Υπάρχουν βραδιές που τελειώνουν με το τελευταίο χειροκρότημα. Και υπάρχουν κι εκείνες που μένουν ανοιχτές, σαν υπόσχεση. Τα Σάββατα του περασμένου Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου στη Μικρή Μουσική Σκηνή ανήκαν στη δεύτερη κατηγορία. Μετά από τρεις μήνες που έγιναν σημείο συνάντησης της πόλης ο μουσικός και ερμηνευτής Ανδρέας Καρακότας επιστρέφει για ένα «reunion» που γεννήθηκε από την επιθυμία του κοινού και τη δύναμη της ίδιας της μουσικής.
«Οι παραστάσεις μας ήταν πολύ επιτυχημένες. Ο κόσμος ήθελε να συνεχίσουμε, αλλά δεν μπορούσαμε γιατί ο χώρος μάς δίνει αυτά τα Σάββατα τους μήνες Οκτώβρη, Νοέμβρη και Δεκέμβρη. Έχουμε σκοπό να τις συνεχίσουμε και από τον άλλο Οκτώβρη έως τον Δεκέμβριο», λέει στο emakedonia ο ίδιος. Και αυτή η φράση ακούγεται λιγότερο σαν ανακοίνωση και περισσότερο σαν φυσική συνέχεια μιας σχέσης που έχει ήδη χτιστεί.
Ένας χώρος – ένας αιώνας
Η επιστροφή αποκτά φέτος έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Η Μικρή Μουσική Σκηνή συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής. Το 1926, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, δύο χρόνια μετά την εγκατάστασή τους στην περιοχή, δημιούργησαν εκεί ένα θέατρο. «Ήταν αυτό το θέατρο όπου έκαναν παραστάσεις, εκδηλώσεις… Είναι ένας χώρος που φιλοξένησε τη συλλογική μνήμη των προσφύγων», θυμίζει ο Ανδρέας Καρακότας.
Αργότερα, ο χώρος μεταμορφώθηκε στο στούντιο «Αγροτικόν» του Νίκου Παπάζογλου, έναν πυρήνα δημιουργίας που σφράγισε τον ήχο της Θεσσαλονίκης. «Με τον Νίκο ο χώρος αυτός παρήγαγε έναν καινούριο ήχο, έγιναν πολύ σημαντικές ηχογραφήσεις. Έφερε όλη την ενέργεια ενός ανθρώπου που ήταν καταπληκτικός - όχι μόνο τραγουδιστής και συνθέτης, αλλά κάποιος που ό,τι υπήρχε εκεί μέσα το είχε φτιάξει με τα χέρια του. Υπήρξε ένα πολύ πολύτιμο στοιχείο, από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της πόλης μας».
Σήμερα, με νέους ιδιοκτήτες, ο χώρος συνεχίζει να αναπνέει πολιτισμό. «Διαθέτουν αισθητική ποιότητα, ήθος. Το στηρίζουν με πολλή εργασία και μόχθο. Σε πολύ δύσκολες εποχές συνεχίζει να παράγει πολιτισμό».
Οι «Πρίγκιπες» τότε και τώρα
Ο τίτλος των εμφανίσεων προέρχεται από το κομμάτι «Οι Πρίγκιπες του Τραγουδιού», σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή και στίχους του Μάνου Ελευθερίου, το οποίο ερμήνευσε ο Ανδρέας Καρακότας και κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ένα τραγούδι-ωδή στους παλιούς μποέμ μουσικούς.
«Ήταν μεγάλη χαρά που κατάφερα και το δισκογράφησα. Το θεωρώ από τα καλύτερα του Γιώργου. Είναι βέβαια και ο Μάνος Ελευθερίου από τους σημαντικότερους στιχουργούς και ποιητές μας. Θεωρώ ότι μετά τον Γκάτσο για τον Μάνο Ελευθερίου πρέπει να μιλάμε, τόσο σπουδαίος είναι».
Υπάρχουν όμως σήμερα πρίγκιπες του τραγουδιού;
«Φυσικά υπάρχουν. Υπάρχουν και μοχθούν και πεισμώνουν μέσα σε αυτό το αρνητικό, σχεδόν βάρβαρο κλίμα του πολιτισμού. Άνθρωποι που προσπαθούν να αφουγκραστούν την εποχή τους και να την κάνουν μουσική και τραγούδι. Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που κάνουν τέτοια δουλειά».
Και όταν του λένε ότι ίσως είναι κι ο ίδιος ένας από αυτούς τι απαντά;
«Ναι, νομίζω θα μπορούσες να με εντάξεις. Δασκαλεύτηκα από τον Μάνο Χατζιδάκι, είχα πολλούς καλούς δασκάλους… Τον Απόστολο Καλδάρα, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Νίκο Μαμαγκάκη, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο. Είχα την τύχη να δουλέψω μαζί τους, να τραγουδήσω και να κάνω πρώτες εκτελέσεις».
