Τα «καραμανλικά» ανοίγματα του Μητσοτάκη και τα δεοντολογικά ερωτήματα μετά τη Ρουμανία Γράφει ο Μποξέρ*
Αν ρωτήσει κανείς επίσημα κάποιο υψηλόβαθμο στέλεχος της κυβέρνησης και της ΝΔ για το αν υπάρχουν σήμερα στο κόμμα «μητσοτακικοί» και «καραμανλικοί», η απάντηση θα είναι αρνητική. Ποτέ κανείς, ούτε παλαιότερα ούτε και σήμερα, στη ΝΔ δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι υπάρχουν και καταγράφονται οι περίφημοι εσωκομματικοί χαρακτηρισμοί του -ικός. Μητσοτακικός, καραμανλικός ή σαμαρικός.
Παρόλα αυτά στο εσωτερικό της ΝΔ όλα αυτά πάντα έπαιζαν το ρόλο τους και είχαν τη σημασία τους κυρίως σε επίπεδο διαμόρφωσης της δυναμικής του κόμματος. Όσο πιο ενωμένο είναι το εσωτερικό της ΝΔ τόσο πιο δυναμικά δίνεται η κάθε μάχη.
Σήμερα βέβαια στο προσκήνιο τουλάχιστον αυτό που υπάρχει είναι ότι η τελευταία θεσμική συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Κώστα Καραμανλή χρονολογείται από τον Ιούλιο του 2019, από όπου και η σχετική φωτογραφία. Οι σχέσεις ήταν στην αρχή της προεδρίας Μητσοτάκη καλές, στη συνέχεια έγιναν καλύτερες μετά τη νίκη της ΝΔ στις πρώτες εκλογές, αλλά προς το τέλος της πρώτης τετραετίας και ιδιαίτερα στις αρχές της δεύτερης ψυχράθηκαν οριστικά. Έτσι θα πρέπει να θεωρείται εντελώς απίθανο ότι μέχρι τις επόμενες εκλογές του 2027 θα υπάρξει κάποιο τετ α τετ μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Κώστα Καραμανλή.
Όμως εδώ και καιρό υπάρχει από τη μεριά του πρωθυπουργού μια στρατηγική ανοιγμάτων που ξεδιπλώνεται προς τον καραμανλικό στρατόπεδο, μια στρατηγική που επιβεβαιώθηκε τις τελευταίες ημέρες με την επιλογή του Θόδωρου Ρουσόπουλου για τη θέση του προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής του 16ου συνεδρίου της ΝΔ.
Ο Ρουσόπουλος δεν είναι κάποιος τυχαίος πολιτικός. Διετέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ από το 2000 και μετά, στη συνέχεια κυβερνητικός εκπρόσωπος και υπουργός Επικρατείας, αποτελώντας ουσιαστικά για μεγάλο χρονικό διάστημα το νούμερο 2 της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή την περίοδο 2004-2008. Ήταν ο άνθρωπος του προέδρου, ο υπουργός για τις δύσκολες αποστολές, αλλά και για την επικοινωνιακή διαχείριση του κυβερνητικού έργου. Ας μην ξεχνάμε ότι χωρίς τον Ρουσόπουλο και τις καθημερινές ενημερώσεις που έκανε μετά τις φονικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο το 2007, η ΝΔ πιθανότατα δε θα κέρδιζε τις εκλογές που επακολούθησαν. Στη συνέχεια έμπλεξε στην υπόθεση του Βατοπεδίου, από την οποία τελικά απαλλάχτηκε πανηγυρικά, όμως αυτό τού κόστισε την κυβερνητική θέση που κατείχε. Μπήκε δε για πρώτη φορά στη σκληρή μάχη του σταυρού το 2019, επί προεδρίας Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν και εκλέχτηκε ως βουλευτής του νότιου τομέα.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίος. Αλλά ούτε και ο μόνος στη στρατηγική της «καραμανλικών» ανοιγμάτων που επιχειρεί το τελευταίο διάστημα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Είχε προηγηθεί το καλοκαίρι του 2024 η επιλογή ενός άλλου «καραμανλικού» στελέχους, του Απόστολου Τζιτζικώστα για τη θέση του Επιτρόπου της Ελλάδας στην ΕΕ. Μια επιλογή που έγινε στον απόηχο του αρνητικού αποτελέσματος της ΝΔ στις ευρωεκλογές, όταν το κόμμα κατέγραψε απώλειες της τάξης του 12%. Λίγους μήνες μετά την επιλογή Τζιτζικώστα για τη θέση του Επιτρόπου, ο πρωθυπουργός επέλεξε για το τρίτο τη τάξει αξίωμα της χώρας, αυτό του Προέδρου της Βουλής, τον Νικήτα Κακλαμάνη. Πολιτικό στέλεχος πρώτης γραμμής, με «σαμαρικό» παρελθόν που στη συνέχεια πέρασε πολύ κοντά στον Κώστα Καραμανλή, διατελώντας βασικός υπουργός στην περίοδο της διακυβέρνησης 2004-2009. Δεν σταμάτησε όμως εκεί η «καραμανλική συμπερίληψη», καθώς επακολούθησε και η τοποθέτηση του Μάξιμου Χαρακόπουλου στη θέση του Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ, αλλά και του Κώστα Σκρέκα στη θέση του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος. Και οι δύο με καραμανλικό παρελθόν.