Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleLacrimosa: Η τελευταία και ημιτελής συμφωνία στο Ρέκβιεμ του Μότσαρτ που μεταφράζεται ως «η ημέρα των δακρύων», τα «δάκρυα», ή ίσως «η γυναίκα κλαίουσα».
Το Απέπρωτο: Λέξη του Θ. Τριαρίδη - Αυτό που δεν ήταν πέπρωμενο, αυτό που δεν ήταν ποτέ προορισμένο να συμβεί, αλλά τελικά συνέβη.
Ο Χρήστος Καρασαββίδης ανεβάζει το ομώνυμο έργο του Θανάση Τριαρίδη, ένα από τα πιο ασυνήθιστα και «δύσβατα» κείμενα του συγγραφέα, που επιχειρεί μια κατάδυση στα πιο σκοτεινά μονοπάτια του ανθρώπινου ψυχισμού. Πρόκειται για ένα μεταφυσικό έργο βγαλμένο από το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ που θέτει ερωτήματα αλλά δεν δίνει απαντήσεις. Η υπόθεση ακολουθεί δύο αδέλφια που για να βρουν την αλήθεια για τους γονείς τους, κάνουν μια αυτοσχέδια τελετή που βρήκαν γραμμένη στο τετράδιο της μητέρας τους. Όσο περνάει η νύχτα οι ρόλοι χάνουν τα όριά τους και οι ταυτότητες θολώνουν. Τα όνειρα μπερδεύονται με τους εφιάλτες, η πραγματικότητα χάνεται στο παραμύθι, η αλήθεια γίνεται υποκειμενική.
H παράσταση «Lacrimosa ή το Απέπρωτο», μετά την επιτυχία της στην Αθήνα, κάνει πρεμιέρα απόψε (29/5) για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη και με αυτή την αφορμή ο σκηνοθέτης ανοίγει τα χαρτιά του στο emakedonia.gr.
Όπως εξηγεί ο Χρήστος Καρασαββίδης, στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η αναμέτρηση με τα ανθρώπινα πάθη και τα όρια της ηθικής. «Το έργο παίζει συνεχώς με το δίπολο αν οι πράξεις που κάνουν αυτά τα παιδιά ξεπερνούν το μέτρο και άρα φτάνουν μέχρι την ύβρη, ή αν είναι απλώς πράξεις εγγεγραμμένες στο ανθρώπινο DNA».
Στο κάτω κάτω, προσθέτει, τα πάντα είναι ανθρώπινα, από τα πιο βαθιά πάθη μέχρι τις πιο επιδερμικές απολαύσεις. «Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνεπάρχουμε χωρίς να καταπιέζουμε τα θέλω μας τα οποία πρέπει καταρχάς να είναι νόμιμα και, κατά δεύτερον, να μην υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια του άλλου ούτε να εισβάλλουν στα δικά του θέλω. Πρέπει δηλαδή να εξυπηρετούν εμάς χωρίς να δημιουργούν κακό στον διπλανό μας, γιατί τότε τα πράγματα διαλύονται».
Για τον ίδιο, αυτά τα ζητήματα ταλανίζουν αιώνια τους ανθρώπους. «Είναι ερωτήματα που προφανώς δεν πρόκειται να απαντηθούν ποτέ, είναι ρητορικά και βρίσκονται στην ίδια τη φύση του ανθρώπου. Για μένα, ευτυχώς που δεν μπορούμε να απαντήσουμε στα πάντα, γιατί αλλιώς δεν θα είχαμε λόγο να ψάχνουμε. Θα χανόταν το μυστήριο και θα νιώθαμε ίσως πιο ισχυροί απ' όσο είμαστε πραγματικά. Το ότι δεν έχουμε αυτές τις απαντήσεις μάς βοηθά να διατηρούμε τη θνητότητά μας. Για να κρατάμε το μέτρο και να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας πιο σημαντικούς απ' ό,τι είναι. Αν το σκεφτείτε, είμαστε απλώς μια κουκίδα μες στην αιωνιότητα, είμαστε το τίποτα.»
Αυτό το «τίποτα» όμως που είμαστε, εμπεριέχει και το άπειρο. «Η σημασία αυτού του “τίποτα” έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι ξέρουμε πως είμαστε θνητοί. Είναι το άπειρο που κρύβει μέσα του το τίποτα. Αυτό μας ξεχωρίζει ίσως και από τα ζώα: το ότι έχουμε πλήρη επίγνωση του θανάτου μας και της περιορισμένης ύπαρξής μας. Γι' αυτό είναι μεγαλειώδες. Είναι αυτό που έλεγε και ο Ελύτης: “αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας”.
