάντοτε, σκέφτομαι τι έχω κάνει, τι δεν έχω κάνει σωστά, τι θα ήθελα να κάνω την επόμενη μέρα, να βρω λίγο τον εαυτό μου, το κέντρο μου. Μπορεί να με πάρει 5 ή 10 λεπτά, αλλά αυτά είναι αρκετά. Επίσης γυμνάζομαι πολύ.

Είστε και χειμερινή κολυμβήτρια.

Είμαι και χειμερινή κολυμβήτρια. Τώρα αυτό που λέτε για το ησυχαστήριο στα Τρίκαλα: είναι μια περιοχή με πάρα πολλά νερά, με πολύ ωραία φύση, με ωραίους ανθρώπους, επίσης κάποιους που τους φέρνουμε εκεί από την Αθήνα και πάμε όλοι μαζί οι φίλοι εκεί. Εκεί ουσιαστικά γειώνομαι. Μ' αρέσει η θερμοκρασία. Μ' αρέσει το γύρω τοπίο. Είναι απλά πράγματα. Είμαι ένας άνθρωπος που όσο μεγαλώνω, όπως και όλοι οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν, μάς αρέσουν όλο και απλότερα πράγματα.

Οι απλές χαρές της ζωής που λέμε.

Ναι, η ζωή βρίσκεται στην απλότητα. Η ευτυχία κρύβεται στην απλότητα, στα απλά καθημερινά ωραία πράγματα και πάντοτε σε στενή επαφή με τη φύση.

Μότο ζωής υπάρχει; Μια φράση που εκφράζει τη Ζέτα Δούκα;

Ό,τι κάμεις, λάβεις.

Για το τέλος έχουμε την ερώτηση με το μαγικό ραβδί: Αν το είχατε τι θα αλλάζατε στην παγκόσμια κοινωνία, τι θα κάνετε με ένα άγγιγμα για να αλλάξει κάτι που δεν αλλάζει εύκολα; Γι’ αυτό σας δίνουμε και το μαγικό ραβδί.

Θα μοίραζα τα χρήματα που υπάρχουν συγκεντρωμένα σε λίγους ανθρώπους και καθόλου καλούς ανθρώπους, αυτούς τουλάχιστον που γνωρίζουμε, γιατί σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά χρήματα, είναι φιλάνθρωποι και κάνουν πολύ σπουδαία έργα, αλλά εν πάσει περιπτώσει θα μοίραζα τα χρήματα, τον πλούτο που υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο, ισότιμα. Και θα έκανα και εμένα αόρατη. Γιατί νομίζω ότι αν θα το έκανα αυτό το πράγμα, θα προσπαθούσαν να με βρούνε και να με αφανίσουν (γελάει).

Δύο πράγματα, δηλαδή.

Δύο θα έκανα, ναι. Θα έκανα ένα για τον κόσμο και ένα για μένα, για να σωθώ (γελάει).