Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Στα ψιλά της επικαιρότητας, και πιθανότατα, και του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης πέρασε η προχθεσινή απεργία των εργαζομένων στους δημοτικούς βρεφονηπιακούς - παιδικούς σταθμούς, καθώς και στα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών και Ατόμων με Αναπηρία.
Ο λόγος είναι ότι τέτοιου είδους κινητοποιήσεις ταξινομούνται στην κοινωνική συνείδηση σαν ένα είδος “επαναστατικής γυμναστικής” υποκινούμενης από καθαρά συντεχνιακά κίνητρα. Η αλήθεια, όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι, δυστυχώς, πολύ διαφορετική. Η απεργία σε αυτές τις κοινωνικές δομές αφορά στην πραγματικότητα δεκάδες χιλιάδες περισσότερους απ' ότι τους περίπου 20.000 εργαζόμενους σε αυτές.
Αφορά, συγκεκριμένα, τις χιλιάδες οικογένειες, κυρίως των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων, για τις οποίες οι δημοτικοί βρεφονηπιακοί – παιδικοί σταθμοί αποτελούν το μοναδικό τους καταφύγιο καθώς, χωρίς τα δωρεάν vouchers δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μια τέτοια δαπάνη ώστε να απευθυνθούν σε αντίστοιχες ιδιωτικές δομές.
Ο λόγος που τις αφορά είναι ότι το προσχέδιο νόμου το οποίο έχει εκπονήσει το υπουργείο Εσωτερικών για το καθεστώς λειτουργίας των δημοτικών κοινωνικών δομών στο εξής, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, σχεδόν το σύνολό τους σε λουκέτο.
Οδηγώντας σε απόγνωση τους εργαζόμενους σε αυτές και σε απελπισία τους δεκάδες χιλιάδες ωφελούμενους γονείς, προσφέροντας έτοιμη πελατεία στους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς.
Ήδη, εδώ και μερικά χρόνια παρατηρείται σημαντική μείωση των δημοτικών παιδικών σταθμών. Ο λόγος είναι ότι οι οικονομικά εξαθλιωμένοι δήμοι δεν αντέχουν να σηκώσουν το τεράστιο κόστος της λειτουργίας τους. Οι δήμοι εισπράττουν μόνο τα πενιχρά vouchers τα οποία ίσα που φτάνουν να καλύψουν το 50% της μισθολογικής δαπάνης των εργαζομένων σε αυτές τις δομές. Το υπόλοιπο, όπως και τα λειτουργικά έξοδα (ενοίκια, συντηρήσεις, θέρμανση, φαγητό κ.λπ.) καλύπτεται από το πενιχρό δημοτικό ταμείο.
Αντιθέτως, οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί, εκτός των vouchers, εισπράττουν από τους γονείς επιπλέον ποσά. Πέραν αυτού, οι εργαζόμενοι στις ιδιωτικές δομές εργάζονται τουλάχιστον οκτώ ώρες, ενώ στις δημοτικές εξάωρο, άρα σε αυτές απαιτείται περισσότερο προσωπικό.
Επίσης ο λόγος “αριθμός παιδιών προς αριθμό εργαζομένων” είναι μικρότερος στους δήμους καθώς, σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο απαιτούνται περισσότεροι παιδαγωγοί και βρεφονηπιοκόμοι για τον ίδιο αριθμό παιδιών σε σχέση με τους ιδιωτικούς σταθμούς.
Αυτός ο -προφανώς εσκεμμένα- αθέμιτος ανταγωνισμός οδήγησε στο κλείσιμο χιλιάδων παιδικών σταθμών τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια. Είναι ενδεικτικό ότι δήμοι στη Θεσσαλονίκη με πληθυσμό εξήντα, εβδομήντα χιλιάδων κατοίκων διαθέτουν μόνο έναν παιδικό σταθμό δυναμικότητας σαράντα, πενήντα παιδιών!
Το προσχέδιο νόμου το οποίο έχει εκπονήσει το υπουργείο Εσωτερικών θα δώσει απλώς τη χαριστική βολή σε όσους δημοτικούς σταθμούς, ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠμεΑ έχουν απομείνει σε λειτουργία.
