Μα πώς δεν ντρέπονται;

Μα πώς δεν ντρέπονται; Με αυτό το ερώτημα φαίνεται πως θα αποχωρήσω από τον μάταιο τούτο κόσμο καθώς δεν πρόκειται να αλλάξουν οι άνθρωποι. Αναφέρομαι στους πολιτικούς που μετακινούνται ανάμεσα στα κόμματα όπως κάνουν οι ποδοσφαιριστές τη μεταγραφική περίοδο. Και ακόμη χειρότερα, αφού στους ποδοσφαιριστές αυτό δεν ισχύει για εκείνους που αντρώθηκαν σε μια ομάδα και οι οποίοι δεν πηγαίνουν με τίποτα στον μισητό της αντίπαλο. (Ελάχιστες τέτοιες περιπτώσεις έχουν καταγραφτεί και έμειναν κηλιδωμένες στην ιστορία του αθλήματος).

Στην πολιτική όμως τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά. Εδώ, είναι πολύ εύκολο για κάποιον να αλλάζει σημαία χωρίς να ντρέπεται και δίχως να συνειδητοποιεί το πόσο ξεφτιλίζεται.

Εννοείται ότι δεν έχω τίποτα με εκείνους που κάποια στιγμή της ζωής τους αντιλαμβάνονται πως αυτά που πίστευαν στο παρελθόν- ως νέοι για παράδειγμα- είναι ουτοπικά, ανεφάρμοστα ή εσφαλμένα και πως η αλήθεια – η πραγματικότητα- είναι διαφορετική. Κάτι τέτοιο δεν σας κρύβω ότι το θεωρώ και κάπως νορμάλ. Το μεγαλώνοντας δηλαδή ένας άνθρωπος να αναγνωρίζει μέσω της εμπειρίας του και να αποδέχεται ότι οι κανόνες της ζωής είναι διαφορετικοί από αυτό που νόμιζε και ότι καθώς οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι μεταξύ τους και η ζωή είναι σκληρή, δεν μετρούν οι προθέσεις- όσο αγαθές κι αν είναι- αλλά τα αποτελέσματα, τα οποία έρχονται όχι με φιλότιμο και ευχές, μα με οργάνωση, ανταγωνισμό και επίμονη προσπάθεια.

Όπως και θεωρώ ότι μπορεί να συμβεί, ένας άνθρωπος σε κάποια φάση του βίου του να ανακαλύψει μια άλλη αλήθεια που μέχρι τότε αγνοούσε και να αποφασίσει να αλλάξει ρότα καθώς άλλαξε ο τρόπος που έβλεπε τα πράγματα. Κατανοώ επίσης εκείνους τους κάπως αδιάφορους για ιδεολογίες και πολιτική, που ψηφίζουν διαφορετικά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, ανάλογα με το πώς αξιολογούν ότι τους βολεύουν ατομικά – στην οικονομική τους κατάσταση, το επάγγελμα και την κοινωνική τους κατηγορία- τα προγράμματα των κομμάτων και τις υποσχέσεις που δίνουν οι πολιτικοί.

Θα μπορούσα επίσης να χαμογελάσω αλλά φευ με εκείνους που ψηφίζουν άλλα αντί άλλων, χαζά-χαμένα δηλαδή, ανάλογα με έναν ή μια όμορφη υποψήφια, με ένα κέρασμα ή απλά…έτσι.

Κοντολογίς, κατανοώ, αποδέχομαι κι ανέχομαι αυτούς που αλλάζουν απόψεις και πολιτική προτίμηση με την ωριμότητά τους και την εμπειρία της ζωής, εκείνους που λειτουργούν συμφεροντολογικά, ακόμη και τους αγοραίους και τους… χαζούς.

Ωστόσο γίνομαι τελείως έξαλλος με όσους μετακινούνται από ένα κόμμα σε άλλο, με αποκλειστικό κριτήριο την προσδοκία θέσης εξουσίας. Τους γυρολόγους, τους υστερόβουλους, που δεν διστάζουν να επιδείξουν ηθική ανεντιμότητα απλά και μόνον επειδή θεωρούν ότι με την οβιδιακή τους μεταμόρφωση θα αποκτήσουν ευκαιρία προβολής, ισχύ και συνακόλουθα πλούτο.

Κοντολογίς, δεν έχω τίποτα με όσους αλλάζουν άποψη, τοποθέτηση, στράτευση, όταν το κάνουν επειδή το πιστεύουν ειλικρινά και ανιδιοτελώς. Με τρελαίνουν οι υποκριτές και τα τομάρια που νιώθω ότι με αντιμετωπίζουν σαν ηλίθιο και άνθρωπο περιορισμένων απαιτήσεων.

* Δημοσιεύτηκε στη «ΜτΚ» στις 31.05.2026