Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Τα δύο νέα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού που ανακοινώθηκαν αυτή την εβδομάδα τι κοινό έχουν; Την απάντηση την έδωσα ήδη διατυπώνοντας το ερώτημα. Κόμμα Τσίπρα και κόμμα Καρυστιανού, κόμματα δηλαδή αρχηγοκεντρικά ταυτισμένα δηλαδή με το πρόσωπο του επικεφαλής. Ο τρόπος που επέλεξαν να ανακοινώσουν την ΕΛΑΣ και την Ελπίδα για τη Δημοκρατία οι Τσίπρας και Καρυστιανού, επιβεβαιώνει τη ματαιοδοξία του εγχειρήματος. Επένδυσαν και οι δύο στην εικόνα και ξεκαθάρισαν ότι στόχος είναι η πρωτιά.
Και καλά, ο Αλέξης είναι από μικρός στο κουρμπέτι της πολιτικής, είναι δηλαδή παλιά καραβάνα και ξέρει ότι μόνο αν βάζεις τον πήχη ψηλά μπορείς να πάρεις το ανώτερο στις εκλογές. Η Μαρία από που αντλεί τόση αισιοδοξία; Κάπου εδώ αρχίζουν και οι συγκρίσεις της πρώτης των δύο νέων κομματικών μηχανισμών. Ο Τσίπρας κέρδισε κατά κράτος επικοινωνιακά τη Μαρία. Συγκέντρωσε τουλάχιστον τον τριπλάσιο κόσμο, σε οργανωτικό επίπεδο φάνηκε πιο έτοιμος και ο κόσμος συζητά ακόμη στο διαδίκτυο τον τίτλο του κόμματός του.
Και επειδή στην πολιτική ο παλιός είναι αλλιώς ο χρόνος που θα μεσολαβήσει μέχρι τις επόμενες εκλογές θα δουλεύει υπέρ του κόμματος Τσίπρα, ο οποίος ξέρει να λαϊκίζει άρα επικοινωνιακά θα κερδίζει από εδώ και πέρα. Αντίθετα, η Μαρία δεν μπορεί να συνεχίσει την ίδια τακτική της αποχής από τις «επικίνδυνες» συνεντεύξεις οπότε θα φανούν στο μέλλον τα προβλήματα της πολιτικής της απειρίας.
Αλλά και στο πολιτικό στίγμα του εγχειρήματος ο Τσίπρας παίζει πιο καθαρά στον χώρο της Αριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας εν αντιθέσει με το θολό αντισυστημισμό της Καρυστιανού που αρκείται σε εκθέσεις ιδεών και μόνο το ελπιδοφόρο καινούριο δεν προτάσσει.
Συνοψίζοντας, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ΕΛΑΣ κέρδισε την Ελπίδα εν τη γενέσει. Όπως δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το Μαξίμου και ο Μητσοτάκης κατελήφθησαν από ευφορία με το νέο διαμορφούμενο πολιτικό σκηνικό. Ο Τσίπρας είναι ο ιδανικός αντίπαλος για να πετύχει την συσπείρωση που δεν μπόρεσε τρία χρόνια η Νέα Δημοκρατία και η Καρυστιανού είναι η ιδανική περίπτωση για να αποσυσπειρωθούν κόμματα της αντιπολίτευσης και να επέλθει ο απόλυτος κατακερματισμός του αντιμητσοτακικού αντισυστημικού μετώπου.
Και κάποιος πιο υποψιασμένος από μένα θα πει ότι δεν είναι τυχαία αυτή η υπερβολική προβολή και των δύο νέων κομμάτων από τα συστημικά μέσα…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 31.05.2026
