Γυναίκες χωρίς φίλτρο: Η Γεωργία Παράσχου, η Humanity Greece και οι ζωές πίσω από τις στάχτες των καταστροφών

To emakedonia.gr φιλοξενεί γυναίκες που μιλούν αφιλτράριστα για τις δυσκολίες, τις αποφάσεις ,τη δύναμη και το όραμα πίσω από κάθε διαδρομή

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google

«Όταν χιλιάδες άνθρωποι έβλεπαν τις ζωές τους να καταρρέουν και η κοινωνία των πολιτών έτρεχε να καλύψει κενά που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν», η Γεωργία Παράσχου, μόλις στα 25 της χρόνια, κατάλαβε ότι «η ανθρωπιά μας δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως αυθόρμητη αντίδραση στην καταστροφή».

Έτσι, μέσα στις στάχτες της Βόρειας Εύβοιας, το 2021 γεννήθηκε η Humanity Greece. Μια ομάδα ανθρώπων που αποφάσισε να μετατρέψει την αλληλεγγύη από στιγμιαία ανταπόκριση σε οργανωμένη δράση, με στόχο να βρίσκεται δίπλα σε όσους δοκιμάζονται από φυσικές καταστροφές, κοινωνικές κρίσεις και έκτακτες συνθήκες.

Credits: <a href="https://www.instagram.com/c.papazachariou">Κωνσταντίνος Παπαζαχαρίου</a>
Credits: Κωνσταντίνος Παπαζαχαρίου

Όταν η συζήτηση στρέφεται στην αρχή αυτής της διαδρομής, η ίδια δεν μιλά για κάποιο προσωπικό όραμα ή μια φιλοδοξία που γεννήθηκε ξαφνικά. «Η μεγαλύτερη έμπνευση για εμένα ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι», σημειώνει στο emakedonia.gr.

«Οι εθελοντές που άφησαν τις δουλειές και τις οικογένειες τους για να βρεθούν στην πρώτη γραμμή. Οι κάτοικοι που έχασαν τα πάντα και παρ’ όλα αυτά συνέχιζαν να παλεύουν. Αυτοί μου έμαθαν ότι η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία αλλά κοινωνική ευθύνη και πράξη αντίστασης απέναντι στην αδιαφορία του κράτους και των αρμοδίων υπηρεσιών».

Για τη Γεωργία, η δημιουργία της εθελοντικής οργάνωσης ήταν μια απάντηση σε εικόνες που αρνήθηκε να κανονικοποιήσει. «Η Humanity Greece δημιουργήθηκε γιατί αρνηθήκαμε να συνηθίσουμε τις εικόνες ανθρώπων που μένουν αβοήθητοι μετά από μια πυρκαγιά, μια πλημμύρα ή μια κοινωνική κρίση».

Τη ρωτώ ποια είναι η πιο καθοριστική στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου που έχει αφιερώσει την ψυχή του στον εθελοντισμό. «Οι καταστροφές δεν καίνε μόνο δάση και σπίτια, καίνε ολόκληρες ζωές», απαντά. Και πίσω από αυτή τη φράση βρίσκονται εμπειρίες που, όπως περιγράφει, την έχουν σημαδέψει.

«Έχω βρεθεί δίπλα σε ανθρώπους που μέσα σε λίγες ώρες έχασαν το σπίτι τους, το εισόδημά τους, τα ζώα τους, τη γη που καλλιεργούσαν μια ζωή, τον τόπο όπου μεγάλωσαν τα παιδιά τους. Έχω ακούσει ηλικιωμένους να μην κλαίνε για την περιουσία που χάθηκε, αλλά για το δέντρο που φύτεψε ο πατέρας τους πριν από εκατό χρόνια. Έχω δει ανθρώπους να ψάχνουν μέσα στις στάχτες για ένα οικογενειακό κειμήλιο, μια φωτογραφία, ένα μικρό κομμάτι μνήμης που να αποδεικνύει ότι η ζωή τους υπήρξε πριν από την καταστροφή. Όταν ακούμε για καμένα στρέμματα, πλημμυρισμένα χωριά ή χιλιάδες πληγέντες, μιλάμε για ανθρώπους που έχασαν την αίσθηση της ασφάλειας, της κανονικότητας και πολλές φορές της αξιοπρεπούς διαβίωσης».