Ο ίδιος άλλωστε πιστεύει ως θεμελιώδη αρχή ότι αν κάποιος δεν έχει καταστροφικές τάσεις, το ένστικτό του δεν θα τον οδηγήσει στην καταστροφή. «Ένας άνθρωπος που εκτιμά τον συνάνθρωπό του, που πιστεύει στην αλληλεγγύη, στη δημοκρατία, στην ανθρωπιά, ακόμα και στην αδύνατη στιγμή του, ακόμα κι αν ξεπηδήσουν τα βασικά του ένστικτα, δεν θα κάνει πράξεις εναντίον, δε γινόμαστε κτήνη. Σαφώς υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες και κανείς δεν είπε να αφήνουμε εντελώς ελεύθερα τα πάθη μας, αλλά ο άνθρωπος που έχει αυτές τις αξίες δεν θα έκανε ποτέ κακό.»
Εκείνος όμως, πώς λειτουργεί; «Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές στην επιλογή ενός έργου λειτουργώ με τη λογική, ενώ στη σκηνοθεσία με το ένστικτο. Στη ζωή, γενικά πάντως, προτάσσω τη λογική. Λίγο δύσκολα παίρνω αποφάσεις εν θερμώ - προτιμώ να τις σκέφτομαι πρώτα. Αυτό το κάνω περισσότερο στη σκηνοθεσία, εκεί αφήνομαι ελεύθερος και νιώθω μια ασφάλεια, γιατί στη ζωή υπάρχουν προβλήματα και πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Εκεί κρατάω πάντα μια επιφύλαξη και δεν αφήνω εντελώς ελεύθερο το ένστικτό μου. Γενικά, προτιμώ να τολμήσω κάτι που φοβάμαι λίγο, παρά να κάνω πίσω. Αν όμως κάτι το φοβάμαι πάρα πολύ, όχι, δεν θα το ρισκάρω.»
Το ατρόμητο, το επιθετικό, το πολιτικό θέατρο
Ο Χρήστος Καρασαββίδης σπούδασε Χρηματοοικονομικά στην Αθήνα και δεν είχε ως όνειρο ζωής να ασχοληθεί με το θέατρο. Ήταν το δικό του... απέπρωτο σα να λέμε. Επειδή δεν ήξερε τι ακριβώς ήθελε να κάνει και αφού έγραψε καλά στις Πανελλαδικές, πέρασε σε μια σχολή με υψηλή βάση για να μην νιώθει ότι η προσπάθειά του πήγε στράφι. Πάντοτε όμως ένιωθε ότι του άρεσε να δημιουργεί ιστορίες. Γύρω στα 23 του αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στη δραματική σχολή. «Ήμουν τυχερός, πέρασα, και έτσι ξεκίνησαν όλα» λέει χαρακτηριστικά. Σήμερα, η βασική του δραστηριότητα -και αυτή που αγαπάει πιο πολύ- είναι η σκηνοθεσία. Παράλληλα, ασχολείται πολύ με τη θεατρική εκπαίδευση: είναι καθηγητής υποκριτικής σε σχολές, σεμινάρια και εργαστήρια, ενώ διδάσκει επίσης δημιουργική γραφή και ρητορική. Άλλωστε τα θεωρεί όλα αυτά αλληλένδετα. Η μία και μεγάλη αγάπη είναι το θέατρο και όλα αυτά εντάσσονται σε αυτή την «ομπρέλα». «Πιστεύω ότι οι ηθοποιοί πρέπει να ξέρουν να εκφράζονται ολιστικά, τόσο με τον λόγο όσο και με το κείμενο. Από τότε που τελείωσα τη σχολή, με ενδιέφερε πάντα πολύ περισσότερο η σκηνοθεσία και η καθοδήγηση παρά το να παίζω ο ίδιος» σημειώνει.
Στα 38 του, θεωρείται ένας από τους πιο ανατρεπτικούς σκηνοθέτες της γενιάς του. Αυτό συμβαίνει γιατί ο ίδιος πρώτα απ' όλα θεωρεί το θέατρο πολιτική πράξη και το θέλει «τολμηρό» και «επιθετικό«, «ικανό να σε μετακινήσει». «Ήδη από τα χρόνια της δραματικής σχολής στο Θέατρο Τέχνης, είχα στο μυαλό μου ότι οι νέες γενιές πρέπει να παίζουν καλύτερα από αυτό που διδάχθηκαν, να σκηνοθετούν πιο τολμηρά από αυτά που έχουν δει και να γράφουν ακόμα πιο επιθετικά από αυτά που έχουν διαβάσει. Πιστεύω πραγματικά ότι το θέατρο χρειάζεται τόλμη γι’ αυτό και θαυμάζω το “ατρόμητο” θέατρο, αυτό που δοκιμάζει κάτι καινούριο, ακόμα κι αν δεν είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο - τουλάχιστον δεν έχει άδικο. Είναι αυτό το “επιθετικό” θέατρο που δεν φοβάται να σπάσει τους κανόνες και στοχεύει κατευθείαν στα συναισθήματα του θεατή.»
