Παιδιά μου ἀγαπητὰ καὶ εὐλογημένα,
Ζοῦμε καὶ φέτος τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ χαρμόσυνο ἐκεῖνο γεγονὸς ποὺ ἀποτελεῖ τὴν καρδιὰ τῆς πίστεώς μας. Ὅπως μᾶς θυμίζει ὁ συμπολιοῦχος μας, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, νίκησε ὁριστικά τὸν θάνατο καὶ δὲν ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὴ γῆ, ἀλλὰ ἀνύψωσε μαζί Του τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἔγινε, ἔτσι, ἡ ἀρχὴ τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως καὶ ἡ ἐλπίδα ὅλων τῶν ἀνθρώπων (1).
Ἡ Ἀνάσταση, ἑπομένως, δὲν εἶναι ἁπλῶς μία γιορτὴ, ἀλλὰ μία νέα πραγματικότητα. Μὲ τὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στο θάνατο, ἀνοίγει ὁ δρόμος καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο, νὰ περάσει ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή, ἀπὸ τὴ φθορὰ στὴν ἀφθαρσία, ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς. Ἐπίσης, δὲν πρόκειται μόνο γιὰ μία μελλοντικὴ ἐπαγγελία, ἀλλὰ γιὰ μία ζωντανή βεβαιότητα ποὺ ἀρχίζει ἤδη νὰ βιώνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία, μέσα στὴν κοινωνία μὲ τὸν Ἀναστάντα Χριστό. Ἔτσι, ἡ ζωή μας ἀποκτᾶ νέο νόημα καὶ μπροστά μας ἀνοίγεται μία προοπτική, ποὺ ξεπερνᾶ τὰ ὅρια τοῦ παρόντος κόσμου.
Ἡ ζωὴ τῆς Ἀνάστασης, ὅμως, σηματοδοτεῖ καὶ ἕναν νέο τρόπο ζωῆς, τὸν ὁποῖον καλούμαστε νὰ ζήσουμε καθημερινά. Καλούμαστε, δηλαδή, νὰ μεταμορφώσουμε τὴν καρδιά μας, νὰ ἀφήσουμε πίσω κάθε τι ποὺ μᾶς κρατᾶ στὸ σκοτάδι -τὴν πικρία, τὸν ἐγωισμό, τὴν ἀδιαφορία- καὶ νὰ βα-δίσουμε στὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἀνάσταση γίνεται ζωντανή πραγματι-κότητα, ὅταν μαθαίνουμε νὰ συγχωροῦμε ἀληθινά, ὅχι μόνο μὲ λόγια ἀλλὰ μὲ καθαρή καρδιά· ὅταν στεκόμαστε δίπλα στὸν πόνο τοῦ ἀδελφοῦ μας καὶ μοιραζόμαστε τὴν ἐλπίδα· ὅταν ἀντιστεκόμαστε στὸ κακὸ μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ στὴν σκληρότητα μὲ τὴν πραότητα. Τότε ὁ Χριστός ἀνα-σταίνεται μέσα μας καὶ φωτίζει τὴ ζωή μας, χαρίζοντάς της νόημα καὶ ἀ-ληθινὴ χαρά.
Σήμερα, σὲ ἕναν κόσμο πληγωμένο ἀπὸ πολέμους, βία καὶ ἀδικία, ὅ-που ἄνθρωποι χάνουν τὰ σπίτια τους κι ἀναγκάζονται νὰ ξεριζωθοῦν, καὶ ὅπου ἀθῶα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στὸν φόβο καὶ τὴν ἀνασφάλεια, ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου βαραίνει. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴ σκοτεινὴ πραγματικό-τητα τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως ἀναδεικνύεται πιὸ ἐπίκαιρο καὶ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπό ποτέ. Διότι τὸ Φῶς, ποὺ ἀνατέλλει ἀπὸ τὸν Ζωοδόχο Τάφο δὲν εἶναι πρόσκαιρο οὔτε ἀσθενέςꞏ εἶναι ἀνέσπερο, ἀκατάλυτο καὶ ζωο-ποιὸ. Φωτίζει τὰ σκοτάδια τοῦ κόσμου καὶ ἀναγεννᾶ τὴν ἐλπίδα, βεβαιώ-νοντάς μας, ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι πιὸ ἰσχυρὴ ἀπὸ κάθε μῖσος καὶ ἡ ζωή πιὸ δυνατὴ ἀπὸ τὸν θάνατο.
Πατρικὰ καὶ ἀδελφικὰ σᾶς εὔχομαι, αὐτὸ τὸ ἀνέσπερο Φῶς τῆς Ἀ-ναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας, νὰ γεμίσει τὴ ζωή σας μὲ εἰρήνη, δύναμη καὶ παρηγοριά καὶ σᾶς ἀσπάζομαι μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† ὁ Θεσσαλονίκης Φιλόθεος
(1) «Χριστοῦ γὰρ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει· μόνος γὰρ οὗτος ἑαυτὸν ἀναστήσας τριήμερον, οὐκ εἰς γῆν ἐπέστρεψε πάλιν, ἀλλ’ εἰς οὐρανὸν ἀνελήλυθεν, ὁμόθρονον ὡς ὁμόθεον τῷ Πατρὶ ποιήσας τὸ ἡμέτερον φύραμα. Διὸ καὶ μόνος ἀρχὴ τῆς μελλούσης πάντων ἀναστάσεως γέγονε καὶ μόνος ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο καὶ πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος πατήρ» (Γρηγορίου Παλαμᾶ Ὁμιλίαι, τομ. 1, ἐκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 20215, Ὁμιλία ΙΘ´, σελ. 226)
