Γυναίκες χωρίς φίλτρο: Η Αλεξάνδρα Γωγούση αποδεικνύει ότι όταν τολμάμε, ΜΑΖΙ μπορούμε να κάνουμε τα πάντα

Πριν από το «Μ.Α.Ζ.Ι.- Με Αλληλεγγύη Ζούμε Ισότιμα», πριν από τη δικηγορία, πριν από τις μεγάλες εκδηλώσεις και τις δωρεές εκατομμυρίων, υπήρχε ένα κορίτσι που είχε μάθει πως η αγάπη προς τον άνθρωπο και τα ζώα είναι τρόπος ζωής. Η Αλεξάνδρα Γωγούση μεγάλωσε μέσα σε ένα σπίτι όπου η προσφορά ήταν απλά καθημερινότητα, δεν διαφημιζόταν, δεν γινόταν για αναγνώριση και δεν συνοδευόταν από μεγάλες κουβέντες. 

«Δεν ήξερα ότι υπάρχει κάτι άλλο. Νόμιζα πως αυτό είναι η ζωή: να αγαπάς και να βοηθάς ανθρώπους και ζώα», τονίζει στο emakedonia.gr και αυτή η φράση συνοψίζει την πορεία της. Η ίδια αισθάνεται ότι η ανάγκη να προσφέρει βρίσκεται βαθιά μέσα της. «Ο εθελοντισμός είναι στο DNA μου», λέει χαρακτηριστικά.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, σε μια οικογένεια που μετρά πλέον έναν αιώνα παρουσίας στην πόλη. Από παιδί ήταν δραστήρια, κοινωνική, δημιουργική. Οργάνωνε γιορτές, εκδηλώσεις, φίλους και συμμαθητές. Ήταν πρωταθλήτρια στον αθλητισμό, εργάστηκε επί περίπου είκοσι χρόνια στη δημοσιογραφία και αφιερώθηκε στην ιστορική έρευνα, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πόλη.

Παράλληλα, πολύ πριν η φιλοζωία γίνει υπόθεση της κοινωνίας, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Για περίπου δεκαπέντε χρόνια ασχολήθηκε ενεργά με τα αδέσποτα ζώα, πραγματοποιώντας στειρώσεις, καταθέτοντας προτάσεις σε υπουργεία και δήμους και συμβάλλοντας στη διαμόρφωση πολιτικών για την προστασία τους.

Ο γιατρός που άφησε το όνομά του στους δρόμους της Θεσσαλονίκης

Η ανθρωπιά, όμως, είχε βαθιές ρίζες στην οικογένεια. Ο παππούς της, Αριστείδης Γωγούσης, ήταν ένας από τους σπουδαίους γιατρούς της συμπρωτεύουσας. Τέσσερις δρόμοι φέρουν το όνομά του, τρεις στη Θεσσαλονίκη και ένας στο Πολύκαστρο Κιλκίς. Ήταν ένας από τους τρεις γιατρούς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Ιατρικού Συλλόγου όταν ξέσπασε επιδημία τύφου. Χωρίς δεύτερη σκέψη βρέθηκε και στον Χορτιάτη μετά το Ολοκαύτωμα, προκειμένου να περιθάλψει τους τραυματίες, αψηφώντας τον κίνδυνο.

Το παράδειγμά του συνέχισε ο πατέρας της, επίσης γιατρός. Εξέταζε δωρεάν όσους δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν, βοηθούσε ανθρώπους να βρουν εργασία και στεκόταν δίπλα τους σε κάθε ανάγκη. Από την άλλη πλευρά, η μητέρα της είχε αφιερωθεί στα αδέσποτα. Περιέθαλπε τραυματισμένα ζώα, μεγάλωνε εγκαταλελειμμένα γατάκια και κουτάβια και αναζητούσε οικογένειες για να τα υιοθετήσουν. «Μεγάλωσα μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Δεν γνώριζα ότι μπορεί να υπάρχει διαφορετικός τρόπος ζωής», λέει.

Η γέννηση του «Μ.Α.Ζ.Ι.»

Το 2012, όταν η οικονομική κρίση χτύπησε τη χώρα, η Αλεξάνδρα και μια παρέα φίλων αποφάσισαν να κάνουν κάτι περισσότερο από το να παρακολουθούν τις εξελίξεις. Έτσι γεννήθηκε το «Μ.Α.Ζ.Ι.».

Στην αρχή, ο οργανισμός κάλυπτε τις ανάγκες περίπου 1.500 ανθρώπων κάθε μήνα, προσφέροντας τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Λίγα χρόνια αργότερα, καθώς δημιουργήθηκαν κοινωνικά παντοπωλεία σε πολλούς δήμους, αποφάσισαν ότι έπρεπε να αλλάξουν κατεύθυνση. Το όνομα του οργανισμού, όπως εξηγεί η ίδια, δεν είναι τυχαίο. «ΜΑΖΙ σημαίνει “Με Αλληλεγγύη Ζούμε Ισότιμα”».

