Γράφει
Φωτεινή Καμπουρίδου
Τα συναισθήματα ελέγχουν την καθημερινότητά μας και είναι το «κλειδί» για τις σκέψεις, τις συμπεριφορές αλλά και τις σχέσεις μας, δηλαδή καθορίζουν την ζωή μας. Πόσο σημαντικό είναι, λοιπόν, να ακούμε το «μέσα» μας για να ήμαστε καλά;
Για να καταφέρουμε να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας είναι πολύ σημαντικό να αφουγκραζόμαστε όλα όσα νιώθουμε, είτε θετικά είτε αρνητικά, και μπορούμε να τα εκφράσουμε με σαφήνεια αλλά και ουσιαστικό τρόπο. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να έχουμε τον έλεγχο και να μη χαθούμε.
Ακόμα και αν νιώθουμε θυμό, πίκρα, απογοήτευση ή ευτυχία και χαρά, χρειάζεται να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε πότε αισθανόμαστε κάθε συναίσθημα, σε ποιες καταστάσεις δηλαδή αλλά και πόσο έντονα βιώνουμε το συναίσθημα, καθώς ο βαθμός στον οποίο είμαστε θυμωμένοι ή χαρούμενοι δεν είναι πάντα ο ίδιος.
Κάθε φορά που θυμώνουμε συνήθως δυσκολευόμαστε άμεσα να ελέγξουμε τα νεύρα μας και τις περισσότερες φορές η ένταση του θυμού είναι μεγαλύτερη από αυτό που στην πραγματικότητα νιώθουμε. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να καταλαβαίνουμε το πόσο πολύ θυμώσαμε αφού έχουμε ηρεμήσει.
Σαν αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές συνειδητοποιούμε ότι η αντίδρασή μας ήταν υπερβολική. Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε όλα τα παραπάνω καλό είναι να κατηγοριοποιούμε με έναν δικό μας προσωπικό τρόπο τα γεγονότα που μας προκαλούν θυμό έτσι ώστε την επόμενη φορά να «ακούσουμε» τον θυμό μας και να αξιολογήσουμε τον βαθμό στον οποίο θα τον εκφράσουμε.
Αντίστοιχα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε την πικρία και την απογοήτευση για να μπορούμε να ορίζουμε τις αντιδράσεις μας. Δηλαδή απογοητευόμαστε και πικραινόμαστε για κάτι σοβαρό ή μήπως αν το καλοσκεφτούμε είναι ανούσιο;
Από την απέναντι όχθη η ευτυχία και η χαρά μας προκαλούν ευφορία καθώς είναι θετικά συναισθήματα, παρόλα αυτά και εδώ απαιτείται ο έλεγχος στο συναίσθημα και η κατανόηση έτσι ώστε να μην χάνεται η αξία της χαράς και της ευτυχίας. Δηλαδή, ακούγοντας την ψυχή μας και προσπαθώντας να αισθανθούμε το πως νιώθει το σώμα μας σε μία χαρούμενη και ευτυχισμένη στιγμή, θα ξέρουμε πως κάτι γίνεται σωστά.
Το πιο σημαντικό σε όλα τα παραπάνω είναι ο εσωτερικός διάλογος με τον εαυτό μας όπου πρώτα παρατηρούμε τις σκέψεις μας και κατόπιν προσδίδουμε όσο αυτό είναι εφικτό, θετικά πρόσημα.
Η κατανόηση, όμως, των συναισθημάτων τόσο των δικών μας όσο και των γύρω μας, ανθίζει όταν γινόμαστε καλοί ακροατές, οι οποίοι παράλληλα αναπτύσσουμε την ενσυναίσθηση. Πιο απλά ένας σωστός ακροατής αφουγκράζεται στην αρχή τον συνομιλητή του, δεν τον διακόπτει διατηρεί ουδέτερη στάση σώματος και στο τέλος σκέφτεται πριν μιλήσει.
Η ενσυναίσθηση, το να «μπαίνεις» δηλαδή στα παπούτσια του άλλου αποτελεί κάτι μαγικό καθώς βοηθάει τις διαπροσωπικές σχέσεις αλλά κυρίως ξεδιαλύνει το τι ακριβώς μπορεί εσύ ο ίδιος να νιώθεις και δεν έχεις συνειδητοποιήσει ή φανταστεί.
Κατά τη διάρκεια κατανόησης του συναισθήματος ο χώρος στον οποίο βρίσκεσαι πρέπει να είναι κενός από οποιουδήποτε είδους παρεμβολές για να μην παρεμποδίζεται η «σύνδεση» που έχεις εκείνη την στιγμή με το «μέσα» σου.
Τέλος, δεν είναι απαραίτητο να ζητάς συγνώμη επειδή εξέφρασες το αρνητικό ή θετικό συναίσθημά σου, καθώς η έκφραση αυτού αντικατοπτρίζει υγιή ψυχή και εαυτό. Φυσικά η συγνώμη είναι αρετή και είναι θεμιτό να χρησιμοποιείται σε άσχημες καταστάσεις αλλά όχι όταν έχουμε για παράδειγμα κλάψει. Η εκδήλωση των συναισθημάτων μας δεν είναι ενοχή, αντιθέτως είναι εξυγίανση της ψυχής μας.
Γι’ αυτό να θυμάστε: Θυμώστε, κλάψτε, γελάστε, ευτυχείτε, όλα κάνουν καλό αρκεί να καταλαβαίνετε την αξία του κάθε συναισθήματος αλλά και τη δύναμη που κρύβετε μέσα σας!
