Η υπόθεση της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου αναβιώνει στη νέα θεατρική παράσταση «Πάλι καλά μπορω και τρέχω με τακούνια» που ανεβάζει ο Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος στο θέατρο Αμαλία.
Πρόκειται για μια παράσταση θεάτρο - ντοκουμέντο που βασίζεται στα πρακτικά της πολύκροτης δίκης αλλά και σε μαρτυρίες του συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντος του Ζακ, ένα πρότζεκτ που ξεκίνησε ως εργασία εξαμήνου του Κυριάκου. «Δεν είναι μυθοπλασία, αλλά μια σύνθεση των πρακτικών με τις μαρτυρίες των ανθρώπων σε θεατρική δομή» λέει ο ίδιος στο emakedonia.gr με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης στις 29 Απριλίου.
Όπως περιγράφει, η παράσταση συνθέτει το πλαίσιο τόσο της ζωής, της και της δολοφονίας του Ζακ, όσο και του μετά, την ανθρωποφαγία και την δίκη.
«Γιατί να κάνουν πορεία για έναν ληστή;»
Ο Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος είνα φοιτητής στο τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ και αυτή είναι η δεύτερη παράσταση που ανεβάζει στο θέατρο Αμαλία μετά το «Πυρ, γυνή και μπάχαλα» που παρουσιάστηκε το περασμένο φθινόπωρο. Μεγάλωσε σε ένα χωριό στην Πάτρα και αγαπούσε το θέατρο από μικρός. Όταν έγινε η δολοφονία του Ζακ ήταν 14 ετών, στην ηλικία δηλαδή που άρχιζε να ανακαλύπτει την σεξουαλικότητά του. Τα όσα ακολούθησαν τον θάνατο του Ζακ, ήταν καθοριστικά για εκείνον.
«Οι μνήμες μου είναι θολές. Θυμάμαι είχα σχολάσει από το σχολείο και μου είπε η μητέρα μου ότι σκότωσαν έναν ληστή στο κέντρο της Αθήνας. Την ίδια μέρα στην Πάτρα ξεκίνησε μια αντανακλαστική πορεία, και αναρωτήθηκα γιατί να κάνουν πορεία για έναν ληστή. Όσο περνούσε όμως, ο καιρός έβλεπα ότι Ζακ είχε στοιχεία ΄με τα οποία ταυτιζόμουν. Είδα την ακτιβιστική του δράση και συνειδητοποίησα πόσα θα σήμαιναν όλα αυτά για κάποιον σαν εμένα, ενός 14χρονου που δεν ζούσε ούτε στην Αθήνα, ούτε στην Θεσσαλονίκη και δεν μπορούσε να πάει στα Pride.
Για μένα ο Ζακ έγινε πρότυπο μετά θάνατον, και το γεγονός ότι τώρα έχω την δυνατότητα να τον μελετήσω και να κάνω μια παράσταση στη μνήμη του, μου δημιουργεί συναισθήματα ευθύνης και συγκίνησης. Γιατί ήμουν και γω μέρος αρχικά αυτής της θολής κατάστασης. Πίστεψα ότι ήταν ένας τοξικοεξαρτημένος ληστής. Όταν έμαθα για την ταυτότητά του, σκεφτόμουν ότι πρέπει κι εγώ να προσέχω να μην πάθω τα ίδια, να μην προκαλέσω για να μην καταλήξω έτσι. Πέρασα απ’ όλα τα στάδια. Σκεφτόμουν μήπως φέρω ευθύνη για την ταυτότητά μου. Κλείστηκα, ένιωθα ενοχικά.
Μεγαλώνοντας ήρθα κοντά στο κίνημα και είδα ότι συνεχίζουν να υπάρχουν άτομα σαν τον Ζακ, παρά τα όσα συνέβησαν στον Ζακ. Και αυτό ήταν λυτρωτικό, το ότι δηλαδή είδα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που συνεχίζουν να παλεύουν για κάτι καλύτερο, χωρίς φόβο. Συνειδητοποίησα την αξία του συλλογικού» εξηγεί.