Η μεγάλη στροφή ήρθε μέσα στους διαδρόμους του ΑΧΕΠΑ. Ο πατέρας της νοσηλευόταν και, όσο εκείνη περίμενε, ένας άνθρωπος την πλησίασε. «Εσείς δεν είστε από το ΜΑΖΙ;» τη ρώτησε. Όταν του απάντησε καταφατικά, εκείνος της είπε ότι το νοσοκομείο χρειαζόταν έναν ψηφιακό αγγειογράφο. Το κόστος; Ένα εκατομμύριο ευρώ. «Ό,τι καταλάβατε εσείς, κατάλαβα κι εγώ», θυμάται σήμερα γελώντας. Δεν είπε, όμως, όχι. Ξεκίνησε έναν μαραθώνιο επαφών, συναντήσεων και συντονισμού. Με τη στήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, το μηχάνημα αποκτήθηκε και εγκαταστάθηκε στο ΑΧΕΠΑ.

Η προσφορά δεν περιορίστηκε μόνο εκεί. Ανακαινίστηκαν οι χώροι, δημιουργήθηκαν αποδυτήρια, χώροι για ασθενείς, γιατρούς και τεχνολόγους και διαμορφώθηκε μια σύγχρονη μονάδα που σώζει ζωές καθημερινά. «Αυτό το μηχάνημα αλλάζει την ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Ασθενείς που παλαιότερα ζούσαν με φάρμακα και περιορισμούς, σήμερα επιστρέφουν σε μια φυσιολογική ζωή».

Σήμερα, το «ΜΑΖΙ» συνεχίζει να καλύπτει ανάγκες νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης και να στηρίζει άλλους φιλανθρωπικούς φορείς. «Δεν έχουμε κανέναν εργαζόμενο. Όλοι είμαστε εθελοντές και εθελόντριες. Χρησιμοποιούμε τα γραφεία μας, τα τηλέφωνά μας, τους φίλους μας. Έτσι, κάθε ευρώ που συγκεντρώνεται πηγαίνει στον σκοπό για τον οποίο προορίζεται».

Με συναυλίες, εκδηλώσεις και χορηγίες φίλων, ο οργανισμός έχει πραγματοποιήσει σημαντικές παρεμβάσεις στο ΑΧΕΠΑ, το Ιπποκράτειο και άλλα νοσοκομεία της πόλης.

Μητέρα δύο ενήλικων αγοριών, η Αλεξάνδρα Γωγούση θεωρεί ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να έχει καταφέρει χωρίς τη στήριξη της οικογένειάς της. Οι δύο γιοι της μεγάλωσαν μέσα στον εθελοντισμό. «Ήταν δύο και τριών ετών και στήναμε μαζί μπαζάρ για τα αδέσποτα». Σήμερα, συνεχίζουν να τη στηρίζουν, όπως και η νύφη της, Κατερίνα, η οποία προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες της στις δημόσιες σχέσεις και τα γραφιστικά του οργανισμού.

Οι σιδερένιες καρδιές που γεννήθηκαν μέσα σε ένα ταξί

Από τις πιο προσωπικές ιστορίες που αφηγείται είναι εκείνη που οδήγησε στη δημιουργία των περίφημων μεταλλικών καρδιών της.

Όταν οι ηλικιωμένοι γονείς της νοσηλεύτηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, η ίδια περνούσε τις ημέρες της μετακινούμενη από το ένα νοσοκομείο στο άλλο. Καθισμένη στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, άρχισε ασυναίσθητα να σχεδιάζει καρδιές στο κινητό της. «Καρδιές, καρδιές, καρδιές. Σε διαφορετικά σχέδια». Όταν οι γονείς της επέστρεψαν στο σπίτι και έζησαν ακόμη αρκετά χρόνια, αποφάσισε να δώσει μορφή σε αυτά τα σχέδια. Έτσι γεννήθηκαν οι σιδερένιες καρδιές της.

Σήμερα, έργα της βρίσκονται στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης, στο Δημαρχείο, σε ξενοδοχεία και σε πολλούς δημόσιους χώρους, ενώ δημιούργησε ακόμη και ένα δάφνινο στεφάνι από… καρδιές, εμπνευσμένο από την Ελληνική Επανάσταση, το οποίο παρουσιάστηκε στο Νομισματικό Μουσείο.

Ω=

«Δεν είναι ρόλοι. Αυτό είμαι εγώ»

Δικηγόρος, μητέρα, εθελόντρια, δημιουργός, αιμοδότρια επί δεκαετίες. Πώς χωρούν όλα αυτά σε μία ζωή; Η απάντηση έρχεται αβίαστα: «Δεν είναι ρόλοι. Αυτό είμαι εγώ». Παραδέχεται ότι υπάρχουν στιγμές που κουράζεται.

Έχει μάθει πλέον να προστατεύει την ψυχική της ηρεμία, να βάζει όρια στους ανθρώπους και να μην αισθάνεται υποχρεωμένη να ανταποκρίνεται σε όλους. Αυτό, όμως, που όσοι τη γνωρίζουν ξεχωρίζουν περισσότερο, είναι το χαμόγελό της. «Είναι αληθινό. Βγαίνει από μέσα μου. Αυτό είμαι εγώ».

Στους νέους συνεργάτες της, ασκούμενους και νέους δικηγόρους, προσπαθεί να μεταδώσει μια φιλοσοφία ζωής: «Όταν μου λένε “αυτό δεν γίνεται”, τους βάζω να ψάξουν. Και πολλές φορές κερδίζουμε υποθέσεις που στην αρχή έμοιαζαν αδύνατες. Και ίσως η φράση που συνοψίζει ολόκληρη τη φιλοσοφία της ζωής της να είναι αυτή που επαναλαμβάνει στους νέους συνεργάτες της: «Όλα γίνονται. Αρκεί να τολμάς. Και μαζί μπορούμε τα πάντα».