Θεσσαλονίκη: επιλογή και ταυτότητα
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, ο γνωστός μουσικός και ερμηνευτής δεν εγκατέλειψε ποτέ την πόλη του, παρά τη στενή σχέση του με την Αθήνα μέσω του Μάνου Χατζιδάκι. «Όταν πέθανε ο Χατζιδάκις είχα πάντα πρόβλημα με το χαοτικό της Αθήνας. Δεν με σήκωνε το κλίμα. Προτίμησα να ζω στην πόλη μου. Η Θεσσαλονίκη έχει τρομακτική ιστορία. Ήταν το μεγαλύτερο κέντρο του Βυζαντίου μετά την Κωνσταντινούπολη. Δεν είμαι τοπικιστής, αλλά νιώθω πολύ καλά μέσα στο σπίτι μου εδώ. Την αγαπώ πολύ».
Πέρα από ερμηνευτής και μουσικός όμως είναι και ένας λειτουργός της εκπαίδευσης, αφού διδάσκει δημοτικό τραγούδι στο ΠΑΜΑΚ (Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης) και έχει διδάξει και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στην Άρτα. «Στο σύνολο είμαι 15 χρόνια και κοντά στα δέκα ταυτόχρονα και στα δύο πανεπιστήμια».
Η ομάδα: μια ζωντανή οικογένεια
Η σκηνή δεν είναι ποτέ υπόθεση ενός. Ο Σάκης Λάιος (πιάνο, πνευστά) επιμελείται το μουσικό μέρος, ο Λευτέρης Τσικουρίδης (μπουζούκι, έγχορδα, κρουστά), συνοδοιπόροι του και οι δύο και συνάδελφοι στο Πανεπιστήμιο, η Αιμιλία Χαλκιά (τραγούδι), μαθήτριά του με υποτροφίες και σπουδές στην Αμερική - «είναι εξαιρετική τραγουδίστρια», όπως τονίζει ο Ανδρέας Καρακότας.
Ο Κώστας Ματσίγκος (κιθάρα) «θεωρείται ίσως ο σημαντικότερος μουσικός της πόλης μας», ο Δημήτρης Γουμπερίτσης (κοντραμπάσο), με θητεία στο τζαζ σχήμα A priori, «είναι μέσα στους δύο-τρεις καλύτερους κοντραμπασίστες που έχουμε στην Ελλάδα και μάλιστα ήταν δάσκαλός μου».
Ο Γιάννης Καρασάββας (μπουζούκι, έγχορδα) είναι «ο αδελφός μου», όπως τον αποκαλεί, ιδρυτής των «Δέκα Μπουζουκιών της Δόμνας». Στον ήχο, ο Χρήστος Μέγας, παλιός ηχολήπτης του στούντιο του Παπάζογλου. Την εικαστική επιμέλεια υπογράφει ο ANEL.
«Η ομάδα των μουσικών είναι πολύ σημαντική. Όλοι έχουν πολύ μεγάλη πορεία», τονίζει.
Το ρεπερτόριο: συλλογική μνήμη
Το πρόγραμμα ξεκινά από τον Παπάζογλου - «Δεν μπορεί να μην υπάρχει μέσα» - και περιλαμβάνει τραγούδια των Διονύση Σαββόπουλου, Μίκη Θεοδωράκη, Απόστολου Καλδάρα, Σταύρου Κουγιουμτζή, Σταύρου Ξαρχάκου και άλλων μεγάλων δημιουργών. Τραγούδια που δεν είναι «φαγωμένα», αλλά έχουν περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο.
Δισκογραφικά σχέδια και στάση ζωής
Πολυφασματικός, δραστήριος και πολυδιάστατος ο Ανδρέας Καρακότας, πέρα από όλες αυτές τις υποχρεώσεις του ηχογράφησε ένα τραγούδι του Γιάννη Καλομοίρη στην Κρήτη, ετοιμάζει δουλειά με τον Βαγγέλη Γιαννάκη, νέα ηχογράφηση με τον Αρίστο Βαμβακούση, συνεργασία με τους Plazza Ensemble και έναν δίσκο αφιερωμένο στον Κουγιουμτζή με νέες ενορχηστρώσεις. «Έχω πολλά πράγματα να κάνω. Είναι προγραμματισμένα και πρέπει να τα κάνω τώρα», λέει.
Και μέσα σε όλα αυτά, παραμένει ένας βαθιά θετικός άνθρωπος. «Πρέπει να είμαστε έτσι, ειδικά στους καιρούς που ζούμε. Αν είσαι αρνητικός, τότε χάθηκες».
Το ραντεβού
Μια βραδιά που δεν είναι απλώς συναυλία. Είναι συνέχεια μνήμης. Είναι συνομιλία γενεών. Είναι μια υπενθύμιση ότι, μέσα σε θορυβώδεις καιρούς, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επιμένουν να αφουγκράζονται και να τραγουδούν.
Γιατί οι πρίγκιπες του τραγουδιού δεν φορούν στέμμα. Φορούν ευθύνη. Και ανεβαίνουν στη σκηνή για να κρατήσουν ζωντανή τη συλλογική μας ανάσα.
INFO
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2026, στις 22:00, στη Μικρή Μουσική Σκηνή (Επταλόφου 14, Κ. Τούμπα – πρώην στούντιο «Αγροτικόν»). Είσοδος 12€.