Και επιμένει πολύ στη σημασία της κοινότητας. «Είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις ότι κάπου ανήκεις, ότι δεν είσαι μόνος, ότι δεν είσαι εξωπραγματικός. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα άτομα να διεκδικήσουν αυτά που δεν μπορούσα εγώ στα 15, σήμερα δεν θα ήμουν εδώ. Είδα μια άλλη πλευρά της κοινωνίας που με τροφοδότησε τρομερά θετικά.»
Μια μειοψηφία που ξεσήκωσε χιλιάδες κόσμο
Και όταν μιλάει για κίνημα εννοεί τις μεγάλες αντανακλαστικές κινητοποιήσεις που έγιναν το 2018 αλλά και όλο το κύμα στήριξης τα επόμενα χρόνια. «Ο Ζακ μετά τον θάνατό του κατάφερε να δημιουργήσει ένα συλλογικό κίνημα το οποίο δεν είχε προηγούμενο για τα ελληνικά δεδομένα. Ήταν ένα queer άτομο, διεγνωσμένο με HIV, ακτιβιστής και ντραγκ - δεν είχε τα χαρακτηριστικά του μέσου Έλληνα για να ταυτιστεί ο κόσμος, όπως συνέβη με τα Τέμπη. Ήταν μια μειοψηφία η οποία εξαιτίας του ειδεχθούς τρόπου δολοφονίας της κατάφερε από την πρώτη κιόλας πορεία στη μνήμη του να συγκεντρώσει 3.000 άτομα». Όπως παραδέχεται, το ζήτημα της ταυτότητάς του αλλά και το πώς κατάφερε η δολοφονία του να κινητοποιήσει τόσο μαζικά τον κόσμο, είναι κάτι που τον συγκινεί ακόμη και τώρα.
«Εν τέλει», συνεχίζει, «δεν ξέρουμε αν σκότωσαν τον Ζακ για την ταυτότητά του ή επειδή απλά ήταν ένας αδύναμος σε μειονεκτική θέση - δεν αποδεικνύεται κάτι τέτοιο - η ανθρωποφαγία, όμως, μετά τον θάνατο, ήταν καθαρά ζήτημα ταυτοτικό. Η πρώτη εικόνα που δόθηκε μετά τη δολοφονία ήταν ενός τοξικοεξαρτημένου ληστή που πήγε να κλέψει. Μετά τη δίκη επιβεβαιώθηκε ακριβώς το αντίθετο. Μέχρι τότε όμως είχαν δολοφονήσει και τον χαρακτήρα του».
Άρα η κοινωνία είναι κακή ή καλή; Πού καταλήγουμε; τον ρωτάω. Από τη μία μια απεχθής δολοφονία και από την άλλη μαζικά κινήματα ενάντια σε αυτήν.
«Δεν πιστεύω στα δίπολα» λέει ο Κυριάκος. «Για κάθε μεσίτη θα βρίσκουμε έναν Ζακ και σε κάθε τι σκοτεινό, θα μπορούμε πάντα να βρίσκουμε ρωγμές φωτός. Αρκεί να το κάνουμε συλλογικά». Άλλωστε και ο ίδιος, με την αγάπη, την κατανόηση και το «μαζί» κατάφερε να ξεπεράσει ένα τραύμα που δεν ήταν καν δικό του. Είδε το σκοτάδι της κοινωνίας και μετά το φως της. Σήμερα, στα 22 του, κάνει αυτό που του αρέσει και είναι ευτυχισμένος μ' αυτό. Όπως λέει, αφήνει την ζωή να τον πάει. Έχει στόχους κι όχι όνειρα.
Κι αν κάποτε είχε ένα όνειρο, ήταν να ζήσει αυτό που ζει τώρα.
INFO
«Πάλι καλά μπορω και τρέχω με τακούνια»
29 - 30 Απριλίου & 6 - 7, 13 - 14 Μαΐου 2026.
Θέατρο Αμαλία (Αμαλίας 71, Θεσσαλονίκη).
Διάρκεια: 60 λεπτά.
Εισιτήρια: more.com.
Κρατήσεις: 6955588471 (17:00-22:00).