Ωστόσο, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, υπήρξαν εικόνες που της έδωσαν δύναμη να συνεχίσει. «Είδα ανθρώπους να αρνούνται να εγκαταλείψουν ο ένας τον άλλον. Εθελοντές να αφήνουν τις δουλειές, τις διακοπές και τα σπίτια τους για να βρεθούν στην πρώτη γραμμή. Πολίτες να προσφέρουν από το υστέρημά τους χωρίς δεύτερη σκέψη για άγνωστους. Εκεί κατάλαβα ότι η πραγματική δύναμη μιας κοινωνίας δεν φαίνεται στις εύκολες στιγμές αλλά όταν δοκιμάζεται. Και αν κάτι με κρατάει όρθια σε αυτή την δύσκολη καθημερινότητα, είναι η βεβαιότητα ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να νοιάζονται κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο».

Και κάπως έτσι καταλήγει στην ουσία όσων έχει δει να συμβαίνουν όλα αυτά τα χρόνια στο πεδίο. «Η αλληλοβοήθεια δεν είναι μια όμορφη λέξη αλλά η δύναμη που επιτρέπει στους ανθρώπους να ξαναχτίζουν τη ζωή τους όταν όλα γύρω τους έχουν γκρεμιστεί».

Οι προκλήσεις, τα στερότυπα και ο σεξισμός

Δεν της αρέσουν οι τίτλοι. Ούτε οι ταμπέλες. Όταν η συζήτηση φτάνει στις διακρίσεις, στις θέσεις ευθύνης και στις επιτυχίες της, η Γεωργία σπεύδει να μεταφέρει το επίκεντρο στους ανθρώπους. «Πίσω από τους τίτλους υπάρχουν άνθρωποι», λέει με έμφαση. Άνθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά, που κάνουν λάθη, που προσπαθούν. Γι’ αυτό και δεν πιστεύει στους «σωτήρες», ούτε στην ύπαρξη αλάνθαστων ανθρώπων.

«Με ενδιαφέρει βαθιά η κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα και η αξιοπρέπεια των συνανθρώπων μας. Θυμώνω με τις ανισότητες, συγκινούμαι εύκολα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο σημαντικές από οποιαδήποτε επαγγελματική επιτυχία», τονίζει.

4605b6f3-0a15-4704-8620-218dbb81bae9-1.jpeg?v=0

Η πορεία της σε θέσεις ευθύνης δεν υπήρξε ανέφελη. Όχι εξαιτίας των απαιτήσεων της δουλειάς, αλλά εξαιτίας των στερεοτύπων που εξακολουθούν να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνται οι γυναίκες. Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι η ευθύνη της θέσης αλλά ότι πολλές φορές εξακολουθείς να αξιολογείσαι μέσα από στερεότυπα που δεν έχουν καμία σχέση με τις ικανότητες ή τα αποτελέσματα της δουλειάς σου», εξηγεί.

Οι διαφορές στην αντιμετώπιση ανδρών και γυναικών παραμένουν εμφανείς. «Μια γυναίκα που διεκδικεί θεωρείται συχνά “δύσκολη”, μια γυναίκα που είναι αποφασιστική χαρακτηρίζεται “σκληρή”, ενώ μια επιτυχημένη γυναίκα καλείται πολλές φορές να αποδείξει ότι η επιτυχία της δεν ήταν θέμα συγκυρίας ή τύχης. Οι άνδρες συνήθως θεωρούνται κατάλληλοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Οι γυναίκες συχνά πρέπει πρώτα να αποδείξουν ότι είναι κατάλληλες και μετά να γίνουν αποδεκτές».

Η ίδια έχει βιώσει αυτές τις αντιλήψεις από πρώτο χέρι. «Έχω βρεθεί σε συναντήσεις όπου ήμουν η μόνη γυναίκα στην αίθουσα. Έχω ακούσει σχόλια για την ηλικία μου, για το αν είμαι αρκετά έμπειρη ή αρκετά “σκληρή” για να διοικήσω καθώς και για το αν θα πρέπει μια γυναίκα να ηγείται σε ανδροκρατούμενο χώρο».

