Το αποστολικό ανάγνωσμα της Γ’ Κυριακής Ματθαίου (Ρωμ. 5:1-10) αποτελεί έναν ύμνο στην άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Στο κέντρο του βρίσκεται η συγκλονιστική διαπίστωση του Αποστόλου Παύλου: «Ο Χριστός, όταν ακόμη ήμασταν ανίσχυροι, πέθανε στον κατάλληλο καιρό για χάρη των ασεβών» (Ρωμ. 5:6).
Η φράση αυτή αποκαλύπτει μία αλήθεια που ξεπερνά την ανθρώπινη λογική. Ο Θεός δεν αγάπησε τον άνθρωπο επειδή ήταν δίκαιος, άγιος ή άξιος ανταπόδοσης. Αντίθετα, ο Χριστός προσέφερε τον εαυτό Του για εκείνους που βρίσκονταν σε πνευματική αδυναμία, ζώντας στην αμαρτία, απομακρυσμένοι από τον Θεό, φανερώνοντας, έτσι, ότι η σωτηρία δεν είναι ανταμοιβή για την αρετή μας, αλλά δωρεά της Θείας αγάπης.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, επισημαίνει ότι ο Παύλος τονίζει την κατάσταση του ανθρώπου πριν από τη χάρη, ακριβώς για να αναδείξει το μέγεθος της θείας φιλανθρωπίας: «Δεν πέθανε για ενάρετους ούτε για δικαίους, αλλά για αμαρτωλούς και εχθρούς» (PG 60:473). Ο Σταυρός, επομένως, δεν αποτελεί ανταπόδοση στην ανθρώπινη αξιοσύνη, αλλά έκφραση της άνευ όρων αγάπης του Θεού.
Την ίδια αλήθεια υπογραμμίζει και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Ο Χριστός δεν περίμενε να γίνουμε δίκαιοι, αλλά μας χάρισε τη δικαίωση ενώ βρισκόμασταν ακόμη κάτω από την εξουσία της αμαρτίας» (PG 74:788). Η πρωτοβουλία ανήκει πάντοτε στον Θεόꞏ Εκείνος πρώτος πλησιάζει, συγχωρεί, θεραπεύει και ανακαινίζει.
Αυτή η πραγματικότητα, όμως, δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ο Θεός εξακολουθεί να ενεργεί με τον ίδιο τρόπο σε κάθε εποχή. Συχνά, ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό μόνο όταν δοκιμάζεται, όταν έχουν εξαντληθεί οι δυνάμεις του, ή έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο από τις επιλογές του.
Κι όμως, ο Θεός δεν απορρίπτει τον μετανοούντα, έστω κι αν εκείνος Τον θυμάται και Τον αναζητά μόνο «στα δύσκολα». Όπως ο πατέρας της παραβολής του Ασώτου, τρέχει να συναντήσει το παιδί του πριν ακόμη εκείνο αποδείξει έμπρακτα την αλλαγή του.
Το ίδιο ήθος καλείται πάντοτε να διατηρεί και η Εκκλησία, αφού δεν αποτελεί σύναξη «τελείων», αλλά πνευματικό θεραπευτήριο, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Η Εκκλησία είναι λιμάνι για όσους κινδυνεύουν και ιατρείο για τους πληγωμένους από την αμαρτία» (PG 49:337).
Η αλήθεια αυτή φανερώνεται καθημερινά στη ζωή της Εκκλησίας. Σε κάθε Θεία Λειτουργία, ο Χριστός προσφέρεται «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», όχι μόνο για τους δίκαιους αλλά για όλους τους ανθρώπους, ανεξαιρέτως. Στο μυστήριο της Μετανοίας δεν ζητείται από τον άνθρωπο να αποδείξει την τελειότητά του, αλλά να προσέλθει με ταπείνωση και συντριβή. Τα πρόσωπα των αγίων, άλλωστε, μαρτυρούν ότι η χάρη του Θεού μεταμορφώνει ακόμη και τους μεγαλύτερους αμαρτωλούς σε φίλους Του.
Γι’ αυτό και το μήνυμα του Αποστόλου Παύλου παραμένει πάντοτε ζωντανό και επίκαιρο. Η ελπίδα του χριστιανού δεν στηρίζεται στις δικές του επιτυχίες ή αρετές, αλλά στην αγάπη του Θεού, που αποδείχθηκε έμπρακτα με τη θυσία του Χριστού. Ο Θεός μάς αγάπησε όταν δεν το αξίζαμε· μας σώζει ενώ αγωνιζόμαστε με τις αδυναμίες μας· μας αναζητεί όταν απομακρυνόμαστεꞏ και συνεχίζει, διά της Εκκλησίας Του, να προσφέρει σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα της συμφιλίωσης μαζί Του και της αιώνιας ζωής.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 21.06.2026