Αυτό θα συμβεί για τους εξής λόγους:
1. Πλέον, ο αριθμός των εργαζομένων σε αυτές τις δημοτικές δομές κάθε χρόνο θα εξαρτάται ευθέως από τον αριθμό των vouchers που θα εξασφαλίσουν καθώς οι παροχές αυτές καθίστανται ευθέως ανταποδοτικές.
2. Τα vouchers ξεκαθαρίζουν συνήθως τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου. Στη συνέχεια θα πρέπει οι δήμοι να προχωρήσουν σε αναμόρφωση του προϋπολογισμού τους και, κυρίως, να κινήσουν τις διαδικασίες πρόσληψης προσωπικού, μέσα από έναν γενικό ηλεκτρονικό κατάλογο υποψηφίων (δεξαμενή προσωπικού), όπερ σημαίνει ότι, ενώ οι ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί θα μπορούν να λειτουργήσουν ήδη από την 1η Σεπτεμβρίου, οι δημοτικοί μπορεί να ανοίξουν ίσως και τον Νοέμβριο όταν πια δεν θα υπάρχουν ενδιαφερόμενοι γονείς, ούτε διαθέσιμα vouchers.
3. Ενδεχομένως να μην υπάρχουν ούτε διαθέσιμοι εργαζόμενοι καθώς πολλοί από τους σημερινούς έμπειρους παιδαγωγούς και βρεφονηπιοκόμους θα αναζητήσουν σταθερή δουλειά στον ιδιωτικό τομέα αφού στους δήμους δεν θα ξέρουν για πόσους μήνες θα προσληφθούν, ούτε εάν οι συμβάσεις τους θα ανανεωθούν την επόμενη χρονιά.
Πέραν των επιπτώσεων που θα έχει προς τους ωφελούμενους γονείς, το προσχέδιο νόμου έχει σοβαρότατες επιπτώσεις, κυρίως για τους εργαζόμενους σε αυτές τις δημοτικές δομές, στις οποίες μεγάλο μέρος απασχολείται διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου έως και είκοσι συνεχή χρόνια.
Πλέον, οι ήδη εργαζόμενοι υποχρεώνονται να ξανακάνουν αίτηση και να ενταχθούν σε πανελλαδικό μητρώο. Οι δήμοι θα επιλέγουν κάθε χρόνο προσωπικό από αυτή τη «δεξαμενή» η οποία θα ανανεώνεται ανά διετία.
Με τον τρόπο αυτό ακυρώνεται στην πράξη η εργασιακή συνέχεια χιλιάδων ανθρώπων που καλύπτουν πάγιες ανάγκες εδώ και πολλά χρόνια.
Παράλληλα οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί χάνουν έμπειρο προσωπικό καθώς με το νέο σύστημα παλιοί εργαζόμενοι μπορεί να αντικατασταθούν από νέους και χιλιάδες απ' αυτούς θα βρεθούν εκτός εργασίας.
Με βάση όλα τα ανωτέρω γίνεται σαφές ότι η κυβερνητική αυτή πρωτοβουλία οδηγεί ευθέως στην υποβάθμιση των δημοτικών παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών, από ουσιαστική και υψηλού επιπέδου προσχολική αγωγή, σε «εποχική» υπηρεσία φύλαξης παιδιών.
Υπονομεύεται ο δημόσιος κοινωνικός χαρακτήρας των δημοτικών παιδικών σταθμών με στόχο να αποσυρθούν οι δήμοι από αυτό το ευαίσθητο πεδίο ώστε να ανοίξει διάπλατα ο δρόμος στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Φορτώνοντας, μάλιστα, τεχνηέντως το πολιτικό κόστος αυτής της εξέλιξης στους ίδιους τους δήμους.
Όσον αφορά το κοινωνικό και οικονομικό κόστος, αυτό θα πέσει αποκλειστικά στις πλάτες των ευάλωτων οικογενειών.
Αλλά ποιος νοιάζεται γι' αυτές...