Ωστόσο, εκείνο που την απασχολεί περισσότερο δεν είναι οι προσωπικές της εμπειρίες, αλλά το γεγονός ότι αντίστοιχες συμπεριφορές εξακολουθούν να αποτελούν καθημερινότητα για πολλές νέες γυναίκες. «Γι’ αυτό η εκπροσώπηση έχει μεγάλη σημασία και ο κλάδος των σωμάτων ασφαλείας, των επιτροπών αξιολόγησης κινδύνου ή διαχείρισης κρίσεων δυστυχώς ακόμα δεν έχουν ούτε την τυπική ποσόστωση».

Η μητρότητα

Η συζήτηση οδηγείται αναπόφευκτα στη μητρότητα, καθώς η ίδια γέννησε τον Αύγουστο του 2025 ένα αγοράκι. «Και όταν γίνεσαι μητέρα, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο σύνθετα. Δυστυχώς, το να έχεις ένα μικρό παιδί εξακολουθεί για πολλούς να θεωρείται μειονέκτημα. Υπάρχει η σιωπηλή προκατάληψη ότι δεν θα είσαι αρκετά διαθέσιμη, συγκεντρωμένη ή αρκετά αφοσιωμένη στη δουλειά σου. Κανείς δεν ρωτά έναν πατέρα αν η γονεϊκότητα θα επηρεάσει την επαγγελματική του απόδοση. Μια μητέρα, συχνά καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί και στους δύο ρόλους».

Η δική της εμπειρία, ωστόσο, έρχεται να ανατρέψει αυτή την αντίληψη. «Το παράδοξο είναι ότι η μητρότητα δεν με έκανε λιγότερο αποτελεσματική. Με έκανε πιο ανθεκτική, πιο οργανωμένη, πιο γρήγορη στις αποφάσεις και πιο συνειδητοποιημένη για το τι πραγματικά έχει αξία αλλά και πόσο χρόνο αξίζει να αφιερώσεις τελικά».

Και συνεχίζει: «Πιστεύω έχει έρθει η στιγμή να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τη μητρότητα ως επαγγελματικό “ρίσκο” και να αρχίσουμε να τη βλέπουμε ως μια εμπειρία που προσθέτει δεξιότητες, οπτική και δύναμη».

Στέκεται ιδιαίτερα στην κοινωνική διάσταση του ζητήματος και στο βάρος που εξακολουθούν να σηκώνουν σχεδόν αποκλειστικά οι γυναίκες. «Θα ήθελα κάποια στιγμή να σταματήσουμε να ρωτάμε μόνο τις γυναίκες πώς τα καταφέρνουν. Γιατί το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί ακόμη και σήμερα παλεύουν να τα καταφέρνουν σχεδόν μόνες τους;»

Η απάντησή της είναι ειλικρινής και χωρίς ωραιοποιήσεις. «Η αλήθεια είναι ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ειδικά όταν δεν υπάρχει οικογενειακή βοήθεια, όταν τα έξοδα τρέχουν, όταν πρέπει να είσαι παρούσα στη δουλειά σου και ταυτόχρονα να καλύπτεις κάθε ανάγκη του παιδιού σου. Πολλές γυναίκες ζουν καθημερινά με ενοχές, εξάντληση και τεράστια πίεση».

Όπως λέει, η λύση δεν βρίσκεται σε ακόμη περισσότερες συμβουλές προς τις γυναίκες για το πώς θα γίνουν «super women». «Χρειάζονται πολιτικές στήριξης, προσβάσιμοι παιδικοί σταθμοί, αυξήσεις στις μηνιαίες απολαβές, αύξηση του διαστήματος άδειας μητρότητας, ευέλικτες μορφές εργασίας και μια κοινωνία που θα αναγνωρίζει ότι η φροντίδα ενός παιδιού δεν είναι ατομική γυναικεία υπόθεση αλλά συλλογική ευθύνη και όσο περισσότερο μπορεί να επενδύσει χρόνο και ενέργεια μια γυναίκα στο παιδί της, τόσο καλύτερα αποτελέσματα για την κοινωνία θα έχουμε».

