Πώς μία παρέα από τη Θεσσαλονίκη έγιναν οι «Beatles της Ελλάδας»

Ήταν μία παρέα αγόρια από τη Θεσσαλονίκη που πριν από μισό αιώνα έκαναν τις καρδιές των νέων να χτυπούν στον ρυθμό του δικού τους «μπιτ». Όταν «Ο τρόπος», «Η συγνώμη» και «Το κορίτσι του Μάη» έπαιζαν στα ραδιόφωνα τη δεκαετία του ’60, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει το μέγεθος της υστερίας που θα ακολουθούσε.

Οι Olympians έγιναν το πρώτο ελληνικό συγκρότημα που έσπασε το φράγμα των χρυσών δίσκων, προκαλώντας φρενίτιδα σε κάθε εμφάνισή τους.

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1965 από τους Άλκη Κακαλιάγκο (πιάνο-organ) μέλος των «VIPS» και τα μέλη του διαλυθέντος συγκροτήματος των «BRAHMS» Πασχάλη Αρβανιτίδη (τραγούδι-μπάσο), Βαγγέλη Κουτσοτόλη (σαξόφωνο), Κούλη Καλογιαννίδη (κιθάρα) και Δημήτρη Λαζαρίδη (τύμπανα).

Οι πρώτες εμφανίσεις τους ήταν στo night club «Χαβάη» στη Ν. Κρήνη. Η νεολαία της Θεσσαλονίκης από την πρώτη στιγμή τους αγκάλιασε και ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιώργος Κοντόπουλος τους ηχογράφησε ζωντανά, με τα μαγνητόφωνα της εποχής και τους παρουσίασε σε εκπομπή του στον Αμερικανικό ραδιοφωνικό σταθμό που λειτουργούσε τότε στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια ο Άλκης Στέας σε εκπομπή του στο κρατικό ραδιόφωνο, έβγαλε στον αέρα την ίδια ηχογράφηση, την οποία άκουσε ο Γιάννης Σωκρατίδης, διευθυντής τότε υποκαταστήματος στη Θεσσαλονίκη δισκογραφικής εταιρείας, ο οποίος ενθουσιάστηκε και τους άνοιξε τον δρόμο για να ηχογραφηθεί το πρώτο τους σαρανταπεντάρι.

Ο Άλκης Κακαλιάγκος που παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη και συνεχίζει μέχρι σήμερα να συνθέτει μουσική, μιλώντας στη «ΜτΚ» θυμάται το ξεκίνημα και τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος.

Όταν δημιουργήθηκαν οι Olympians πριν από 60 χρόνια, πιστεύατε ότι τα τραγούδια σας θα αντέξουν στον χρόνο;

Ακόμη και σήμερα δεν μπορούμε να το πιστέψουμε. Ήμασταν ένα νεανικό συγκρότημα, όπως τόσα άλλα, που αγαπούσαμε τη χορευτική μουσική για νέους των ξένων συγκροτημάτων εκείνης της εποχής και θέλαμε να κάνουμε το ίδιο. Δεν σκεφτόμασταν καριέρα στο πεντάγραμμο. Εγώ π.χ. σπούδαζα στο ΑΠΘ στη Γεωπονική σχολή και έπαιζα πιάνο πριν από τους Olympians και σε άλλα συγκροτήματα πιο επαγγελματικά για να έχω ένα καλό χαρτζιλίκι.

Τι θυμάστε πιο έντονα από τα πρώτα χρόνια του συγκροτήματος στη Θεσσαλονίκη;

Τα πρώτα χρόνια του συγκροτήματος ήταν τα καλύτερα. Ήμασταν αγνοί. Παίζαμε ότι μας άρεσε, κυρίως σύγχρονη μουσική ξένων συγκροτημάτων και δημιουργούσαμε δικά μας τραγούδια κατά το γούστο μας. Δεν θέλαμε να κατέβουμε από το πάλκο, παίζαμε ατελείωτα .Το αφεντικό της «Χαβάης», ο Τάκης Κανίδης ήθελε διαλείμματα για να πουλήσει ποτά διότι όλοι χορεύαν λυσσωδώς και δεν μπορούσαν οι σερβιτόροι να πάρουν παραγγελίες από τους πελάτες. Πρόβες όλη μέρα στη «Χαβάη» και τα μεσημέρια στήναμε συμπόσια στον «Χαμόδρακα». Το κυριότερο όταν παίζαμε μουσική επηρέαζε ο ένας τον άλλο και βγάζαμε όλοι μας το μέγιστο των δυνατοτήτων μας.