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς δεν είναι και λίγα τα ανοίγματα. Επίτροπος, Πρόεδρος της Βουλής, Γραμματέας του κόμματος και Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Και ας μην ξεχνάμε και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τασούλα, που θεωρείται ακραιφνής «αβερωφικός». Άρα, κάθε άλλο παρά «μητσοτακικός». Το μήνυμα λοιπόν είναι αρκετά σαφές και επιβεβαιώνεται και με τον Θόδωρο Ρουσόπουλο, ο οποίος -όπως λένε οι πληροφορίες- έχει εκφράσει την επιθυμία να μην είναι ξανά υποψήφιος βουλευτής στον πολύ ανταγωνιστικό για τη ΝΔ βόρειο τομέα της Αθήνας.
Όλα δείχνουν ότι θα υπάρξει και νέα κίνηση καλής θέλησης προς το «καραμανλικό» στρατόπεδο, με την επιλογή του Ευριπίδη Στυλιανίδη να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση της συνταγματικής αναθεώρησης που αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα βασικά θέματα που θα ανοίξει η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα. Είτε αναλαμβάνοντας τη θέση του Προέδρου της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής είτε του Εισηγητή από την πλευρά της κυβέρνησης.
Το αν θα υπάρξει μια κίνηση καλής θέλησης προς τον ίδιο τον Κώστα Καραμανλή δεν μπορεί να ειπωθεί αυτή τη στιγμή. Με δεδομένο όμως ότι πια μπήκαμε στο 2026 και ότι οι εκλογές αρχίζουν και αχνοφαίνονται στο βάθος, με το Μάρτιο του 2027 να παραμένει ως ένας πιθανός μήνας για την επόμενη εκλογική μάχη, όλα θα παίξουν το ρόλο τους. Και επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να πιστεύει στο στόχο της αυτοδυναμίας, όλα αυτά τα μικρά ή πιο μεγάλα κομμάτια στο παζλ που λέγεται «ενίσχυση της δυναμικής της ΝΔ», θα είναι κρίσιμα.
Για το τέλος κάτι και για τα δικά μας, τα δημοσιογραφικά, που άπτονται όμως αυτού που λέμε «κοινωνική συμπεριφορά». Έχει πια κατακαθίσει η σκόνη από τα τραγικά περιστατικά στα Τρίκαλα και τη Ρουμανία, όπου 12 πολίτες αυτής της χώρας έχασαν τη ζωή τους. Μήπως θα έπρεπε να τεθούν στη δημόσια κουβέντα της χώρας μερικά ερωτήματα και να ληφθούν μερικές γενναίες αποφάσεις; Ερωτήματα του τύπου «Τι προσφέρoυν στην ενημέρωση του κόσμου τα ρεπορτάζ και οι εικόνες έξω από τα νοσοκομεία μετά από τέτοια ατυχήματα;» Ή «Γιατί να προβάλλονται τα σκληρά βίντεο που δε σέβονται τους νεκρούς;» Ή «Τι σόι ενημέρωση αποτελεί η τηλεοπτική κάλυψη μιας κηδείας μετά από ανθρώπινες τραγωδίες;»
Το θέμα δεν αφορά μόνο την ασφάλεια της ζωής των δημοσιογράφων, που όπως είδαμε τι τελευταίες ημέρες στη Θεσσαλονίκη κινδύνευσε, αλλά και την ίδια την έννοια της ενημέρωσης και του σεβασμού της ιδιωτικής στιγμής μιας οικογένειας που θρηνεί.
Και αν δεν μπορούν αυτά τα θέματα να τα λύσουν οι ενώσεις των δημοσιογράφων, φοβούμενες τις αντιδράσεις των κραταιών ακόμη τηλεοπτικών καναλιών, ας τα λύσουν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Αρνούμενοι να συμμετέχουν σε έναν ματς για την κλειδαρότρυπα και τα τηλεοπτικά μερίδια. Ίσως έτσι να εκπαιδευτούν και να μάθουν και οι πολίτες…