Γι’ αυτό άλλωστε επέλεξε και το συγκεκριμένο έργο, αν και συνήθως ανεβάζει δικά του κείμενα: «Επειδή δεν μπορούσα να αλλάξω τα λόγια, η διαδικασία με ανάγκασε να σκεφτώ μια ακόμα πιο “επιθετική” σκηνοθεσία» λέει χαρακτηριστικά. Δηλαδή θεωρεί ότι βγαίνοντας από τη θεατρική αίθουσα, ο θεατής πρέπει κάπως να έχει μετακινηθεί, να μην βγει ο ίδιος άνθρωπος που μπήκε. «Κάθε παράσταση είναι μια πολιτική πράξη: ο τρόπος που παρουσιάζεις ένα έργο, ακόμα και η επιλογή του, αποτελεί πολιτική θέση. Για μένα, το θέατρο οφείλει να παίρνει θέση, που σημαίνει ότι δεν πρέπει να φοβάσαι να δεχτείς και την κριτική. Προφανώς σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους όχι. Το θεωρώ όμως πολύ πιο χρήσιμο κοινωνικά και πολιτιστικά αυτό, παρά το είδος της “safe” διασκέδασης, την οποία δεν κατηγορώ, απλώς δεν είναι αυτό που πρεσβεύω».
Και αυτό πιστεύει για όλα τα είδη θεάτρου: «Ακόμα και αν ανεβάσει κανείς ένα έργο του Σαίξπηρ με μια συμβατική, διεκπεραιωτική σκηνοθεσία, η ίδια η επιλογή του έργου έχει πολιτική χροιά. Σκεφτείτε το “Όπως σας αρέσει” του Σαίξπηρ, όπου ο ίδιος ο τίτλος υποδηλώνει ειρωνικά ότι “θα το γράψω έτσι ακριβώς όπως με πληρώνετε για να το κάνω”, ασκώντας με αυτόν τον τρόπο κριτική στη βασιλική τάξη. Ακόμα και η σάτιρα, που μπορεί να φαίνεται ελαφρύ θέαμα, είχε πάντα ως στόχο να ταρακουνήσει και διέθετε καθαρό πολιτικό περιεχόμενο. Οπότε ναι, και η επιλογή της “αποχαύνωσης” ή του ελαφρού θεάματος είναι μια πολιτική πράξη που, έστω και με την άρνησή της να πάρει θέση, σπρώχνει προς μια κατεύθυνση.’»
Για το τέλος, το γεγονός ότι έφτασε ο ίδιος μέχρι εδώ το θεωρεί θέμα τύχης, ενστίκτου ή πλάνου; «Νομίζω ήταν λίγο απ' όλα. Προφανώς παίζει ρόλο το ένστικτο στις επιλογές, αλλά χρειάζεται και η τύχη, γιατί πρέπει, για παράδειγμα, να έρθει κάποιος να σε δει για να σου προτείνει την επόμενη δουλειά. Φυσικά, καθοριστική είναι η προσωπική προσπάθεια. Το θέμα είναι να σ’ αρέσει. Προσωπικά, αγαπάω πάρα πολύ αυτό που κάνω, δουλεύω ασταμάτητα και σκέφτομαι το θέατρο 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Στόχος μου σε ό,τι κάνω είναι να υπάρχει ένα νόημα, να μην γίνεται κάτι μόνο για την προσωπική ολοκλήρωση του καθενός. Θέλω να δημιουργεώ Τέχνη που να κινητοποιεί τους ανθρώπους, να τους κάνει να σκεφτούν, να ερωτευτούν, να νιώσουν μεγαλύτερη αλληλεγγύη. Αυτό με ολοκληρώνει: το να νιώθω ότι προσφέρω - όχι να κάνω μια παράσταση “για την πάρτη μου”» απαντά.
INFO
«Lacrimosa ή το Απέπρωτο»
Θέατρο Αυλαία
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Παρασκευή 29 Μαΐου 2026 | 21:00
Σάββατο 30 Μαΐου 2026 | 21:00
Κυριακή 31 Μαΐου 2026 | 20:00
Διάρκεια 100'
Εισιτήρια: https://www.ticketservices.gr/...
*Κατάλληλη για θεατές άνω των 18 ετών
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