Τι έκανε, κατά τη γνώμη σας, τον ήχο των Olympians τόσο ξεχωριστό;

Η κιθάρα του Κούλη Καλογιαννίδη. Ο ήχος και το σχήμα που δημιούργησε με την κιθάρα του, ειδικά στην εισαγωγή του «Τρόπου» μοναδική. Πολύ μπροστά για εκείνη την εποχή, το 1965. Ήταν ο πρώτος στη Θεσσαλονίκη που ξεκίνησε να παίζει μοντέρνα σόλο κιθάρα με «πρωτόγνωρους ηλεκτρικούς» ήχους. Ο Βαγγέλης Κουτσοτόλης, επίσης, συνέβαλε σημαντικά με τον υπέροχο ήχο του και τα ευφυή σολαρίσματά του στο σαξόφωνο. Ο Δημήτρης Λαζαρίδης με τον ντελικάτο και κομψό ήχο του στα τύμπανα μάς έδενε ρυθμικά με έναν ιδιαίτερα ευγενικό τρόπο. Ο Πασχάλης με την καθαρή άρθρωση και το μοναδικό ηχόχρωμα της φωνής του να τραγουδά με γνήσια ελληνική προφορά πάνω σε ξένους μοντέρνους χορευτικούς ρυθμούς ήταν το πάντρεμα της επιτυχίας. Εγώ με το αρμόνιο Farfisa στην αρχή και το Hammond μου μετά προσπαθούσα πάντα για το καλύτερο. Η σύμπνοια που είχαμε μεταξύ μας δημιούργησε έναν ήχο που αγαπήθηκε.

Ποιο τραγούδι των Olympians θεωρείτε πιο «διαχρονικό» και γιατί;

Διαχρονικά τραγούδια μας απεδείχθησαν «Ο τρόπος», η «Συγνώμη», το «Σχολείο», «Το κορίτσι του Μάη». Όπως και η τούρκικη έκδοση του «Συγνώμη» με τίτλο «Aski sende buldum» (1969) που πωλείται ακόμη και σήμερα από την παγκόσμια πλατφόρμα «Amazon».

Ποια ήταν η πιο συγκινητική στιγμή που ζήσατε ως μέλος των Olympians;

Σημαντικός σταθμός η πρώτη εμφάνιση στην Αθήνα στις 2 Οκτωβρίου 1966, στη «Χρυσή Βραδιά» σε μία μεγάλη πολύωρη συναυλία στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Καλλιμάρμαρο Στάδιο όπου συμμετείχε όλο το μουσικό κατεστημένο της εποχής. Επίσης διεξήχθη ένας διαγωνισμός νεανικών μουσικών συγκροτημάτων όπου οι Θεσσαλονικείς Olympians πήραν το 78% των ψήφων της Αθηναϊκής νεολαίας.

Όπως έγραψε ο Μανώλης Νταλούκας στο βιβλίο του «Ελληνικό Ροκ»: …αυτό ήταν κάτι που έφτανε τα όρια ενός σκανδάλου. Ένα απρόβλεπτο συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, τσάκιζε τα καλύτερα συγκροτήματα της Αθήνας -και μάλιστα μέσα στην έδρα τους!

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Πασχάλη και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος όλα αυτά τα χρόνια;

Με τη διάλυση των Olympians το 1972, ο Πασχάλης κατέβηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε την πετυχημένη προσωπική του πορεία. Γεγονός παραμένει ότι αν και εξελιχθήκαμε διαφορετικά ο καθένας μας, και είμαστε με πολλές διαφορετικές και αντικρουόμενες απόψεις μεταξύ μας, για πολλά θέματα, εντούτοις η τύχη που σημάδεψε τα νιάτα μας με τη δημιουργία όλων των τραγουδιών των Olympians νιώσαμε πόση ανεκτίμητη αξία είναι να κερδίζεις την αγάπη και την εκτίμηση των συναθρώπων μας. Και αυτή την αγάπη και εκτίμηση την κερδίσαμε και οι πέντε μαζί. Αυτό είναι που μας ενώνει.

Πώς βλέπετε τη σημερινή ελληνική μουσική σκηνή;

Πάντα ελπιδοφόρα είναι η ελληνική μουσική σκηνή. Πολλοί ταλαντούχοι μουσικοί. Εκπληκτικά όμορφες φωνές. Τα μουσικά γυμνάσια - λύκεια και οι πανεπιστημιακού επιπέδου μουσικά τμήματα βοήθησαν πολλά ταλέντα να βγουν στην επιφάνεια. Τη δεκαετία του ’60 οι περισσότεροι μουσικοί-τραγουδιστές ήταν αυτοδίδακτοι. Σήμερα υπάρχουν «μπουζουκτσίδες» με πτυχία αρμονίας, φούγκας, διεύθυνσης ορχήστρας κ.ά. Οι δε μουσικοί παραδοσιακών οργάνων είναι πλέον μουσικά μορφωμένοι. Για να είσαι καλός μουσικός δεν φτάνει μόνο το ταλέντο χρειάζεται και η σχετική μόρφωση.

Πώς αισθάνεστε όταν ακούτε νέα παιδιά να τραγουδούν κομμάτια των Olympians σε συναυλίες ή στο διαδίκτυο;

Συγκινούμαι ιδιαίτερα…

Τι θα συμβουλεύατε στους νέους μουσικούς που θέλουν να κάνουν καριέρα;

Η επιτυχημένη καριέρα στη μουσική εκτός του ταλέντου και της μόρφωσης χρειάζεται και λίγο τύχη. Η βιοποριστική εξάρτηση από τη μουσική, σου επιβάλει οδυνηρούς συμβιβασμούς. Το ελεύθερο πνεύμα είναι απαραίτητο στις τέχνες γενικά. Όμως η αληθινή αγάπη στη μουσική σε κατευθύνει στον σωστό δρόμο…

*Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 31/5/2026