403d60ed-9f61-4933-847f-f052418fab6f.jpeg

Το μήνυμα προς τις άλλες γυναίκες

Όταν η συζήτηση περνά στο μέλλον, οι απαντήσεις της παραμένουν σταθερά προσανατολισμένες στα ιδανικά και τα πιστεύω που τη συνοδεύουν μέχρι σήμερα.  «Προσωπικά, θέλω να συνεχίσω να ζω με συνέπεια απέναντι στις αξίες μου. Να είμαι καλή μητέρα, μια χρήσιμη πολίτης και ένας άνθρωπος που δεν χάνει την ευαισθησία του όσο μεγαλώνει».

Μιλώντας για τη Humanity Greece, δεν εστιάζει στην προσωπική της διαδρομή αλλά στην παρακαταθήκη που θέλει να αφήσει ο οργανισμός. «Είμαι πολύ περήφανη για την οικογένεια που έχουμε δημιουργήσει και ο στόχος δεν είναι απλώς να μεγαλώσει αλλά να συμβάλει καθοριστικά στη δημιουργία μιας κοινωνίας πιο έτοιμης, πιο συμμετοχικής και πιο ανθεκτικής απέναντι στις κρίσεις».

Και προσθέτει κάτι που, όπως παραδέχεται, ίσως ακούγεται παράδοξο. «Το μεγαλύτερο επίτευγμα μου θα είναι να συνεχίσει να είναι ένας ζωντανός εθελοντικός οργανισμός χωρίς εμένα, να ανήκει στην κοινωνία και τους ανθρώπους της και να συνεχίζει να παράγει έργο ανεξάρτητα από πρόσωπα και συγκυρίες».

Λίγο πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση, της ζητώ να στείλει ένα μήνυμα στις νέες γυναίκες που ονειρεύονται να ηγηθούν, να δημιουργήσουν ή να διεκδικήσουν τον δικό τους χώρο, αλλά ακόμη διστάζουν. «Να μην περιμένει την “κατάλληλη στιγμή” γιατί συνήθως δεν έρχεται ποτέ. Η ηγεσία δεν ξεκινά όταν αισθανθείς απόλυτα έτοιμη. Ξεκινά όταν αποφασίσεις να αναλάβεις την ευθύνη μιας ιδέας, μιας ομάδας, ενός στόχου ακόμη και της αποτυχίας που μπορεί να έρθει», λέει.

Υπενθυμίζει ότι πολλές γυναίκες μεγαλώνουν με την πεποίθηση πως πρέπει πρώτα να είναι τέλεια προετοιμασμένες για να διεκδικήσουν μια ευκαιρία. «Οι γυναίκες συχνά μεγαλώνουμε με την αντίληψη ότι πρέπει να είμαστε πλήρως προετοιμασμένες πριν διεκδικήσουμε μια ευκαιρία. Στην πράξη όμως η επαγγελματική εξέλιξη χτίζεται μέσα από την εμπειρία, τα λάθη, τη διαρκή μάθηση και την έκθεση σε νέες προκλήσεις».

Και κλείνει με μια σκέψη που συμπυκνώνει τη δική της αντίληψη για την ηγεσία. «Να μην προσπαθεί να χωρέσει σε πρότυπα ηγεσίας που δημιουργήθηκαν από άλλους. Δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος να ηγηθείς. Μπορείς να είσαι αποτελεσματική, διεκδικητική και δυναμική χωρίς να απαρνηθείς την προσωπικότητα ή τις αξίες σου».

Γιατί, όπως λέει, η ουσία δεν βρίσκεται στο φύλο αλλά στην ποιότητα των αποφάσεων και «η χώρα χρειάζεται περισσότερες γυναίκες σε θέσεις λήψης αποφάσεων, όχι γιατί είναι γυναίκες, αλλά γιατί τα “τραπέζια” στα οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις γίνονται σοφότερα όταν εκπροσωπούν πραγματικά την κοινωνία».

Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google

Πρόσθεσέ το στην Google
Loader
ESPA