Η Κοβέσι και οι δύο... αναγνώσεις

Πολλά πράγματα και πολλές καταστάσεις στη ζωή, δεν επιδέχονται μια ανάγνωση και ούτε σου επιτρέπουν να αποφανθείς με σιγουριά για το αν έχει δίκιο η μια ή η άλλη πλευρά. Είναι όπως η αλήθεια που σε λίγες μόνο περιπτώσεις είναι αντικειμενική κι αδιαμφισβήτητη (μόνον εκεί που μιλάει η επιστημονική απόδειξη) αλλά σε όλες τις άλλες είναι θέμα οπτικής. Από ποια σκοπιά βλέπεις ένα ζήτημα και με ποια εργαλεία ανάλυσης το μελετάς.

Στην πολιτική, τα πράγματα είναι ακόμη πιο σύνθετα, καθώς εκεί η οπτική καθενός- το πρίσμα δηλαδή μέσα από το οποίο παρατηρούν ένα γεγονός- διαμορφώνεται από την κοσμοαντίληψή του, την ιδεολογία του, την κομματική του προτίμηση αλλά και κυρίως το συμφέρον του, το οποίο ενδέχεται να επηρεάζεται άμεσα ή έμμεσα από την όποια εξέλιξη.

Τα λέω αυτά με αφορμή το νέο… διχασμό που μας προέκυψε με αφορμή τις δηλώσεις Κοβέσι και το μπρα ντε φερ μεταξύ κυβέρνησης και Ευρωπαίας εισαγγελέα για την ανανέωση της θητείας των Ελλήνων που μετέχουν στον ευρωπαϊκό θεσμό.

Τυπικά, το δίκιο βρίσκεται στην πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης. Κάθε κράτος έχει την δικαιοδοσία να ορίζει τους εκπροσώπους του στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αλίμονο αν γινόταν αλλιώς. Αν δηλαδή η Φον ντερ Λάιεν επέλεγε τον Έλληνα επίτροπο για παράδειγμα. Τυπικά δηλαδή το ανώτατο δικαστικό συμβούλιο είναι αυτό που θα ανανεώσει την θητεία ή θα αντικαταστήσει τους εκπροσώπους της χώρας μας στην ευρωπαϊκή εισαγγελία.

Επί της ουσίας, το δίκιο το έχει η Κοβέσι. Οι Έλληνες εισαγγελείς που προχωρούν τις τόσο σημαντικές έρευνες για Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ βγάζοντας λαβράκια και αποκαλύπτοντας τεράστιο σκάνδαλο διαφθοράς, δεν γίνεται να σταματήσουν, καθώς κάτι τέτοιο θα αποτελεί επιλογή δυναμιτισμού των σε εξέλιξη ερευνών, πράγμα που θεωρώ ότι δεν επιθυμεί να χρεωθεί η ελληνική κυβέρνηση.

Τρεις παρατηρήσεις:

1. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να έκλεινε τάχιστα το θέμα, ανανεώνοντας τη θητεία των εκπροσώπων μας. Οι σκέψεις που εκφράστηκαν δημοσίως να αντικατασταθούν μεσούσης της έρευνας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, κρύβουν σκοπιμότητα και δικαιολογούν τα επιχειρήματα ότι αποσκοπούν στην παρεμπόδιση της.
2. Αντί να ασχοληθούμε με την απαίτησή μας- ως κοινωνία- να ολοκληρωθεί τάχιστα η έρευνα για την διαφθορά και να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, ασχολούμαστε με την αμφίεση, το ύφος και το στυλ της Κοβέσι και το αν κατάγεται από κράτος που έβγαλε Τσαουσέσκου!!!
3. Αναφορικά τέλος με το μοναδικό διατυπωμένο θέμα διαφωνίας ανάμεσα σε τμήμα της ελληνικής κυβέρνησης και την Κοβέσι, δηλώνω ευθαρσώς ότι τάσσομαι με την δεύτερη, θεωρώντας ότι δεν είναι δουλειά του βουλευτή η διευκόλυνση κάποιου ψηφοφόρου του στη δοσοληψία του με το κράτος (προφανώς σε βάρος κάποιου άλλου χωρίς σπρώξιμο ο οποίος θα περιμένει περισσότερο για να φτάσει η σειρά του). Δουλειά του είναι να ακούσει το πρόβλημα και να παρέμβει για να αλλάξουν συνθήκες και νοοτροπίες ώστε αυτό να απαλειφθεί ή να περιοριστεί. Σε κάθε άλλη περίπτωση, τα ρουσφέτια δεν είναι αθώα και όσο αυτά συνεχίζονται και παγιώνονται στη συνείδηση της κοινής γνώμης, τότε τα αιτήματα εύκολα διολισθαίνουν στις μη σύννομες ή παράνομες διευκολύνσεις που αποβαίνουν όχι μόνο κατά άλλου πολίτη, αλλά και προς ζημιά του δημόσιου συμφέροντος.

* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 26.04.2026