Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα ιστορικό κόμμα που έβαλε τις βάσεις στη μεταπολιτευτική δημοκρατική Ελλάδα. Είχε την τύχη ο ιδρυτής της Κωνσταντίνος Καραμανλής, ηγέτης αναγνωρισμένου Ευρωπαϊκού κύρους, παράλληλα με τα θεμέλια του κράτους να θέσει και τις βάσεις για ένα σύγχρονο κόμμα αξιών που θα μεταρρύθμιζε ό,τι τραυμάτιζε τη δεξιά ταυτότητα της παράταξης.
Το άνοιγμα στο κέντρο πρώτα το επιχείρησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ένας από τους πρώτους που ανταποκρίθηκε ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Το κόμμα με τη διακήρυξη του συνεδρίου της Χαλκιδικής προσδιορίστηκε ιδεολογικά στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό και αυτό ήταν το «ευαγγέλιο» της πρώτης επταετίας διακυβέρνησης του τόπου από το 1974-1981.
Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου κατέστησε ακόμα πιο δυναμικό τον κεντρώο προσανατολισμό της ΝΔ μετά από ένα σύντομο διάστημα προεδρίας του Ευάγγελου Αβέρωφ, ενός παρεξηγημένου ευπατρίδη πολιτικού που ενώ προέρχονταν ιδεολογικά από τον χώρο του κέντρου έδωσε την εικόνα ενός πιο δεξιού κόμματος που όμως απέκτησε μία μοναδική οργάνωση επί ημερών του.
Τη δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας σεβάστηκε απολύτως και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της δικής του πρωθυπουργικής θητείας οραματίστηκε ένα κράτος με πιο φιλελεύθερα οικονομικά χαρακτηριστικά κάτι που τότε δεν ήταν έτοιμη ούτε η ελληνική κοινωνία ούτε ο πολιτικός κόσμος να αποδεχτεί γεγονός που οδήγησε τη Νέα Δημοκρατία στη βαριά ήττα από το ΠΑΣΟΚ το 1993.
Οι μετέπειτα πρόεδροι Μιλτιάδης Έβερτ και Κώστας Καραμανλής επιχείρησαν την επιστροφή στις βασικές αρχές του Καραμανλισμού με ανοίγματα πάντα στο κεντρώο ακροατήριο και κράτησαν την παράταξη αλώβητη από το κύμα εκσυγχρονισμού του Κώστα Σημίτη που διαφημίζονταν από συστημικά μέσα.
Και ο Αντώνης Σαμαράς κινήθηκε στο ίδιο πνεύμα και δοκιμάστηκε στην πράξη η πρωτοφανής για τότε κυβερνητική σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ στην πιο δύσκολη φάση διακυβέρνησης της χώρας από την λαίλαπα των μνημονίων.
Δυστυχώς η σημερινή Νέα Δημοκρατία της οποίας ο αρχηγός της έκλεισε 10 χρόνια στο τιμόνι του κόμματος δεν έχει καμία σχέση ούτε θεσμικά ούτε κομματικά ούτε κυβερνητικά με τη Νέα Δημοκρατία που περιέγραψα. Κανένας δεν θα είχε την απαίτηση ένα κόμμα να μείνει στάσιμο.
Αλλά εδώ το πράγμα έχει ξεφύγει και από το θεσμικό και από το ιδεολογικό. Είναι δομικό το πρόβλημα στην άσκηση εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη σε κυβέρνηση και κόμμα. Για την ακρίβεια ζούμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη και το κόμμα Μητσοτάκη. Μου θυμίζει ένα κλειστό κλαμπ στο οποίο όλα περιστρέφονται γύρω από τον επικεφαλής του κλαμπ. Ούτε ιδεολογία ούτε αρχές ούτε συλλογικό πνεύμα.
Μητσοτάκης ή χάος λοιπόν που προωθείται και για το δίλημμα των επόμενων εκλογών. Με έναν πρωθυπουργό που απεχθάνεται καθετί που παραπέμπει σε αυτό που εμπνέει τον παραδοσιακό λαϊκό δεξιό ψηφοφόρο του κόμματος. Ενόψει συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας θα ήταν χρήσιμο να προβληματιστεί αυτή η παράταξη ή για την ακρίβεια ό,τι απέμεινε από αυτή την παράταξη ότι άλλο πράγμα είναι ο ηγέτης και άλλο ο αρχηγίσκος…
