Το συγκινητικό «αντίο» του Στέλιου Αγγελούδη στον Χάιντς Κούνιο
Θλίψη του δημάρχου Θεσσαλονίκης για την απώλεια ενός εκ των τελευταίων επιζώντων του Άουσβιτς
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 99 ετών ένας από τους τελευταίους Εβραίους Θεσσαλονικείς που επέζησαν των ναζιστικών στρατοπέδων, ο Χάιντς Ντάριο Κούνιο. H κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή 17 Απριλίου, στις 14:00, στο εβραϊκό νεκροταφείο
Ο ίδιος έλεγε ότι στη σύντομη πορεία μας στον κόσμο ό,τι αξίζει είναι “να αγαπάς τον άλλον, να μιλάς για όσα άδικα βλέπεις να συμβαίνουν γύρω σου και να προσφέρεις στην κοινωνία”. Γεννήθηκε 19 Ιουνίου του 1927. Ο πατέρας του Σαλβατώρ, είχε κατάστημα με φωτογραφικά είδη στην οδό Κομνηνών και στη συνέχεια στην οδό Βενιζέλου.
Στα 15 του χρόνια εκτοπίστηκε στο Άουσβιτς, με την πρώτη αποστολή, τον Μάρτιο του 1943. Χαράματα, μισοκοιμισμένος άκουσε να φωνάζουν άγρια “ανοίξτε, ανοίξτε” και μετά “κατεβείτε, κατεβείτε”. Το τρένο ήταν γεμάτο με εβραίους χαμάληδες, φτωχούς λιμενεργάτες που καταλάβαιναν μόνο τα λαντίνο. Οι Γερμανοί ρώτησαν “ποιος μιλά γερμανικά, να κάνει ένα βήμα μπροστά”. Τέσσερις άνθρωποι σε όλο το τρένο μιλούσαν γερμανικά. Ήταν τα μέλη της οικογένειας Κούνιο, καθώς η μητέρα του ήταν γερμανόφωνη και μαθαίνοντας στα παιδιά της τη γλώσσα της τους έδωσε ζωή για δεύτερη φορά.
Στο Άουσβιτς του δόθηκε ο αριθμός 109565. «Αν δεν ξέραμε γερμανικά κι αν δεν είχαμε φτάσει πρώτοι, δεν θα ζούσαμε» είχε πει σε συνέντευξη του στην «ΜτΚ» το 2017. Ο Χάιντς Κούνιο υποδέχτηκε και τις δεκαεννέα αποστολές τρένων με γνωστούς, φίλους και συμπολίτες από τη Θεσσαλονίκη. «Τους λέγαμε μην κάνετε θόρυβο, μην αντιστέκεστε, μη ρωτάτε πολλά, θα σας σκοτώσουν όλους εδώ μέσα στο βαγόνι. Ξέραμε τι θα επακολουθούσε, από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε, αλλά πού τολμούσαμε να το πούμε; Γύρω από το Άουσβιτς Μπιρκενάου ξέρετε πόσες καμινάδες υπάρχουν; Καμινάδες εργοστασίων 40 μέτρα ψηλές, που τη νύχτα ξερνούσαν φωτιά και έναν λευκό καπνό…» είχε πει. «Έσφιγγα τα δόντια, γιατί ήθελα να σωθώ και να μιλήσω». Η ανησυχία του είναι τι θα γίνει, όταν ο ίδιος και οι υπόλοιποι επιζώντες φύγουν πια από τη ζωή. «Κάποια στιγμή όλοι πρέπει να πεθάνουμε, τι να κάνουμε; Έπειτα από μένα δεν ξέρω ποιος θα μιλήσει για αυτά. Εγώ τουλάχιστον ήμουν μάρτυρας. Τα τραγικά γεγονότα οι άνθρωποι έχουν την τάση να τα ξεχνούν και για αυτό μιλάω, δεν ξέρω τι θα γίνει έπειτα από μένα».
