Κλείσαμε τα 100 χρόνια από την ίδρυση του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Πρακτικά το μόνο από τα πανεπιστήμια της χώρας που καλύπτει το σύνολο των επιστημονικών περιοχών κάτω από μία κοινή ομπρέλα.
Έχει προγράμματα σπουδών (προπτυχιακά και μεταπτυχιακά) σε όλα τα γνωστικά πεδία και η παρουσία κάτω από την ίδια ομπρέλα βοηθάει συνέργειες και κοινές πρωτοβουλίες. Έχουμε Σχολές Επιστημών Υγείας, Πολυτεχνική, Σχολή Θετικών Επιστημών, Φιλοσοφική και Θεολογία, Γεωπονική και Δασολογία, Νομική, Οικονομικές και Κοινωνικές Επιστήμες, Τέχνες και Πολιτισμό, πλήθος μεταπτυχιακών προγραμμάτων και ειδικών προγραμμάτων δια βίου μάθησης.
Παράλληλα, συνεργασία με πλήθος ιδρυμάτων του εσωτερικού και του εξωτερικού, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Πολλές φορές σκέφτεται κανείς αν μοιάζουμε με Δεινόσαυρο που δεν μπορεί να προγραμματίσει και να λειτουργήσει με τις νέες συνθήκες.
Αλλά σίγουρα η πορεία και παρουσία τα 100 αυτά χρόνια βοήθησε και τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία και τη χώρα. Θυμάμαι τότε στην κατάρρευση του Παραδείσου το 1989 την πρόταση από τους γύρω γείτονες να επεκταθούμε εκεί. Δεν έγινε τότε και υπάρχει σαν ιδέα τώρα προς την Κύπρο. Θα δούμε αν μπορεί -όπως πρέπει- το ΑΠΘ να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα.
Πάντα προσπαθούμε -πολύ ή λίγο- και η Πολιτεία βοηθάει -πολύ ή λίγο- αναμένοντας από εμάς. Θυμάμαι τις συγκοινωνιακές μελέτες τη δεκαετία του 1980 που πρότειναν λύσεις που αν είχαν εφαρμοστεί σήμερα η πόλη θα ήταν αλλιώς. Θυμάμαι την απέλπιδα προσπάθεια για την λύση του προβλήματος στέγασης που διαρκεί από τους σεισμούς σχεδόν 50 χρόνια. Και άλλα πολλά που δεν είναι της ώρας.
Ασφαλώς τα δύσκολα προβλήματα λύνονται με σχεδιασμό και πρωτοβουλίες. Η Πολιτεία πρέπει να προβληματιστεί και να βρει διεξόδους. Δυστυχώς ζούμε έναν μήνα χωρίς το Μετρό με το όνειρο να λειτουργήσει επιτέλους η γραμμή προς την Καλαμαριά. Και με το καλό να πάει -όπως σε όλες τις πόλεις- στο αεροδρόμιο! Προφανώς η κατάσταση με τα λεωφορεία μάς θύμισε την προ-Μετρό εποχή. Για να δούμε τι μας περιμένει…
Αλλά ζούμε και μία άλλη περίεργη κατάσταση. Από πέρσι τρεις βουλευτές έχουν τεθεί εκτός και μείναμε με 297. Φυσικά δεν πειράζει, αλλά είναι περίεργο ότι αντί ένα κόμμα να τεθεί εκτός και να γίνει εξ αρχής η κατανομή των 300 εδρών στα υπόλοιπα, καταργήθηκαν σε τρεις εκλογικές περιφέρειες λες και στις άλλες 56 δεν ίσχυαν τα ίδια. Πιθανόν επειδή η λύση αυτή (να ακυρωθούν σε τρεις περιφέρειες) ήταν η απλούστερη με τις λιγότερες επιπτώσεις, ακολουθήθηκε αυτή! Και αυτό είναι πάντα ένα καλό κριτήριο!
Τώρα αν τα 3/5 του 297 είναι 178.2 και βρεθούμε με 179 ψήφους στην αναθεώρηση ή το 50%+1 του 297 είναι 149 αντί 150 είναι μία μεγάλη συζήτηση και μακάρι να μη μας απασχολεί! Άσε που είμαστε στην συζήτηση για την Αναθεώρηση του Συντάγματος! Γι’ αυτήν και την ανάγκη επιτέλους να αναμορφωθεί το πολιτικό και κομματικό μας σύστημα θα τα πούμε άλλη φορά!
Καλά να πάνε και τα επόμενα 100 χρόνια!
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 14.06.2026
